Μικρές Αγγελίες - Kleinanzeigen                Επαγγελματικός Οδηγός - Branchenbuch

  

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ (31)

Ενας από τους σημαντικότερους Ελληνες αθλητές της πάλης που όποτε φορούσε το εθνόσημο στο στήθος αγωνιζόταν με περίσσιο πάθος ήταν ο Γιώργος Ποζίδης. Ο Ολυμπιονίκης της πάλης έδωσε το παρών στον εορτασμό για τα 25 χρόνια του Συλλόγου Ποντίων Βούπερταλ "ΑΚΡΙΤΑΣ" και μίλησε στον Europolitis.


- Σε μια τόσο ιδιαίτερη στιγμή αυτή η βράβευση τι σημαίνει για εσάς αυτή η βράβευση;
«Οι Ελληνες της διασποράς είναι μια μεγάλη δύναμη γιατί κρατούν πιο πολύ τα ήθη, τα έθιμα, τον πολιτισμό μας. Βγήκαν έξω αγωνιστήκαν για να επιβιώσουν και είναι πιο κοντά στις παραδόσεις. Για εμάς που μείναμε στην πατρίδα, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο, είχαμε διαβρωθεί περισσότερο και όταν πάω σε τέτοιες εκδηλώσεις είτε στην Ευρώπη είτε στις ΗΠΑ είναι συγκινητική η παρουσία των ανθρώπων. Την αγαπούν, τη νοσταλγούν και την τιμούν πιο πολύ από εμάς».

- Με την εμπειρία που έχετε, τι είναι αυτό δεν έχει φουντώσει ακόμη στον ποντιακό ελληνισμό;
«Αυτό που με στεναχωρεί και με θλίβει είναι η έλλειψη ενότητας. Πρέπει να είμαστε ενωμένο, να γίνουμε μια γροθιά, γιατί έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλά ζητήματα και το σπουδαιότερο την αναγνώριση της γενοκτονίας. Δε ζητάμε τίποτα από τους φίλους μας τους Τούρκους, μια συγνώμη. Δικαίωση για τα θύματα. Οσο για τους Πόντιους στην Ελλάδα έχω να πω πως ήρθαμε ταλαίπωροι από την Τουρκία πριν σχεδόν 100 χρόνια και μέχρι και σήμερα είμαστε ταλαιπωρημένοι αλλά στο τέλος δικαιωνόμαστε γιατί ήρθαμε στη Μητέρα Ελλάδα. Γεωγραφικά λεγόμαστε Πόντιοι, μισοί είμαστε Ρωμιοί. Πρώτα είμαστε Ελληνες και μετά είμαστε Πόντιοι».

- Ποια στιγμή πάνω στο ταπί θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας;
«Ο αγώνας μου ήταν πραγματικά έντιμος. Το 1982 με τιμήσαν ως τον καλύτερο αθλητή της Ευρώπης για την εντιμότητα και την αγωνιστικότητά μου, αλλά αγωνίστηκα σε πάρα πολλούς αγώνες, Ολυμπιάδες, Παγκόσμια, Ευρωπαϊκά, και μέσα μου ήθελα πάντοτε να τιμήσω την πατρίδα μου και ιδιαίτερα το Ποντιακό στοιχείο και να δείξω από πού προέρχομαι. Ηθελα να δουν τον αγώνα μου, να δουν τη μάνα μου στο χωριό πως αρμέγει τις αγελάδες, τον πατέρα μου στο χωράφι. Πιστεύω πως σαν Ελλάδα θα κερδίσουμε. Και πάλι με την κρίση, με τα προβλήματά μας, τις ιδιαιτερότητές μας είμαστε οι καλύτεροι απ’όλους».

 «...είμαστε πρώτα Ελληνες και μετά γεωγραφικά Πόντιοι...»

Συνέντευξη στο πλαίσιο του εορτασμού των 25 χρόνων του Συλλόγου Ποντίων του Wuppertal "ΑΚΡΙΤΑΣ"

 

Από μικρό παιδί ο Βασίλης Σταμούλης βρίσκεται στις κουζίνες και γνωρίζει από… την καλή και την ανάποδη τη γαστρονομία. Εχοντας ρίζες από το Νεοχώρι Τρικάλων, ο 39χρονος επιχειρηματίας είναι ιδιοκτήτης του Εστιατορίου «Ηλιος» στο Μόναχο συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση.


Μιλώντας στον Europolitis, ο Βασίλης Σταμούλης καταθέτει τις απόψεις του για την ελληνική κουζίνα στην Γερμανία, αναλύει την ιδιοσυγκρασία των Γερμανών γύρω από το ελληνικό φαγητό και ζητά μεγαλύτερο επαγγελματισμό από τους εστιάτορες.

- Ασχολείσαι 20 χρόνια με την ελληνική γαστρονομία. Πως βλέπει πως έχει εξελιχθεί στο πέρασμα των χρόνων;
«Δεν έχω δει μεγάλες αλλαγές. Οι Γερμανοί αγαπούν την ελληνική κουζίνα, αγαπάνε την Ελλάδα και κάθε Ελληνας που ανοίγει εστιατόριο είναι καλοδεχούμενος. Θα του δώσει δύο-τρεις ευκαιρίες επισκεπτόμενος το μαγαζί. Και επιμένει στο φαγητό που έτρωγε και παλιότερα, το γύρο, το σουβλάκι. Υπάρχουν πελάτες που θα δώσουν 50 ευρώ για κρασί αλλά θέλουν να φάνε τον γύρο, τις τηγανητές πατάτες και το τζατζίκι. Αυτή τη γεύση που τη θεωρούν ελληνική. Εκεί που υπάρχει μια διαφοροποίηση είναι το φρέσκο ψάρι που δεν υπήρχε πριν από 20-30 χρόνια. Από εκεί και πέρα θα εμπιστευτεί τον εστιάτορα με τον οποίο έχει αναπτύξει προσωπική επαφή. Βασικός κανόνας όμως είναι η καλή πρώτη ύλη, η ποιότητα και βέβαια η φιλοξενία. Ο Γερμανός είναι ανοικτός ως πελάτης».

- Ποιες είναι οι άσχημες στιγμές που μπορεί να βιώσει ένα εστιάτορας;
«Είναι σαφώς η κούραση και η καθημερινότητα».

- Πως μπορεί το ελληνικό εστιατόριο να πουλήσει το ελληνικό κρασί;
«Πρέπει να υπάρχει η δοκιμή. Ανοίγεις και το προσφέρεις σε ποτήρι. Παίζει μεγάλο ρόλο η εμπιστοσύνη. Οι Ιταλοί έδιναν κρασί πριν από 30 χρόνια και πλέον τα πουλάνε 40 ευρώ. Εμείς που ξεκινήσαμε τώρα, πρέπει να το δουλέψουμε πολύ ώστε να δώσουμε ένα με 28 ευρώ. Πρέπει να το παρουσιάσουμε όμορφα και βέβαια να είναι ωραίο το κρασί. Σημαντικό είναι να μάθει ο Γερμανός λεπτομέρειες για το ελληνικό κρασί, τις ποικιλίες. Αυτά πρέπει να τα ξέρει ο ίδιος ο γαστρονόμος».

- Θεωρείς τις τιμές των κρασιών ανταγωνιστικές;
«Τα τελευταία χρόνια είναι πολύ καλές σε σχέση με κρασιά άλλων χωρών. Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο γιατί οι παραγωγοί έχουν καταλάβει τι χρειάζεται ο Γερμανός και ο γαστρονόμος».

- Τα ελληνικά προϊόντα είναι ανταγωνιστικά στην αγορά;
«Τα προϊόντα που προέρχονται από την Ελλάδα είναι πολύ ποιοτικά. Αυτό που χρειάζεται βελτίωση είναι η προώθηση, πιο πολύ να τα διαφημίσουμε εμείς οι γαστρονόμοι. Έχουμε φανταστικά τυριά, κρασιά και λάδια, αλλά θέλει υποστήριξη. Οι έμποροι και παραγωγοί θα πρέπει να μας προτείνουν πιο πολλά καινούργια προϊόντα. Στην ελληνική αγορά υπάρχει πληθώρα επιλογών. Μπορούμε να δοκιμάζουμε κι εδώ στην Γερμανία σιγά-σιγά νέα πράγματα σε προσιτές τιμές. Επίσης και οι συσκευασίες που έρχονται πρέπει να είναι μικρότερες, ώστε να είναι πιο φρέσκα».

- Θεωρείς ότι πρέπει ο παραγωγός να βοηθήσει στην ενημέρωση για τα προϊόντα που έχει;
«Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι. Πιο σημαντικό είναι να έρθει ο γαστρονόμος πιο κοντά στο προϊόν το ίδιο. Να το μάθει, να το γνωρίσει».

- Στα ελληνικά εστιατόρια είναι εκπαιδευμένοι οι ιδιοκτήτες, οι μάγειρες, οι σερβιτόροι;
«Κατά 80% όχι. Η γαστρονομία ακούγεται περίπλοκη, αλλά για αυτούς που είναι μέσα στο χώρο είναι απλή. Πρέπει να την αγαπάς, να είσαι ανοικτός σε καινούριες γεύσεις, να έχεις θέληση να μάθεις, να μελετάς και να ενημερώνεσαι. Έτσι, μπορούμε να πάμε προς το καλύτερο. Δεν είναι κάτι το απίστευτα δύσκολο να είσαι καλός γαστρονόμος. Τα στοιχεία που χρειάζεται είναι απλά».

- Υπάρχουν πιάτα που έτρωγες στο οικογενειακό τραπέζι από μικρός και τα σερβίρεις σήμερα στο μαγαζί σου;
«Το ιμάμ της γιαγιάς μου, που το προσφέρουμε και ως vegetarian με πατάτες φούρνου και αρέσει πάρα πολύ στους Γερμανούς. Επίσης, έχουμε το αρνάκι και το κατσικάκι της γάστρας με πατάτες λεμονάτες. Με αυτό μεγάλωσα και είναι ένα πιάτο πολύ απλό και είναι πεντανόστιμο».

- Πως αντιδρά ένας πελάτης όταν του παρουσιάσεις ένα πιάτο που δεν έχει συνηθίσει να τρώει σε ελληνικό εστιατόριο;
«Πρέπει να είσαι και ψυχολόγος. Να ξέρεις τον πελάτη σου και αν είναι ανοικτός στο να δοκιμάσει νέες γεύσεις. Θα το προσφέρεις σε ανθρώπους που θα πουν την αλήθεια. Πρέπει οπωσδήποτε, βέβαια, να αρέσει σε μένα ώστε να το βγάλω».

- Λόγω του φαινομένου της νεομετανάστευσης έχει ζωντανέψει η συζήτηση για την εκμετάλλευση από Ελληνες εστιάτορες. Το έχεις αντιληφθεί και τι πρέπει να αλλάξει;
«Το πρόβλημα προέχεται και από τις δύο πλευρές. Οι πιο πολλοί εργαζόμενοι είναι ανειδίκευτοι. Από την άλλη, ορισμένοι εστιάτορες δεν είναι αρκετά  επαγγελματίες ώστε να ζητούν εξειδικευμένο προσωπικό. Επομένως, πρέπει να αλλάξει πρώτα από τον γαστρονόμο, να επιλέξει επαγγελματίες ώστε να έχει πιο πολλές απαιτήσεις. Κι έτσι ο εργαζόμενος θα καταλάβει πως έχει να κάνει με επαγγελματία. Ετσι, στο τέλος θα κερδίσει η ελληνική γαστρονομία».

- Μετά από δεκαετίες παρουσίας της ελληνικής γαστρονομίας στη Γερμανία, μήπως ήρθε η ώρα οι Ελληνες εστιάτορες να δημιουργήσουν ένα δικό τους συλλογικό όργανο;
«Θα ήταν ένα πάρα πολύ καλό για όλους, ώστε να ενημερωνόμαστε και μαζικά να λύνουμε προβλήματα. Δυστυχώς, σαν λαός δεν τα συνηθίζουμε τέτοια πράγματα. Μας αρέσει να είμαστε μόνοι μας και η εμπειρία μου μού λέει πως είναι δύσκολο».

 

ΘΕΣΕΙΣ-ΣΚΕΨΕΙΣ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Οι Έλληνες γαστρονόμοι μιλάνε με λόγια ψυχής για το χθες το σήμερα και το αύριο της ελληνικής γαστρονομίας στη Γερμανία.


Απλές κουβέντες βγαλμένες από την εμπειρία και το μεράκι για αυτό που κάνουνε.

 

Μπάμπης Νικολάου

Από το Καστρί Πρεβέζης

(21 χρόνια στη γαστρονομία)

Ντόρτμουντ: Εστιατόριο Άρτεμης

 

ΤΙ ΑΡΕΣΕΙ ΣΤΟ ΓΕΡΜΑΝΟ ΠΕΛΑΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Καταρχήν η ζεστασιά μας, η φιλοξενία και τα φαγητά μας τα οποία είναι νόστιμα, μεγάλα σε ποσότητες  και οικονομικά σε σχέση με άλλες κουζίνες (π.χ Ιταλική)

 

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΧΟΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

 

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι  τη ποιότητα μας, δε πρέπει να έχουμε σαν βασικό μας κριτήριο μόνο το κόστος  στα προϊόντα, θα πρέπει να κοιτάμε να πουλάμε ποιότητα φρεσκάδα με κάποιο ανάλογο αλλά οικονομικό κόστος. ( οι μεγάλες ποσότητες και η οικονομία στην αγορά προϊόντων δεν είναι το μέλλον στην ελληνική κουζίνα)

 

ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

 

Βλέποντας  τα τελευταία χρόνια να γίνονται σοβαρές προσπάθειες από αρκετούς συναδέλφους κάνοντας  στροφή και απασχολούν επαγγελματίες στο εστιατόριο τους, όπως και εγώ στο δικό μου εστιατόριο ξεκινάω μια μεταβατική περίοδο. Είναι καιρός να βρούμε τον εαυτό μας και τη ταυτότητα μας.

 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

Πρέπει να περάσουμε στο Γερμανό πελάτη πια είναι η πραγματική Ελληνική κουζίνα, Μεσογειακή διατροφή, τους πολλούς μεζέδες μας, οι Ισπανοί μας το δείξανε χρόνια με τα τάπας τους, εμείς που τα έχουμε  και ξέρουμε πόσο νόστιμα είναι γιατί δε τα προωθούμε.

 

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΩΝ

Η πιστοποίηση ενός εστιατορίου μέσα απο έναν αξιόπιστο φορέα θα βοηθούσε ουσιαστικά στη καλύτερη προβολή των εστιατορίων μα, είναι κάτι που το έχουνε κάνει  και άλλοι όπως οι Ιταλοί, Ταϊλανδοί.

Να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους θα πρέπει να μάθουμε να προβάλουμε καλυτέρα τα προϊόντα και την ποιότητα που μπορούμε να προσφέρουμε.

Άμα δεν αλλάξουμε και δεν ακολουθήσουμε τις ανάγκες της αγοράς θα χάσουμε πολύ έδαφος.

 

ΘΕΣΕΙΣ-ΣΚΕΨΕΙΣ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Οι Ελληνες γαστρονόμοι μιλάνε με λόγια ψυχής για το χθες, το σήμερα και το αύριο της ελληνικής γαστρονομίας στην Γερμανία. Απλές κουβέντες βγαλμένες από την εμπειρία  και το μεράκι για αυτό που κάνουν.

 

αριστερά ο Παντελής Σφέτκος με τον μικρό του αδελφό Πρόδρομο (Μάκη) Σφέτκο

 

αριστερά ο Παντελής Σφέτκος με τον μικρό του αδελφό Πρόδρομο (Μάκη) Σφέτκο[/caption]

 

Εχοντας μεγαλώσει μέσα στην κουζίνα της μαμάς και με τον μπαμπά να είναι γνώστης τους κρασιού ο Πρόδρομος και ο Παντελής Σφέτκος δε θα μπορούσαν να μην είναι λάτρεις του φαγητού και του οίνου. Αυτές τις απολαύσεις τους αρέσει να τις μοιράζονται με τον κόσμο.

Τα δύο αδέλφια με καταγωγή από τη Δράμα διευθύνουν από το 2000 την Αργώ που άνοιξε το 1992, μια ταβέρνα στο Εσλινγκεν αμ Νέκαρ που θυμίζει Ελλάδα, με υπέροχες γεύσεις αλλά και εκλεκτά κρασιά.

Ο Πρόδρομος Σφέτκος, πτυχιούχος ηλεκτρολόγος μηχανολογικών εγκαταστάσεων και εγκαταστάσεων οικίας, άφησε το επάγγελμά του και ασχολείται με μεγάλη επιτυχία στην οικογενειακή επιχείρηση. Με πολύ αγάπη και σεβασμό στην δουλειά αυτή μας μιλά για τις εμπειρίες και τη φιλοσοφία του αλλά και για το κρασί που τόσο αγαπά ο ίδιος και θέλει να μυήσει τους πελάτες του στα μυστικά του.
- Τι είναι αυτό που σας κέρδισε  στη γαστρονομία;

«Αυτό που με κέρδισε είναι η επαφή με τον άνθρωπο. Οσο δούλευα ως ηλεκτρολόγος αυτό μου έλειπε. Επειδή μεγάλωσα σ’αυτό τον κλάδο, κατάλαβα πως μου έλειπε αυτό το στοιχείο και γύρισα πίσω στη γαστρονομία. Το κατάλαβα και πέρυσι, όταν αναγκάστηκα να μη δουλέψω λόγω ενός ατυχήματος. Μου έλειψε να είμαι δίπλα στον πελάτη, να κάνω τις πλάκες μου, να μιλάω μαζί τους».
- Τι είναι αυτό που σας έδωσε ώθηση στη  γαστρονομία, ποια είναι η φιλοσοφία;
«Το καλό γούστο ξεκίνησε από το σπίτι. Η μαμά μαγείρευε καταπληκτικά, ήταν η καλύτερη μαγείρισσα του κόσμου και αυτό μας έμεινε. Μάθαμε βλέποντας τι είναι η πρώτη ύλη. Από μικρά μας έδινε πρωτοβουλίες να τη βοηθάμε και στο πέρασμα των ετών γίναμε γνώστες.
Αν μπεις σε έναν δρόμο και μάθεις τι είναι το καλό δεν μπορείς να ξεφύγεις και δεν μπορείς να πουλήσεις κάτι άλλο στην πελάτη. Η πρώτη ύλη είναι το βασικό. Αν πάρεις Α θα δώσεις Α, αν πάρεις Β΄ διαλογής θα είναι Β΄ διαλογής και το πιάτο. Κερδίζουμε το μάτι αλλά και τον ουρανίσκο. Και μου λένε πελάτες πως έχουν δοκιμάσει και αλλού το ίδιο πιάτο αλλά η γεύση μας είναι διαφορετική. Έχει να κάνει με την πρώτη ύλη και δεν κοιτάζω την τιμή της. Πρώτα είναι η ποιότητα. Ο πελάτης το καταλαβαίνει».

- Μίλησέ μας για την εικόνα του μαγαζιού,  το πάντρεμα της μεσογειακή αύρας με το ξύλο αλλά και με την παράδοση.
«Είναι μνήμες από τα παιδικά χρόνια. Τη δεκαετία του ’70 όταν κατεβαίναμε στην Ελλάδα τα μαγαζιά δεν ήταν τόσο μοντέρνα όσο σήμερα. Ηταν απλά, ο μαγαζάτορας έκανε το λογαριασμό πάνω στο τραπεζομάντηλο και αυτό ελληνικό παραδοσιακό μάς έχει μείνει. Αυτό ήταν για εμάς Ελλάδα. Αυτό το κομμάτι το μεταφέραμε στη Γερμανία, το απλό ελληνικό, ένα περιβάλλον Ελλάδας. Το ακούμε πολλές φορές και ειδικά στη βεράντα μας με τη ζωντανή μουσική που μεταφέρουν το ελληνικό αίσθημα».
- Στο κρασί δείχνετε μεγάλη αγάπη και  σεβασμό. Πείτε μας τη φιλοσοφία και τη  σχέση σας με το κρασί.
«Κι αυτό ξεκινά όταν από πολύ μικρό παιδί ο πατέρας μας έπινε κρασί, είτε ελληνικό είτε γερμανικό. Στην εφηβεία όταν βγαίναμε με την παρέα μου έξω έπαιρνα κρασί ενώ οι φίλοι μου μπύρα. Η αγάπη έχει γιγαντωθεί μέσα μου και με ενδιαφέρουν όλα τα κρασιά του κόσμου, όχι μόνο τα ελληνικά. Δοκιμάζω κρασιά κι έτσι μπορώ να τα συγκρίνω με τα ελληνικά και με πεισμώνει αυτό. Αφού μπορούν οι άλλοι μπορούμε κι εμείς».

 

 

- Πως επιλέγετε να είναι η επαφή σας με τα κτήματα; Ποια είναι η μελέτη σας;
«Πηγαίνοντας τα καλοκαίρια στην Ελλάδα δεν ήθελα να πηγαίνω μόνο στις παραλίες, είχα μέσα μου μια ανησυχία και ήθελα να κάνω πιο ουσιαστικά πράγματα. Ετσι, αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε κτήματα. Στο πρώτο που πήγαμε αναπτύξαμε μια καλή σχέση πήραμε από εκεί κρασιά όπως και από άλλα. Παίρναμε μεγάλες ποσότητες και αντιλήφθηκαν και αυτοί πως είμαστε σοβαροί επαγγελματίες. Με τα χρόνια έγιναν φιλίες, αναπτύξαμε πολλές επαφές και εμπειρίες.
Υπάρχουν και οι εκθέσεις όπου εκεί μπορούμε να μάθουμε πολλά. Η οινογνωσία σε ένα κτήμα είναι κάτι απλό. Πρέπει οι Ελληνες εστιάτορες της Γερμανίας να κάνουν το πρώτο βήμα και τα κτήματα δε λένε όχι».

 

- Είναι μύθος ή πραγματικότητα πως αν πουλάω λιγότερο ποιοτικό κρασί κερδίζω περισσότερο και επομένως με αυτή τη φιλοσοφία πολλοί συνάδελφοί σας δε δίνουν την απαραίτητη βάση στο θέμα;
«Ζούμε σε μια εποχή που υπάρχουν δύο κλάδοι, από τη μία το φτηνιάρικο και πολύ και από την άλλη το ποιοτικό και λίγο. Ο καθένας επιλέγει τον τομέα που θα υπηρετήσει. Βέβαια, κανένας δε θα πει πως έχει φτηνιάρικο μαγαζί. Πουλώντας ποιοτικό και στην ανάλογη τιμή είναι ο πιο σωστός δρόμος και ο δρόμος του μέλλοντος. Η τηλεόραση είναι γεμάτη με εκπομπές μαγειρικής όπου προτείνουν κρασιά, και υλικά εξαιρετικής ποιότητας. Κι αυτά που βλέπει ο κόσμος στην τηλεόραση τα περνά και στη ζωή του».

- Πως παρουσιάζετε ένα  κρασί στον πελάτη σας;

«Κάθε κρασί έχει και μια ιστορία, γιατί κάθε κρασί είναι και μια ιστορία ένα παραμύθι. Όταν ένας πελάτης θέλει κρασί έχουμε ένα χρονικό διάστημα για να το περιγράψουμε. Αναφέρουμε την ποικιλία του, τον τόπο απ’όπου προέχεται, περιγράφουμε την ετικέτα, το χρώμα, τα αρώματα. Και με αυτά δίνεται ο χρόνος και για το φαγητό που δεν έχει έρθει ακόμη στο τραπέζι. Είναι σα να είσαι πολιτικός και να μιλάς μπροστά σε κόσμο, έτσι νιώθω. Οσα περιγράφεις περνούν και στον πελάτη. Την επόμενη φορά θα ζητήσει και πάλι το ίδιο κρασί, γιατί του έχει μείνει αυτή η ιεροτελεστία. Η γαστρονομία έχει να κάνει με την επικοινωνία, δεν έχει να κάνει με μηχανές».
- Από τους Ελληνες οινοποιούς τι θα  ζητάγατε; Τι είναι αυτό που θα έπρεπε να ενισχύσουν ή να αλλάξουν;

«Οι οινοποιοί κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Το πρόβλημα είναι ο εστιάτορας της Γερμανίας, αυτός πρέπει να κάνει το βήμα προς τα εκεί. Εχουν γίνει σεμινάρια από οινοποιούς σε Στουτγκάρδη και Ντίσελντορφ και τα παρακολούθησαν 8 και 14 άτομα αντίστοιχα. Πολύ μικρός αριθμός. Μήπως χρειαζόμαστε άλλο μάρκετινγκ, άλλο σκεπτικό;».
- Οινοπαρουσιάσεις μέσα στην επιχείρηση  θα ήταν ένα θέμα που θα βοηθούσε τον εστιάτορα για να εκπαιδεύσει και τον πελάτη;

«Αυτό γίνεται τακτικά από τα οινοποιεία και το θέλουν. Υπάρχουν ανοικτές πόρτες, σήμερα αν πάρεις σε κάποιο κτήμα την επόμενη μέρα θα υπάρχει άνθρωπος εδώ για να παρουσιάσει το κρασί».
- Θα βοηθούσε την ελληνική γαστρονομία στη Γερμανία να συνεργαστεί;
Να γίνει ένας φορέας;

«Στη γαστρονομία στη Γερμανία έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα με το προσωπικό, που δεν υπάρχει εξειδίκευση. Είναι το μεγάλο πρόβλημα για το μέλλον. Από χρόνο σε χρόνο γίνεται χειρότερο. Εχουμε ορισμένες ιδέες αλλά το προσωπικό αλλάζει γρήγορα ή δεν υπάρχει το ενδιαφέρον για τον κλάδο. Με απασχολεί πολύ και με το προσωπικό κάνουμε οινογνωσίες ώστε να μάθουν το κρασί, από το άνοιγμα ως το σερβίρισμα. Δεν μπορώ να περιμένω από κάποιον που θα έρθει εδώ να τα ξέρει, είμαι υποχρεωμένος να του τα δείξω.

Σίγουρα όσες πιο πολλές σκέψεις και προτάσεις έχουμε θα βοηθά και περισσότερο. Όπως στις εταιρίες κάνουν συσκέψεις, έτσι πρέπει να γίνει και στον τομέα μας. Εγώ δεν το βλέπω ανταγωνιστικά, αλλά πώς θα ανεβάσουμε την ελληνική γαστρονομία που έχει πέσει πάρα πολύ σε σχέση με άλλες κουζίνες».

Βασίλης Βούλγαρης

Το αρνητικό οικονομικό περιβάλλον στην Ελλάδα επηρεάζει τις ελληνικές επιχειρήσεις που μέσω των εκθέσεων δείχνουν τη δυναμική τους.

Αυτό τονίζει μεταξύ άλλων ο Βασίλης Κορκίδης Πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδία Εμπορίου & Επιχειρηματικότητας που μίλησε στον europolitis.eu και υποστήριξε: «Στην FOOD EXPO 2016 βλέπουμε μια Ελλάδα, που παράγει, μια Ελλάδα που εξάγει, μια Ελλάδα που μάχεται μέσω των ιδιωτιών μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Θέλω να πιστεύω πως σύντομα θα αλλάξει το κλίμα. Οι επιχειρηματίες φοβούνται να επενδύσουν».

Στην FOOD EXPO 2016 βλέπουμε μια Ελλάδα, που παράγει, μια Ελλάδα που εξάγει, μια Ελλάδα που μάχεται μέσω των ιδιωτιών μικρομεσαίων επιχειρήσεων για να επιβιώσει. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η συμμετοχή. Θέλω να πιστεύω
πως σύντομα θα αλλάξει το κλίμα που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Πέρασα από πολλά περίπτερα, πολλοί μου είπαν πως έχουν κερδοφορία αλλά φοβούνται να επενδύσουν. Όταν ο Ελληνας επιχειρηματίας φοβάται να επενδύσει
στη χώρα του, πως μπορούμε να προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα; Αυτή την ερώτηση πρέπει να μας την απαντήσουν οι πολιτικοί και να μας αφήσουν να δουλέψουμε. Δε θέλουμε προστασία, αλλά με λιγότερα εμπόδια να
μπορέσουμε να κάνουμε τη δουλειά που ξέρουμε από μικρά παιδιά.


Θα συνεχίσω να μιλώ και να εκφράζω τις απόψεις μου για το καλό του κλάδου. Στους μόνους που χρωστάω είναι στους γονείς μου και στους παππούδες μου που δουλέψανε για να μπορέσουν να με μεγαλώσουν να με σπουδάσουν, να επιχειρώ
κι εγώ μαζί με τους υπόλοιπους Ελληνες που επιχειρούν. Ετσι όπως έγινε η κατάσταση, ο Ελληνας επιχειρηματίας είναι ένας ήρωας.


Αυτό που θέλω είναι να ξεπεράσουμε τα ελληνικά σύνορα, τα ελληνικά προϊόντα να είναι ποιοτικά και μπορούν να μπουν σε στη δεξαμενή της ευρωπαϊκής αγοράς, μπορεί να γίνει και μέσω του ηλεκτρονικού εμπορίου που είναι το μέλλον
στην Ευρώπη. Για να είμαστε ανταγωνιστικοί πρέπει να υπάρχει μια ενιαία φορολόγηση, ένας ενιαίος συντελεστής ΦΠΑ για όλες τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες, για το e-comerce, για το e-εμπόριο, για την ηλεκτρονική οικονομία που είναι μία από
τις προτεραιότητες για την περίοδο ως το 2020. Η Ελλάδα έχει τις προοπτικές, έχει τη δυνατότητα, έχει νέα παιδιά που έχουν σπουδάσει το διαδίκτυο και μπορούμε να συμβαδίσουμε με τους άλλους Ευρωπαίους.


Είναι τραγικό λάθη που έχουν κάνει οι πολιτικοί με το επιχειρείν και έχει δαιμονοποιηθεί. Ο ιδιωτικός τομέας ήταν και εξακολουθεί να είναι για κάποιους το κόκκινο πανί, όμως πρέπει να καταλάβουμε και πρώτα απ’ όλα οι κυβερνώντες και οι πολιτικοί
του τόπου ότι όλα στηρίζονται στον ιδιωτικό τομέα. Ο μόνος τρόπος ώστε να πληρωθεί το εξωτερικό δημόσιο χρέος, να αποπληρωθεί το ιδιωτικό εσωτερικό χρέος, να δημιουργηθούν θέσεις απασχόλησης και να αυξηθεί το ΑΕΠ τηςχώρας, είναι ο ιδιωτικός τομέας. Θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν και να αφήσουν τις ιδεοληψίες στο παρελθόν.

Μιλώντας στον europolitis.eu ο Νικόλαος Χουδαλάκης, Διευθύνοντας Σύμβουλος της FORUM ΑΕ διοργανωτής FOOD EXPO εξέφρασε την ικανοποίησή του για την έκθεση και δήλωσε:

«Η έκθεση κατάφερε στην 3η της διοργάνωση να γίνει η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Θέλουμε να καλύψουμε την ανάγκη της εξωστρέφειας και να φέρουμε εκθέτες και αγοραστές. Η συνεργασία με τον Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε. είναι άψογη και θέλουμε μέσω αυτής να προσελκύσουμε Ελληνες επαγγελματίες του εξωτερικού».

Ο Ευρωπολίτη με την παρουσία του στην FOOD EXPO 2016, φρόντισε μίλησε, άκουσε και μεταφέρει τις σκέψεις και τις θέσεις των διοργανωτών, θεσμικών και εμπορικών εκπροσώπων που
παραβρέθηκαν εκεί:
Νικόλαος Χουδαλάκης,
Διευθύνοντας Σύμβουλος της FORUM ΑΕ διοργανωτής της FOOD EXPO

Η έκθεση κατάφερε στην 3η της διοργάνωση να γίνει η μεγαλύτερη έκθεση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. 970 εκθέτες ήταν μαζί μας εκ των οποίων οι 100 είναι ξένοι. Εχουμε καταφέρει να προσελκύσουμε ένα πολύ μεγάλο αριθμό ξένων αγοραστών και υπολογίζουμε πως έγιναν περίπου 5.500 συναντήσεις. Ετσι, η έκθεση αυτή πέρα από τις εσωτερικές ανάγκες να καλύψει και τη εξωστρέφεια των ελληνικών επιχειρήσεων.
Στόχος είναι η παραπέρα διεθνοποίηση της έκθεσης, να φέρουμε ακόμη περισσότερους εκθέτες και αγοραστές από το εξωτερικό και η έκθεση να αποτελέσει την εικόνα των ελληνικών επιχειρήσεων διεθνώς. Αυτό μέχρις ένα βαθμό έχει επιτευχθεί, χρειάζεται αρκετή δουλειά. Η
3η διοργάνωση δείχνει ότι πετυχαίνουμε τους στόχους μας και είμαστε ευχαριστημένοι.

Ο κ. Νικόλαος Χουδαλάκης με τον εκδότη του Ευρωπολίτη κ.Βασίλειο Βούλγαρη

Η συνεργασία με τον Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε. είναι εξαιρετικά καλή. Εχουμε προσκαλέσει και έδωσαν το παρών περίπου 40 μέλη του. Μέσω του Συνδέσμου συμμετέχουν κάποιες ελληνικές επιχειρήσεις και στόχος είναι να προσελκύσουμε τους Ελληνες επαγγελματίες του εξωτερικού,
είτε ασχολούνται με εμπορία τροφίμων και ποτών, είτε έχουν εστιατόρια, είτε οποιαδήποτε επιχείρηση που έχει να κάνει με το τρόφιμο. Να τους ξαναδώσουμε τις ρίζες τους. Να γίνουν οι πρεσβευτές των ελληνικών τροφίμων και ποτών στο εξωτερικό. Τα ελληνικά προϊόντα υπερέχουν απ’ όλα τα υπόλοιπα σαν ποιότητα. Στόχος της έκθεσης ήταν να δώσει μια διάσταση μεσογειακή, μέσω και της Mediterranean Food Experience.
Η μεσογειακή διατροφή γνωρίζει άνθιση και η Ελλάδα βρίσκεται στην καρδιά της διατροφής και όσο η συγκεκριμένη κουζίνα αναπτύσσεται τόσο και τα ελληνικά προϊόντα θα έχουν ζήτηση.

 

Μία από τις ενδιαφέρουσες ενότητες της FOOD EXPO 2016 ήταν η εκδήλωση με τον Προκόπη Μαγιάτη, φαρμακοποιό και αναπληρωτή καθηγητή του Φαρμακευτικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, που  παρουσίασε έρευνα για το ελληνικό ελαιόλαδο και την υπεραξία που μπορεί να προσφέρει.

Ο κ.Μαγιάτης μιλώντας στον europolitis.eu αναφέρθηκε στη δυναμική του ελαιολάδου λέγοντας μεταξύ άλλων: «Το ελαιόλαδο αντιπροσωπεύει το 1% του ΑΕΠ της Ελλάδας. Με μια μικρή αύξηση της τιμής από τα 3 ευρώ το λίτρο στα 4 ή τα 5 θα μπορέσουμε να διπλασιάσουμε το ποσοστό του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα που περνά τόσο δύσκολες συνθήκες μπορεί να βοηθήσει τη χώρα μας. Οπου βρίσκεται κανείς στο εξωτερικό να διαδίδει την αξία του ελληνικού ελαιολάδου. Εχουμε το καλύτερο ελαιόλαδο του κόσμου».

Ο κ.Μαγιάτης παρουσίασε μια πρωτοποριακή μέθοδο, το αριστόλεο, με την οποία μπορεί κανείς, είτε παραγωγός είτε καταναλωτής να μετρήσει τα θετικά χαρακτηριστικά του ελαιολάδου που παράγει ή καταναλώνει.

Πολλά περισσότερα για την FOOD EXPO 2016 με δηλώσεις και φωτογραφίες στο φύλλο του Απριλίου της εφημερίδας EUROPOLITIS

Ο Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε. είναι φέτος αρωγός της FOOD EXPO.

Ο Αριστοτέλης Καρβέλας πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Εισαγωγέων Τροφίμων και Ποτών Εξωτερικού (Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε.), αναφερόμενος στην έκθεση και στους στόχους του Συνδέσμου δήλωσε: «347 εστιατόρια έχουν πάρει το σήμα που αποδεικνύει ότι χρησιμοποιούν ελληνικά προϊόντα. Παρακαλάμε πολλά χρόνια τους ιθύνοντες να μας δώσουν την ευκαιρία να πιστοποιήσουμε την ελληνική κουζίνα. Εχει επιβεβαιωθεί ότι ο Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε. μπορεί να αναπτύξει καινοτομίες και τη γαστρονομία διεθνώς».

Πολλά περισσότερα για την FOOD EXPO 2016 με δηλώσεις και φωτογραφίες στο φύλλο του Απριλίου της εφημερίδας EUROPOLITIS

Ο Κωνσταντίνος Καρανίκος, με καταγωγή από το Λειβαδερό Κοζάνης, ασχολείται με τη γαστρονομία 27 χρόνια, εκ των οποίων τα 23 εδώ στη Γερμανία. Σήμερα ιδιοκτήτης του Gartenstadt ενός πολυχώρου, εστιατόριο με αίθουσες εκδηλώσεων αλλά και χώρος όπου μπορείς να πιες ένα καφέ ή να απολαύσεις ένα ποτό στον καλοκαιρινό κήπο.  Στα 45 του χρόνια πλέον, πιο έμπειρος από ποτέ ανοίγει το μαγαζί του και την καρδιά του στον “Ευρωπολίτη” και μας μιλάει για τις εμπειρίες του μέσα στο δύσκολο χώρο της γαστρονομίας...

Θα θέλαμε να περιπλανηθούμε μαζίσεαυτά τα 27χρόνια. Τί σας άρεσε πάνω σε αυτή τη δουλειά, αλλά και πώς φτάσατ εστη Γερμανία και μπήκατε στο χώρο...

Πριν από όλα τα άλλα, θα ήθελα να ευχαριστήσω τη γυναίκα μου Αρετή για όλα όσα έχω πετύχει, καθώς ένα τεράστιο μερίδιο το έχει εκείνη. Από ‘κει και πέρα για το πώς μπήκα στο χώρο... Πάντα θαύμαζα αυτούς που ήταν μεγάλοι μάνατζερ. Εγώ σπούδασα μηχανολόγος στην Ελλάδα, αλλά δεν άσκησα ποτέ το επάγγελμα εκείΌταν ήρθα εδώ στη Νυρεμβέργη ασχολήθηκα πολύ λίγο με το  αντικείμενοάρχισα να δουλεύω σε εστιατόρια και μετά σε μπουζούκια. Η δουλειά αυτή πάντα μου άρεσε γιατί είχα να κάνω με κόσμο. Ξέρετε... Πάντα ωραία ντυμένος και πάντα προσεγμένος. Ήταν όπως λέμε κυριλέ. Μετά από κάποιο διάστημα ωρίμασα και είπα να κάνω το πρώτο βήμα και να φτιάξω το πρώτο μου μαγαζί το 1993 εδώ στη Νυρεμβέργη. Ήταν ένα μικρομάγαζο της Βαυαρίας το οποίο μετατρέψαμε σε μια μοντέρνα ελληνική καφετέρια με 2-3σαλάτες ,2-3 μεζεδάκια, πολύ ποτό και οτιδήποτε είχα όρεξη να κάνω μαζί με τον αδερφό μου.

Το πρώτο εγχείρημα ήταν το 1993 και ολοκληρώθηκε ας το πούμε έτσι το1998. Μέσα σε αυτά τα 5χρόνια μάθαμε πολλά πράγματα, γνωρίσαμε πολύκόσμο. Αυτό μας βοήθησε στην μετέπειτα πορεία για να κάνουμε κάτικαλύτερο. Πάθαμε και μεγάλες ζημιές. Πήρε φωτιά το μαγαζί μας, αλλά τοξαναστήσαμε,με πάραπολύπροσωπικήεργασία,πολύάγχος και πολύστεναχώρια,φτάσαμεκάποιαστιγμήτομαγαζίνα έχει τα αρχικάνούμερα. Τελικάτοπουλήσαμε,πήραμεταλεφτά μαζί με τις εμπειρίες που ήταν τεράστιες.

Ποιοι  ήταν οι επόμενοι στόχοι σας, αλλά και ποια ήτανταερεθίσματα...

Εδώ πρέπει να γελάσω λίγο γιατί την κουζίνα δεν την ήξερα. Ήξερα να κάνω μόνο μια ομελέτα από το χωριό, ένα σαγανάκι και μια σαλάτα ελληνική. Έφτιαξα το τρίτο μαγαζί, κάναμε μία γερμανική μπυραρία με ελληνικό και γερμανικό φαγητό. Το πρόβλημα εκεί ήταν ότι δεν ξέραμε από κουζίνα. Πήραμε ένα αντρόγυνο και επειδή εμείς δεν γνωρίζαμε από κουζίνα εκεί την πατήσαμε. Τα τρία πρώτα  Σαββατοκύριακα γέμισε το μαγαζί, αλλά μετά χάσαμε τη μπάλα. Ειδικά στη γαστρονομία, αν δεν ξέρεις το αντικείμενο δεν μπορείς να επιβιώσεις. Είναι πολύ δύσκολη!

Τότε είπα ότι αν ξανακάνω μαγαζί, θα μάθω την κουζίνα.

Φτιάξατε το τρίτο σας μαγαζί, ένα εστιατόριο. Εκεί πλέον, ποια ήταν η δική σας πινελιά που άρχισε να σας γεμίζει ως γαστρονόμο;

Η δική μου πινελιά ήταν ότι γνώρισα τονκ.Γιώργο.  Mάγειρας,  γλωσσομαθής από την Αλεξάνδρεια. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που μου έδειξε να καταλάβω τί σημαίνει κουζίνα και γαστρονομία. Την πρώτη μέρα ήρθε μέσα στην κουζίνα, άνοιξε τα ψυγεία και δεν μου μίλησε.Πέρασαν κάποια λεπτά τον κοιτούσα σκεπτικός και αναρωτιόμουν τί να σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος τώρα. Μετά μου είπε έλα εδώ και κάτσε στο τραπέζι. Θέλεις  να μάθειςκάτι; Ξεκινάμε από το νούμερο ένα τη κάρτας που ήταν τοτ ζατζίκι. Είναι καλό αυτό που κάνεις αλλά θα σου δείξω ένα καλύτερο και  μου έδειξε τη συνταγή. Έκατσα κάτω και άρχισα να γράφω λες και πήγαινα για πρώτη φορά στο σχολείο. Μετά αρχίσαμε...Το κολοκυθάκια πώς τα κάνεις;  Λάθος. Αρχίσαμε και τα πιάναμε έναένα με τη σειρά και γιαε κείνον ήταν όλα λάθος. Εγώ αυτά πουέκανα ήταν απόεμπειρίες που είχα από άλλα μαγαζιά. Αν θέλεις να ξεχωρίσεις μου είπε και να γίνεις καλός, θα πρέπει να φύγεις από αυτά τα πράγματα. Πέρασε κανένα τέταρτο και σκεφτόμουν από τον εγωισμό μου να σταματήσω και να φύγω από τη συζήτηση αυτή. Ανμπορούσα να τα παρατήσω εκείνη τη στιγμή, θα έκλεινα το μαγαζί και θα έφευγα. Αλλά από εγωισμό  πάλι -με την καλή έννοια- είπα όχικαι ότι θα μείνω να το παλέψω. Και έμεινα.Το μεσημέρι καθίσαμε με τον κ.Γιώργο και φάγαμε κάτι στα γρήγορα και με ρώτησε τί ώρα ανοίγει το μαγαζί. Στις του είπα. Ωραία, στις μου είπε θα σε περιμένω απ'έξω. Όλα αυτά για μένα ήταν παράξενα και μου φάνηκαν πάρα πολλά, αλλά είχεδίκιο.Ξεκινήσαμε στην κουζίνα  λέγοντάς μου ότι σήμερα θα ξεκινήσουμε με το γαλακτομπούρεκο και με έβαλε να το φτιάξω εγώ.  Το ετοίμασα, το βάλαμε για ψήσιμο και φτιάξαμε το σιρόπι. Να σημειώσω ότι όλα ήταν δικές του συνταγές.Το δοκιμάζει πρώτος και μου λέει φοβερό.Το έκανες καλύτερο κι από μένα! Αυτό που άκουσα με ανέβασεπολύ ψυχολογικά και εκείνητηστιγμή ένοιωσα ότι μπορώ να καταφέρω κι εγώ κάτι καλό. Μετά από αυτό άρχισα να ξυπνάω με την καλή έννοια.Βγάζαμε πολλά πιάτα διαφορετικά. Κάναμε μακαρονάδα του ψαρά η οποία άρεσε πολύ στους Γερμανούς. Ο κ. Γιώργος έκανε διάφορα κι εγώ τον παρακολουθούσα για να μαθαίνω. Μία το έκανε εκείνος, μία εγώ και πήγαινε λέγοντας.Και μέσα σε 10 μέρες το μαγαζί ανέβηκε επίπεδο. Ερχόντουσαν παρέες 5-10 γυναικών διαφόρων ηλικιών και όταν βγάζαμε  ένα επιδόρπιο μας κοιτούσαν ενθουσιασμένες.Κάναμε φοβερά πράγματα.

 

Υπήρχανδιαφορετικέςπροτάσειςαπόαυτέςπουυπήρχανστηναγορά;

Όχι ακριβώς... Σερβίραμε κι εμείς παγωτό όπως και άλλα εστιατόρια,αλλά το δικό μας είχε φινέτσα. Κάναμε 2 -3 μπουφέδες με τη βοήθεια του κ.Γιώργου,γιατί εγώ δεν ήξερα από αυτά και τα πηγαίναμε πολύ καλά. Όταν είχαμε κλεισμένα τραπέζια με μεγάλες παρέες ακολουθούσαμε, τους μπουφέδες και όλοι ήταν ενθουσιασμένοι.

Μετά από αρκετά χρόνια εμπειρίας,πιστεύετε ότι πρέπει να είμαστε ταπεινοί και να ακούμε κάποια πρόταση;  Και πως βλέπετε  τον σημερινό γερμανό ως πελάτη

Ειδικά στο χώρο της γαστρονομίας,κάθε μέρα θα μαθαίνεις αν έχεις τη θέληση.

Ο Γερμανός αν δει ότι πραγματικά εξυπηρετείται και ότι αυτό που κάνεις το κάνεις με αγάπη,σε εκτιμάει .Και με μεγάλη σιγουριά θα σας πω ότι ο Γερμανός είναι πολύ καλός πελάτης.

Έρχεται στο μαγαζί σου για να αφήσει λεφτά.Τώρα αν εσύ ξέρεις να τα πάρεις και έχεις τον τρόπο σου να τον κερδίσεις, μπορείς να το κάνεις. Είναι απλός και δέχεται τα πάντα. Και αν δει ότι τον σέβεσαι, δεν υπάρχει πιο απλός πελάτης. Κι εμείς είμαστ καλοί πελάτες αλλά είμαστε πολύ απαιτητικοί. Και μην ξεχνάμε ότι σταελληνικά εστιατόρια, περίπου το 80% των πελατών είναι Γερμανοί.

Η ελληνική γαστρονομία έχει αρχίσει και υποχωρεί στη Γερμανία. Πώς το βιώνετε εσείς, πού το αποδίδετε και τί θα πρέπει να κάνουμε...

Πιστεύω ότι εμείς σαν ελληνική κουζίνα έχουμε οπισθοχωρήσει για έναν και μόνο λόγο.Γιατί δεν μπορούμε να βγούμε προς τα έξω καθώς δεν έχουμε τη φινέτσα. Έχουμε το φαγητό και την οστιμιά αλλά... Οι Ιταλοί για παράδειγμα δεν έχουνκαλύτερα πιάτα από εμάς αλλά έχουν φινέτσα.  θέλουμε design στα πιάτα μας, κάποια μαγαζιά που απασχολούν επαγγελματίες μάγειρες έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο.

Επίσης σε διάφορες επιχειρήσεις απασχολούνται άτομα που δε μιλάνε καλά ή καθόλου Γερμανικά. Κάτι άλλο που λείπει είναι ο καλός σερβιτόρος. Ο σερβιτόρος δεν είναι μόνο παραγγελιοδόχος, πρέπει να είναι πωλητής. 

Σήμερα, για να κάνεις καλό εστιατόριο πρέπει να είσαι πολύ επαγγελματίας. Να προσέχεις τις αγορές σου και να ξέρεις από ποιον αγοράζεις. Να μην τρέχεις σε κάθε υποτίμηση του κρέατος και να έχεις τους σταθερούς σου προμηθευτές γιατί αλλιώς μπορεί να πας χαμένος.Πρέπει να ξέρεις από το τί κάνει η καθαρίστρια στο εστιατόριο σου,μέχρι τον μάγειρα και τον λογιστή σου.

Θα ήτανανάγκη να συνευρεθείτε συνάδελφοι του χώρου και να ανταλλάξετε απόψεις,  ώστε η ελληνική κουζίνα να βγει δυνατά προς τα έξω;

Σαφώς και θα έπρεπε να έχουμε ένα σύλλογο.  Μπορεί βέβαια να είναι απαραίτητο, αλλά θεωρώ ότι είναι και πολύ δύσκολο να γίνει. Θα έπρεπε να αφαιρέσουμε τον εγωισμό και να συνεχίσουμε όλοι μαζί μπροστά,χωρίς να κοιτάζουμε ποιος είναι ο καλύτερος. Είναι όπως ακριβώς μια ομάδα ποδοσφαίρου που η μία πάει καλά και η άλλη όχι. Υπάρχουν λόγοι που η μία πάει καλά και η άλλη δεν πάει.

Τί θα έπρεπε να κάνουν οι παραγωγοί ώστε να βοηθήσουν τον γαστρονόμο, να προωθήσουν καλύτερα το προϊόντους και να αναβαθμίσουν την ελληνική κουζίνα;

Ακόμα και τα κρασιά που έρχονται στη Γερμανία δεν έχουν τη φινέτσα που θα έπρεπε. Το κρασί μας είναι πολύ καλύτερο και από πολλά γερμανικά ή ιταλικά.

Ο παραγωγός πιστεύω ότι μπορεί να κάνει καλό κρασί, αλλά δεν έχει καλή φινέτσα ή τα άτομα να το προωθήσουν σωστά στη Γερμανία. Σαφώς και αν υπήρχε ένα έντυπο που να λέει την ιστορία του κρασιού ώστε να ξέρουν οι πελάτες τί πίνουν, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα.Ο Γερμανός θέλει να ξέρει τι πίνει...Να ψάχνει τι πίνει...Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα προϊόντα.Από πολλές συζητήσεις πουέχουμε κάνει, βλέπουμε ότι ο Γερμανός θέλει να βλέπει έναν  κατάλογο. Μπαίνει μέσα, βλέπει τον κατάλογο και σου λέει θέλω να φάω αυτό.

Ένα τελευταίο μήνυμα που θα θέλατε να δώσετε στουςσυναδέλφους σου που θα μας διαβάσουν;

Να είμαστε προσεχτικοί!  Να παίρνουμε ειδικευμένους ανθρώπους και να προσέξουμε πάρα πολύ την κουζίνα μας. Και να την βγάζουμε φινετσάτη. Αυτοί που πάνε καλά θα παραμείνουν, ενώ αυτοί που ανοίγουν μαγαζιά και θέλουν να κάνουν αρπαχτή, δεν υπάρχουν πλέον. Πιστεύω ότι όποιος θέλει να κάνει κάτι, μπορεί να το κάνει αρκεί να έχει θέληση.

Β.Β

Συνέντευξη της κας Κυριακής Σταυρίδου, εκπαιδευτικού στο τμήμα ελληνικής Γλώσσας του Ντίσελντορφ - "Το επίπεδο της Ελληνικής γλώσσας στα παιδιά φθίνει"


 

"Εύχομαι τα Χριστούγεννα να τα ζήσουμε όχι μόνον ως Ορθοδοξία, αλλά ως Ορθοπραξία"

«Ο κόσμος σήμερα δεν ξέρει που βαδίζει, υπάρχει όμως μια ελπίδα που αρχίζει τα Χριστούγεννα με την γέννηση και τελειώνει το Πάσχα με την Ανάσταση του Κυρίου»


«Η Ορθόδοξη πίστη μας δίνει δύναμη, μας κάνει λιοντάρια για να μπορούμε να ξεπερνάμε τις δυσκολίες και τους Σταυρούς  του κόσμου αυτού.»

«Εύχομαι τα Χριστούγεννα να τα ζήσουμε όχι μόνον ως Ορθοδοξία θεωρητικά, αλλά ως Ορθοπραξία, δηλαδή η ζωή μας να είναι η ζωή του Χριστού.

Αυτό θα μεταμορφώσει την ζωή μας, την ύπαρξή μας και την ζωή της οικογένειάς μας.»

 

Το μήνυμα του  Μητροπολίτη Γερμανίας κ. Αυγουστίνου στην Ελληνική γλώσσα

 

Το μήνυμα του  Μητροπολίτη Γερμανίας κ. Αυγουστίνου στην Γερμανική γλώσσα 

Ο σκηνοθέτης της ταινίας  "Amore Mio", Χρήστος Δήμας, στις εκδηλώσεις της 5ης Διοργάνωσης Ημερών Ελληνικού Κινηματογράφου στην Νυρεμβέργη.

 

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας  "BESSER (ο καλύτερος)", Κώστας Νικηφορίδης, στις εκδηλώσεις της 5ης Διοργάνωσης Ημερών Ελληνικού Κινηματογράφου στην Νυρεμβέργη.

 

Η υπεύθυνη  της 5ης Διοργάνωσης Ημερών Ελληνικού Κινηματογράφου στην Νυρεμβέργη, κα Ειρήνη Παππά,  μιλά αποκλειστικά στον EUROPOLITI.

 

Ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης και ο σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης της ταινίας "Ουζερί Τσιτσάνης", στις εκδηλώσεις της 5ης Διοργάνωσης Ημερών Ελληνικού Κινηματογράφου στην Νυρεμβέργη.

 

Ο σκηνοθέτης της ταινίας "Φιλιά εις τα παιδιά", Βασίλης Λουλές, στις εκδηλώσεις της 5ης Διοργάνωσης Ημερών Ελληνικού Κινηματογράφου στην Νυρεμβέργη.

 

Ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης, στις εκδηλώσεις της 5ης Διοργάνωσης Ημερών Ελληνικού Κινηματογράφου στην Νυρεμβέργη.

 

Η Μελίνα Ασλανίδου μιλά αποκλειστικά


στον Βασίλη Βούλγαρη και τον Ευρωπολίτη λίγο πριν την έναρξη του ταξιδιού «ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» Στο Ντίσελντορφ 19-11-2016.

 

«...με τις Πατρίδες των Ελλήνων και την ορχήστρα Εστουδιαντίνα που επιμελείται ο γνωστός Ανδρέας Κατσιγιάννης και με πολλούς συναδέλφους εξαιρετικούς...θα παρουσιάσουμε τα τραγούδια της Ελλάδας μας, τα τραγούδια των Ελλήνων  ...»

 

Ο Κώστας Μακεδόνας μιλά αποκλειστικά στον Βασίλη Βούλγαρη για τον Ευρωπολίτη λίγο πριν την έναρξη του ταξιδιού «ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» Στο Ντίσελντορφ 19-11-2016.


 

«Μια δουλειά με εξαιρετικά τραγούδια για την Ελλάδα όπου και εάν βρίσκεται... »

«Το σημαντικό είναι να είμαστε αγαπημένοι και ενωμένοι, ο ένας δίπλα στον άλλον. Στα δύσκολα φαίνονται οι αγαπημένοι άνθρωποι και λαοί...»

 

«...Η Εστουδιαντίνα της Νέας Ιωνίας δημιουργήθηκε το 1999, εγώ είμαι ο πρώτος που τραγούδησε


στη 1η συναυλία της Εστουδιαντίνας, είμαι με τον Ανδρέα τον Κατσιγιάννη φίλος και συνεργάτης και καλό είναι να πω ότι σε ένα μήνα κυκλοφορεί ο καινούργιος δίσκος με τραγούδια του Ανδρέα Κατσιγιάννη που είναι ο διευθυντής αυτής της μεγάλης ορχήστρας ... »

 

Ο Χρήστος Χαλκιάς μιλά αποκλειστικά μπροστά στη κάμερα  για τον Ευρωπολίτη λίγο πριν την έναρξη του ταξιδιού «ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» Στο Ντίσελντορφ 19-11-2016.


 

Ο Ιβάν Σαββίδης δίνει  στίγμα για τον  Ποντιακό Ελληνισμό, αλλά και  όραμα για το αύριο του ΠΑΟΚ αγωνιστικά και διοικητικά με αποκλειστική συνέντευξη στην Ελληνική Εφημερίδα στην Ευρώπη τον Ευρωπολίτη (EUROPOLITIS και europolitis.eu )

- Μετά την πρόσφατη απόφαση του γερμανικού Κοινοβουλίου με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και των λοιπών Χριστιανικών λαών, πως πρέπει να δράσει από εδώ και πέρα ο Ποντιακός Ελληνισμός;

«Αυτή την εξέλιξη πρέπει να τη δούμε από δύο πλευρές. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι θεωρούν αντίστοιχες ενέργειες και κινήσεις ότι σίγουρα είναι πρόοδος. Οσο περισσότερο η ανθρωπότητα θα αναγνωρίζει αυτό το γεγονός τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε κι εμείς να πετύχουμε την αναγνώριση τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Η Βουλή της Γερμανίας έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονίας των Αρμενίων και σαφώς αυτό είναι ένα άλμα. Οσον αφορά την έκφραση και λοιπών Χριστιανικών λαών από τη μία πλευρά μας δίνει νέες δυνατότητες να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια δουλειά στη Βουλή της Γερμανίας έτσι ώστε να πετύχουμε την επεξήγηση αυτού του όρου.

Ο-Ιβαν-Σαββίδης-απευθύνει-χαιρετισμό-στο-35ο-Φεστιβάλ-Χορών-Νεολαίας-Ποντίων-Ευρώπης-Λεβερκούσεν-4-Ιουνίου-2016

Ο-Ιβαν-Σαββίδης-απευθύνει-χαιρετισμό-στο-35ο-Φεστιβάλ-Χορών-Νεολαίας-Ποντίων-Ευρώπης-Λεβερκούσεν-4-Ιουνίου-2016 

Με αυτό τον τρόπο μας δίδεται μια εξαιρετική δυνατότητα πολύ λεπτής δουλειά έτσι ώστε να καταφέρουμε να πετύχουμε αυτή την επεξήγηση. Κι από την άλλη πλευρά, πρέπει να είναι απόλυτα ξεκάθαρο για όλους τους Πόντιους, κοινωνικούς φορείς, πολιτικούς ποντιακής καταγωγής ότι εμείς δεν είμαστε τόσο αποτελεσματικοί όσο θα θέλαμε. Θα μπορούσαμε στη Γερμανία να πετύχουμε να γίνει ψήφισμα έτσι ώστε να υπάρχει επεξήγηση που θα ανέφερε και τους Ελληνες του Πόντου, Ελλήνων της Μικράς Ασίας, Ασσυρίων και υπόλοιπων λαών. Επειδή είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν αυτό το ζήτημα από τη θετική πλευρά το θεωρώ ως μια νέα πρόκληση για το επόμενο βήμα».

 

- Είσαστε κι εσείς έτοιμος και ποιες κινήσεις θα μπορούσαν να γίνουν από αύριο το πρωί;

«Είναι δύσκολη ερώτηση. Το ένα είναι τι θέλω, το άλλο είναι τι μπορώ. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό που εσύ θέλεις και μπορείς να συμπίπτει με τις επιθυμίες του κόσμου. Δυστυχώς, είναι γνωστό πως στον Ποντιακό λαό αυτό ήταν ένα μόνιμο πρόβλημα ιστορικά. Μερικές φορές λέω στα ποντιακά πως “αυτό εν’ του Θεού κατάρα”. Ότι δεν καταφέρνουμε να ενωθούμε.
Δεν μπορούμε να στηρίξουμε το δυνατό ώστε να γίνει ακόμη πιο δυνατός. Και δημιουργείτε η αίσθηση ότι κατευθύνουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να κάνουμε τον ισχυρό πιο αδύναμο. Σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να λέει πως είμαι πολύ δυνατός. Αν θα ήταν έτσι, θα ήταν καταστροφή. Αυτό θα σήμαινε πως δεν έχει προοπτική ο λαός μας. Αλλά υπάρχουν ισχυροί άνδρες που θέλουν, εγώ θεωρώ πως είμαι σε αυτή την κατηγορία ανδρών και υπάρχουν εξίσου ισχυροί άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτα. Αν εμείς καταφέρουμε να πείσουμε αυτή την κατηγορία των ισχυρών ανθρώπων ότι πρέπει να κάνουν κάτι στον οργανωμένο ποντιακό χώρο για τη λύση των προβλημάτων των Ποντίων. Αν δεν καταφέρουμε να το κάνουμε τότε δε θα έχουμε κανένα αποτέλεσμα».

 - Το 35ο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών Νεολαίας δίνει ένα μήνυμα ενότητας κι ένα δείγμα γραφής ότι μπορούμε να κάνουμε ακόμη περισσότερα;

«Για το λόγο αυτό εμείς οι έχοντες προσπαθούμε να είμαστε παρόντες, να είμαστε μαζί καθώς επίσης πραγματικά αυτό είναι το μήνυμα που περνάει. Πρόπερσι, όταν ήμουν στην αντίστοιχη εκδήλωση είδα ένα τεράστιο δυναμικό και με καταπιέζει, η αντίληψη ότι το δυναμικό του Ποντιακού Ελληνισμού στη Γερμανία είναι τεράστιο ενώ όταν ρωτάω αν υπάρχει στη γερμανική Βουλή κάποιος βουλευτής με ελληνικές ρίζες ή έστω υπάλληλοι, μου απαντούν πως δε γνωρίζουν να υπάρχει κάποιος. Το να έχεις ένα τεράστιο δυναμικό και να μην το αξιοποιείς είναι έγκλημα. Γι’αυτό πιστεύω πως παρόμοια φεστιβάλ είναι προκλήσεις.
Ο κόσμος, μερικές χιλιάδες άνθρωποι, μαζεύονται σε μια αίθουσα και μέσα από το χορό και το τραγούδι ενώνονται σε ένα ενιαίο σύνολο, γνωρίζονται μεταξύ τους και σε αυτή τη διαδικασία μπορεί κανείς να βρει τους ανθρώπους με κάποιο δυναμικό άνθρωπο με στοιχεία ηγέτη. Ο δικός μου ρόλος είναι κατά πρώτο να τονίσουμε πως εμείς είμαστε πάντα δίπλα, πάντα κοντά, δεύτερο να στηρίξουμε το νέο ΔΣ και τη νεολαία της ΟΣΕΠΕ, και τρίτο να κοιτάμε τους ανθρώπους ώστε να βρούμε τους αυριανούς ηγέτες του Ποντιακού κινήματος».
- Μια δύσκολη χρονιά για τον ΠΑΟΚ έκλεισε με έναν πολύ όμορφο τρόπο και την κατάκτηση της δεύτερης θέσης που οδηγεί στα προκριματικά του Champions League. Τι ονειρεύεστε, τι σκέφτεστε για το επόμενο βήμα;

«Η μεγάλη ομάδα χτίζετε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτή η δουλειά συνοδεύεται από κάποια λάθη. Εγώ δεν είμαι εξαίρεση από αυτό τον κανόνα. Καθημερινά μελετάω και γνωρίζω κάποια πράγματα και προχωράω μπροστά.
Είναι όπως με τον Ποντιακό Ελληνισμό. Μπορείς να προχωρήσεις από τον επαναστατικό δρόμο και μπορείς να προχωρήσεις από το δρόμο της ανάπτυξης.
Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που προτιμούν το δρόμο της ανάπτυξης. Αυτή η μέθοδος συνοδεύεται και από κάποια λάθη και απαιτεί χρόνο. Αλλά πάντα ο δρόμος έχει καλή προοπτική.

Ο Ιβαν Σαββίδης υπογράφει αυτογραφα σε φίλους του ΠΑΟΚ

Να ξεκινήσεις δύσκολα τη σεζόν, να καταρρεύσεις και μετά να βγεις πρώτος στα πλέι οφ αυτό είναι ένδειξη μεγάλης ομάδας. Αυτό ήδη είναι πρόκληση. Είναι σα μια αίτηση, ότι η μεγάλη ομάδα είναι στη θέση όπως ένας ισχυρός άνθρωπος που σκοντάφτει και πέφτει αλλά μπορεί να σηκωθεί και να συνεχίσει. Ο αδύναμος, πάλι, σκοντάφτει, πέφτει και περιμένει κάποιον άλλο να τον σηκώσει. Εάν μπορεί να μου επιτραπεί ένα τέτοιο παράδειγμα, τότε ο ΠΑΟΚ είναι σαν το πρώτο παράδειγμα, ότι σκοντάφτεις, πέφτεις, αλλά σηκώνεσαι και συνεχίζεις.
Πήραμε την πρώτη θέση στα πλέι οφ και είμαστε πολύ ευτυχισμένοι ότι βγήκαμε στο Champions League. Είναι μια νέα πρόκληση, καινούργιες σκέψεις, νέοι σκοποί και στόχοι κι εμείς πρέπει να αντιστοιχούμε σε αυτό το στάτους από κάθε άποψη. Εχουμε αρκετά νέο προπονητή, έχει περάσει πολύ σκληρές εξετάσεις με άριστα γι’αυτό θα λάβει αυτά που θέλει κι εννοώ στις μεταγραφές. Ηδη έχει ανακοινώσει κάποια ονόματα και πριν αποφασιστεί το οτιδήποτε δουλέψαμε με τον προπονητή σε αυτή την κατεύθυνση και πιστεύω πως θα καταφέρουμε μαζί του με ανανεωμένο σύστημα να καθαρίσουμε τα πάντα στον ΠΑΟΚ.

 

  

EUROPOLITIS IVAN SAVVIDIS 4 Juni 2016

Για τον Ευρωπολίτη
Βασίλης Βούλγαρης

 

 

Ενας από τους σημαντικότερους Ελληνες αθλητές της πάλης που όποτε φορούσε το εθνόσημο στο στήθος αγωνιζόταν με περίσσιο πάθος ήταν ο Γιώργος Ποζίδης. Ο Ολυμπιονίκης της πάλης έδωσε το παρών στον εορτασμό για τα 25 χρόνια του Συλλόγου Ποντίων Βούπερταλ "ΑΚΡΙΤΑΣ" και μίλησε στον Europolitis.


- Σε μια τόσο ιδιαίτερη στιγμή αυτή η βράβευση τι σημαίνει για εσάς αυτή η βράβευση;
«Οι Ελληνες της διασποράς είναι μια μεγάλη δύναμη γιατί κρατούν πιο πολύ τα ήθη, τα έθιμα, τον πολιτισμό μας. Βγήκαν έξω αγωνιστήκαν για να επιβιώσουν και είναι πιο κοντά στις παραδόσεις. Για εμάς που μείναμε στην πατρίδα, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο, είχαμε διαβρωθεί περισσότερο και όταν πάω σε τέτοιες εκδηλώσεις είτε στην Ευρώπη είτε στις ΗΠΑ είναι συγκινητική η παρουσία των ανθρώπων. Την αγαπούν, τη νοσταλγούν και την τιμούν πιο πολύ από εμάς».

- Με την εμπειρία που έχετε, τι είναι αυτό δεν έχει φουντώσει ακόμη στον ποντιακό ελληνισμό;
«Αυτό που με στεναχωρεί και με θλίβει είναι η έλλειψη ενότητας. Πρέπει να είμαστε ενωμένο, να γίνουμε μια γροθιά, γιατί έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλά ζητήματα και το σπουδαιότερο την αναγνώριση της γενοκτονίας. Δε ζητάμε τίποτα από τους φίλους μας τους Τούρκους, μια συγνώμη. Δικαίωση για τα θύματα. Οσο για τους Πόντιους στην Ελλάδα έχω να πω πως ήρθαμε ταλαίπωροι από την Τουρκία πριν σχεδόν 100 χρόνια και μέχρι και σήμερα είμαστε ταλαιπωρημένοι αλλά στο τέλος δικαιωνόμαστε γιατί ήρθαμε στη Μητέρα Ελλάδα. Γεωγραφικά λεγόμαστε Πόντιοι, μισοί είμαστε Ρωμιοί. Πρώτα είμαστε Ελληνες και μετά είμαστε Πόντιοι».

- Ποια στιγμή πάνω στο ταπί θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας;
«Ο αγώνας μου ήταν πραγματικά έντιμος. Το 1982 με τιμήσαν ως τον καλύτερο αθλητή της Ευρώπης για την εντιμότητα και την αγωνιστικότητά μου, αλλά αγωνίστηκα σε πάρα πολλούς αγώνες, Ολυμπιάδες, Παγκόσμια, Ευρωπαϊκά, και μέσα μου ήθελα πάντοτε να τιμήσω την πατρίδα μου και ιδιαίτερα το Ποντιακό στοιχείο και να δείξω από πού προέρχομαι. Ηθελα να δουν τον αγώνα μου, να δουν τη μάνα μου στο χωριό πως αρμέγει τις αγελάδες, τον πατέρα μου στο χωράφι. Πιστεύω πως σαν Ελλάδα θα κερδίσουμε. Και πάλι με την κρίση, με τα προβλήματά μας, τις ιδιαιτερότητές μας είμαστε οι καλύτεροι απ’όλους».

 «...είμαστε πρώτα Ελληνες και μετά γεωγραφικά Πόντιοι...»

Συνέντευξη στο πλαίσιο του εορτασμού των 25 χρόνων του Συλλόγου Ποντίων του Wuppertal "ΑΚΡΙΤΑΣ"

 

 Γυναίκα-σύμβολο για την Ελλάδα η Βούλα Πατουλίδου. Η αλησμόνητη και ιστορική νίκη της στους Ολυμπιακούς του 1992 δε θα ξεχαστεί στο πέρασμα των αιώνων. Η προσφορά της στη χώρα όμως, δεν σταμάτησε εκεί και πλέον ως υπεύθυνη της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης βοηθά από άλλο μετερίζι τον τόπο.
Βρέθηκε στο Βούπερταλ για τον εορτασμό των 25 χρόνων του Συλλόγου Ποντίων "ΑΚΡΙΤΑΣ" και μίλησε στον Europolitis.


- Είστε υπεύθυνη στη Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης. Μιλήστε μας για τις αρμοδιότητες σας.
«Η Μητροπολιτική Ενότητα έχει υπό την εποπτεία της 14 δήμους και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς περνά από τη Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης.

- Πως θα μπορούσε να υπάρξει συνεργασία του δικού σας τομέα με την ομογένεια;
«Θεωρώ ότι η αρχή πρέπει να γίνει με το δικαίωμα όλων να ψηφίζουν. Πέρα από τους 17άρδηες πρέπει να τιμηθούν και οι απόδημοι Ελληνες, όχι μόνο αυτοί που έφυγαν στα χρόνια της κρίσης. Αλλά και όποιος θα μπορούσε να μπει σε μια αίθουσα όπως αυτή που μας φιλοξένησε με πάνω από 700 ανθρώπους. Όταν κρατάνε την παράδοση, όταν ακούνε ένα ελληνικό τραγούδι και η καρδιά τους ραγίζει, επιβάλλεται να ψηφίζουν. Μιας και είμαστε 10 εκατομμύρια εντός συνόρων, κι άλλοι 10 εκτός χρειάζεται ένα υπουργείο απόδημου ελληνισμού και όχι απλά μια γραμματεία. Δεν μπορείς να λες σε έναν Ελληνα που έρχεται κι επενδύσει 15 εκατομμύρια σε μια χώρα που δεν μπορεί να πάρει δάνειο γιατί είναι κάτοικος εξωτερικού, και δεν μπορεί να πάρει δάνειο από τη χώρα όπου διαμένει, να του λες πως δεν έχει δικαίωμα να ψηφίζει».

- Ακούσαμε, στην εκδήλωση, για την ψυχή των Ποντίων. Πως το εισπράττετε;
«Την εισπράττω, τη βιώνω και την υπηρετώ καθημερινά από την πρώτη στιγμή που δεν ήξερα τι είναι Πόντιος. Όταν είχες μια γιαγιά που είχε υποστεί την προσφυγιά, που σαν μικρότερα παιδιά μας έλεγαν τουρκοσποράκια και ντρεπόμασταν και στο πέρασμα των ετών βρέθηκαν επιφανείς Πόντιοι που μας έβγαλαν από τα υπόγεια και πλέον νιώθεις μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια για την καταγωγή αυτή. Βλέπεις πλέον πεντάχρονια παιδάκια ακόμη και στην ξενιτιά να μπορεί να κουβαλά το ποντιακό κύτταρο. Αν αυτό εδώ δεν είναι ψυχή, τι είναι;».

- Βλέπουμε σκληρές εικόνες με πρόσφυγες που έρχονται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Είσαστε στην τοπική αυτοδιοίκηση, σε μια περιφέρεια με δυσκολίες, τι θα πρέπει να κάνουμε;
«Χρειάζονται κανόνες. Κι εμείς είμασταν πρόσφυγες και επιστρέψαμε στην πατρίδα κι ακολουθήσαμε τους κανόνες που υπήρχαν. Αυτή τη στιγμή εκείνο με που με ζορίζει είναι πως ενώ οι Ελληνες λόγω της ιδιαιτερότητας της χώρας έχει καλοδεχτεί τους πάντες σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, παρόλα αυτά οι όποιοι πρόσφυγες ή μετανάστες να θέλουν σε μια άλλη χώρα να επιβάλλουν τα δικά τους εκεί ζορίζει το πράγμα. Κανόνες παντού. Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν από τις χώρες τους για να σωθούν. Με ένα πράγμα σταματά αυτό, να σταματήσει ο πόλεμος που ξέρουμε ποιοι τον έχουν δημιουργήσει και για ποιον λόγο. Πάνω από 50.000 έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα, που δεν είναι μικρός αριθμός αν συνυπολογιστεί πόσοι ήρθαν κι έφυγαν. Στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας υπάρχον οι περισσότεροι πρόσφυγες, έχουν ξεφυτρώσει τα περισσότερα Κέντρα Φιλοξενίας, ενώ έχει δημιουργηθεί μεγάλο πρόβλημα με τα σχολεία».

- Η Κεντρική Μακεδονία είναι ένας τόπος πλούσιος που έχει αδικήσει τον εαυτό της, επενδύοντας περισσότερα σε τομείς όπως ο τουρισμός. Τι θα μπορούσε να γίνει;
«Πρέπει να μαζέψουμε την γραφειοκρατία. Αυτή μπορεί να είναι η άκρη του νήματος. Όταν εμείς ως Δημόσια Διοίκηση τους τελευταίους 20 μήνες για να κάνω το αυτονόητο, όπως το να κλείσουν οι τρύπες στο δρόμο, χρειάζονται τουλάχιστον επτά μήνες, πως θα έρθει να επενδύσει κάποιος, όταν για να το πράξει χρειάζεται ένα κατεβατό συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Ή σταματάς τη γραφειοκρατία ή συνεχίζει και λες τι ωραία χώρα είμαστε, τι ωραίο ήλιο που έχουμε. Ωραία όλα αυτά, αλλά όπως είχε πει ο Ιούλιος Καίσαρας ως πότε οι αρχαίοι θα μας σώζουν. Οι σύγχρονοι Ελληνες δουλεύουν, σε αντίθεση με ότι λένε ορισμένοι ότι είμαστε τεμπέληδες και μειώνουν ένα λαό που θέλουν να τον υποδουλώσουν. Μας βομβαρδίζουν ότι μας δίνουν λεφτά, αλλά πόσα από αυτά τα λεφτά μένουν στη χώρα και πόσα επιστρέφουν πίσω σε αυτόν που τα δανείζει»

- Μπορεί να δεχθεί ο Ελληνας ότι υπάρχουν κανόνες και πρέπει να τους ακολουθήσει;
«Αν κρίνω από έναν 18άρη που έφυγε από το σπίτι, ενώ θα μπορούσε να βοηθηθεί από το όνομα που μπορεί να έχει η μητέρα του, και αναφέρομαι στο γιο μου, κι έχει πάει στις ΗΠΑ και μου λέει πως έκανε λάθος σε μια ημερομηνία κι έμεινε εκτός ομάδας για ενάμιση μήνα εκτός, δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Είναι το ίδιο για όλους. Είναι κανόνας απαράβατος που ισχύει για όλους. Αν αυτό δε διορθωθεί τίποτα δε διορθώνεται. Κανένας λαός δεν είναι καλύτερος από εμάς, αλλά οι άλλοι έχουν το φόβο της τιμωρίας που εμείς το έχουμε κάνει λάστιχο. Λόγω θέσης με πήραν τηλέφωνο να σβήσω μια κλήση και να δοθούν πίσω οι πινακίδες γιατί είχε κλείσει διάβαση αναπήρων, του λέω δεν μπορώ να κάνω κάτι, μη με ψηφίζεις ποτέ. Αν αυτός ο κανόνας συνεχίζει να είναι λάστιχο δεν υπάρχει μέλλον. Χρειάζεται συνεννόηση και να ισχύουν τα ίδια για όλους».

Βασίλης Βούλγαρης

«Κάποια στιγμή βρέθηκαν επιφανείς Πόντιοι που μας έβγαλαν από τα υπόγεια, πλέον το λες με πολύ μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια να λες ότι είσαι Πόντιος γιατί η κληρονομιά...»

«(Μεταναστευτικό)Θα πρέπει να βάλουμε κανόνες...(Επενδύσεις)κατάργηση της γραφειοκρατίας...»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΘΕΟΦΑΝΗ ΛΑΠΠΑ: Ο νέος προϊστάμενος του Ι. Ναού Αγίου Ανδρέα Ντίσελντορφ «ανοίγει τα χαρτιά του»

Διαθέτει το χάρισμα του καθαρού και δυνατού λόγου και συνάμα η παρουσία του συνδυάζεται με την ταπεινότητα και την απλότητα.
Μετά από πέντε χρόνια διακονίας στην εκκλησία του Αγ. Ανδρέα στο Ντίσελντορφ και προσφάτως, στην κεφαλή αυτής, αναμφίβολα μια κουβέντα μαζί του, προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον.

Ο Αρχιμανδρίτης κ. Θεοφάνης Λάππας προϊστάμενος του Ι. Ναού Αγίου Ανδρέα, αποδέχθηκε ευγενικά το αίτημά μας για μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.
Μας υποδέχθηκε στο φιλόξενο γραφείο του και μας μίλησε για όλα εκείνα που καθημερινά μας απασχολούν και τα οποία του εκθέσαμε υπό μορφή ερωτήσεων. Μας μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στη Σκοτούσσα Σερρών όπου γεννήθηκε, για τις σπουδές, για τους λόγους και τα πρόσωπα που τον έστρεψαν στην ιεροσύνη, για την διακονία του στη Διασπορά αλλά και τον ρόλο της εκκλησίας στο σήμερα.

-Σας ευχαριστούμε πολύ που δεχθήκατε να απαντήσετε στις ερωτήσεις μας για τους αναγνώστες της εφημερίδας «Ευρωπολίτης». Πείτε μας λίγα λόγια (τόπος γέννησης, πατρική οικογένεια, σπουδές) για να κάνουμε μία πρώτη γνωριμία μαζί Σας.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο χωριό μου, Σκοτούσσα στις Σέρρες. Σε μια φτωχή, αγροτική οικογένεια με πολλές δυσκολίες και στερήσεις, αλλά είχα το μυαλό μου στα γράμματα. Πέρασα με τις τότε πανελλήνιες εξετάσεις στη θεολογική σχολή της Θεσσαλονίκης, γιατί από τα δεκαπέντε μου χρόνια, είχα βάλει στόχο να γίνω Ιερέας. Παράλληλα γράφτηκα ως δόκιμος μοναχός στη Μονή Δοχειαρίου στο Αγ. Όρος, προκειμένου να δοκιμάσω τον εαυτό μου στη μοναχική ζωή. Έτσι στο τέταρτο έτος των σπουδών μου έγινα μοναχός και χειροτονήθηκα Διάκονος. Όταν έγινα εικοσιτεσσάρων , ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος με χειροτόνησε πρεσβύτερο και Αρχιμανδρίτη και μου ανέθεσε τη διοίκηση της ιστορικής Μονής Άνω Ξενιάς στην περιοχή του Βόλου. Στη Γερμανία ήρθα τρία χρόνια μετά, με την ευλογία του Μητροπολίτη μας Αυγουστίνου, για να διακονήσω την ελληνόφωνη Διασπορά. Τα τελευταία πέντε χρόνια στην ενορία του Αγ. Ανδρέα στο Ντύσσελντορφ.

Τι σας οδήγησε σε αυτή την διαδρομή ;

Η κλήση, η κλίση, το βίωμα και το σχέδιο του Θεού! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν μέσα στην Εκκλησία. Εκκλησιασμός, Κατηχητικό, Εξομολόγηση... Σίγουρα βρέθηκαν στη διαδρομή μου και άνθρωποι που με ενέπνευσαν στην πνευματική ζωή. Έχω διαβάσει αρκετούς βίους Αγίων, αλλά το να βλέπεις την αρετή στην πράξη είναι απαράμιλλο.

Πόσο εύκολος ή δύσκολος είναι ο δρόμος ενός λειτουργού της Εκκλησίας ;

Όταν είναι η ζωή σου, το όλο και το τέρμα σου, είναι εύκολος δρόμος. Αν κρύβεται πίσω απ αυτό ιδιοτέλεια, τότε δυσκολεύει... Σίγουρα υπάρχει ο πειρασμός σε κάθε γωνιά να σε πολεμήσει, να σ απογοητεύσει, να σ αποδυναμώσει. Ως άνθρωποι έχουμε χρέος να γνωρίζουμε τον καλό και τον κακό μας εαυτό. Το μυστικό της επιτυχίας είναι να καλλιεργήσω τα χαρίσματά μου και να εναντιωθώ στα πάθη μου. Στο βάθος υπάρχει κήπος, ο Παράδεισος!


Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν ιερωμένο να λειτουργεί σε μια άλλη χώρα ;

Ο κάθε Ιερέας είναι στρατιώτης του Χριστού, της Εκκλησίας. Θα βρεθεί εκεί που εκκλησία τον χρειάζεται. Η δυσκολία αφορά στη προσαρμογή στα δεδομένα του κάθε τόπου. Έχουμε ορθοδόξους ιερείς στη Σιγκαμπούρη, στην Αργεντινή, σε χώρες της Αφρικής, που διακονούν με αυταπάρνηση κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Εδώ στο κέντρο της Ευρώπης, τα πράγματα είναι πολύ ευκολότερα. Δύσκολα ήταν στα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης, όπου δεν υπήρχε ορθόδοξος Ναός και οι λιγοστοί Ιερείς έπρεπε να διανύουν μεγάλες αποστάσεις για να εξυπηρετούν τις λατρευτικές και μυστηριακές ανάγκες των Ελλήνων.


Τους τελευταίους μήνες αναλάβατε νέα καθήκοντα, αυτά του Προϊσταμένου της ενορίας μας.

Δε θα τα χαρακτήριζα νέα καθήκοντα επειδή ότι έκανα θα συνεχίσω να το κάνω. Απλώς είναι μεγαλύτερο το βάρος της ευθύνης. Η εκκλησιαστικές θέσεις δε γίνεται από τη φύση της εκκλησίας να έχουν χαρακτήρα εξουσίας. Είναι διακονία! Όσο ψηλότερα, τόσο μεγαλύτερος Σταυρός. Αυτή λοιπόν τη διακονία θα συνεχίσω να προσφέρω με τις μικρές μου δυνάμεις στην Ενορία μας. Και ξέρετε... Νιώθω μέσα μου ένα χρέος που θα πληρώνω και θα μένει πάντα ανεξόφλητο, γιατί οι άνθρωποι μας εδώ με περιέβαλαν με απεριόριστη αγάπη από την πρώτη στιγμή.
Σ αυτό το πλαίσιο η κάθε ημέρα είναι γεμάτη. Πρέπει να εξομολογηθώ ότι η δουλειά του γραφείου δε μου είναι συμπαθής. Αγαπώ τη ποιμαντική, θέλω να βρίσκομαι ανάμεσα στους πιστούς, ν αφουγκράζομαι τις δυσκολίες, τα προβλήματά τους, τα ερωτήματα και τις αμφιβολίες τους. Έχουμε συχνά ασθενείς που νοσηλεύονται. Μοναχικούς ανθρώπους, ηλικιωμένους σε ιδρύματα. Πρέπει ο ιερέας να είναι και εκεί. Όπως και στις χαρές και στις γιορτές τους. Αυτά όλα βέβαια, είναι συνέχεια της διακονίας και της προσφοράς του προκατόχου μου.
Από την άλλη είναι και η γερμανική πλευρά. Στις σχέσεις μας με τις άλλες εκκλησίες και με την πόλη φυσικά, οφείλουμε να είμαστε παρόντες. Δε θέλουμε και δε γίνεται να απομονωθούμε και να γίνουμε ένα γκέτο. Τόσο ο ελληνισμός όσο και η ορθοδοξία είναι τεράστια μεγέθη. Και δυστυχώς πολλοί, ακόμα και σε υψηλές θέσεις ευθύνης, δεν το έχουν αντιληφθεί.


Ποιοι είναι οι στόχοι σας ;

Πολλοί! Παρέλαβα πολύ καλές δομές, τις οποίες οφείλω να επεκτείνω. Θα ήθελα πρώτα απ όλα να επενδύσω στους υπάρχοντες χώρους, βάζοντας και τη δίκη μου ανακαινιστική σφραγίδα. Και γιατί όχι να δημιουργηθούν και καινούργιοι. Οι πρώτοι μετανάστες ήταν όλοι νέοι και είχαν στο νου τους πάντα την επιστροφή στην πατρίδα. Τώρα πρέπει να δημιουργήσουμε καινούργιες συνθήκες, π.χ. έχουμε ηλικιωμένους, να μεριμνήσουμε για έναν δικό τους χώρο. Οι νέοι μας, τα παιδιά που βαπτίζουμε, τα ζευγάρια που παντρεύουμε.. αναρωτήθηκε κανείς τι γίνεται ένα δύο χρόνια μετά; Θα προσπαθήσω να επενδύσω στον εθελοντισμό και να δημιουργηθούν καλοί και υγιείς πυρήνες για κάθε ομάδα από τις παραπάνω. Ήδη δρομολογούνται μηνιαίως ομιλίες με καλούς και ειδικευμένους ομιλητές σε θέματα οικογενειακών σχέσεων, θέματα διαπαιδαγώγησης κτλ. Έπειτα η Κατήχηση που είναι ένα ουσιαστικό κομμάτι της ζωής της εκκλησίας θα πρέπει να οργανωθεί μεθοδικά. Είναι ανώτερο το να μάθουμε τη δύναμη της λατρείας και το περιεχόμενό της , από ότι να πηγαίνω από συνήθεια. Το ξεδίπλωμα της ποιότητας του πολιτισμού μας, η όμορφη μουσική μας παράδοση, η τέχνη της αγιογραφίας, θα με απασχολήσουν στο εγγύς μέλλον. Πρέπει μάλλον να σταματήσω εδώ....



Ποιος είναι ο ρόλος του Ιερέα στην σύγχρονη κοινωνία που μαστίζεται από τόσα προβλήματα ;


Θα απαντήσω επιγραμματικά. Λειτουργικός, κατηχητικός, ενωτικός, εμπνευστικός, σύγχρονος, δραστήριος, θεραπευτικός και παρηγορητικός. Σημειώστε όμως ότι η καραμέλα της σύγχρονης και διεφθαρμένης εποχής δεν υπάρχει. Αν διαβάσετε παλαιά Διαθήκη θα δείτε τους προφήτες και τους κριτές να στηλιτεύουν τη διαφθορά. Ο Χριστός χαρακτηρίζει τη γενεά του άπιστη και διεστραμμένη. Ο Χρυσόστομος το ίδιο, οι βυζαντινοί συγγραφείς, οι ιεροκήρυκες του 20ου αιώνα. Λοιπόν, η διαφορά μας είναι ότι βλέπουμε μέσα στις οθόνες μας τις ζωές άλλων ανθρώπων και ταυτιζόμαστε.

Σήμερα η πατρίδα αντιμετωπίζει μεγάλη οικονομική κρίση αλλά και κρίση αξιών. Δυο λόγια παρηγοριάς αρκούν ή μήπως η εκκλησία πρέπει να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο διαφώτισης και παρέμβασης ;

Είναι γεγονός, πως η εκκλησία της Ελλάδος αιφνιδιάστικε με την κρίση, όπως άλλωστε όλο το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, αν και οι δομές ανθρωπιστικής υποστήριξης είχαν ήδη καταγράψει διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες και πριν το 2010. Παρ΄ όλα αυτά, τα αντανακλαστικά της λειτούργησαν ταχύτατα.
Αρκεί να σας πω, πως ιερές Μητροπόλεις, Ενορίες και ιερές Μονές διέκοψαν μεγάλο μέρος των έργων τους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις αυξημένες ανθρωπιστικές ανάγκες.

Ποια στάση πρέπει να έχει ο Ορθόδοξος Χριστιανός απέναντι στους Πρόσφυγες ;

Προσωπικά δεν μπορώ να δεχτώ κάποιον που αρνείται την προσφορά σε πρόσφυγες και μετανάστες. Για μένα αυτός δεν είναι ούτε Έλληνας ούτε ορθόδοξος. Κάθε τέτοια συμπεριφορά αμφισβητεί θεμελιώδεις αξίες της ιστορίας και της πίστης μας. Αν σε κάτι διαφοροποιείται ο Χριστιανισμός και ιδιαίτερα η Ορθοδοξία από κάθε άλλη θρησκεία, είναι η ταύτιση του αδικημένου, του πεινασμένου, του διψασμένου, του φτωχού και του κατατρεγμένου με τον ίδιο τον Χριστό. Το Ευαγγέλιο χαρακτηρίζει απερίφραστα ως ψεύτη εκείνον που διαχωρίζει την αγάπη προς τον θεό και την αγάπη προς τους ανθρώπους. Οι αξίες αυτές αποτελούν τον παράγοντα επιβίωσης του Ελληνισμού δια μέσου των αιώνων.


Κάποιοι λένε πως " ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει την Ελλάδα και τους Έλληνες " Πόσο η πίστη μπορεί να βοηθήσει ;

Όσο παραμένουμε μουδιασμένοι παρατηρητές δεν θα αλλάξει τίποτα . Τα πράγματα δεν γίνονται από μόνα τους.

Η άποψη ότι δεν θα αφήσει ο Θεός που λένε κάποιοι της εκκλησίας, δεν είναι πάντα έτσι. Αφήνει ο Θεός σας πληροφορώ. Άφησε 400 χρόνια σκλαβιάς, άφησε να πέσει η Τσαρική Ρωσία και να επικρατήσει η μπολσεβική επανάσταση και η αθεΐα και να γκρεμιστούν οι ναοί. Άφησε πολλά πράγματα στην ιστορία και γιατί να μην αφήσει και τώρα; Τι έχει δηλαδή με μας; Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα αφήσει ο Θεός αλλά αν εμείς θα αφήσουμε το Θεό. Τον αφήσαμε ,τον αφήσαμε. Δυστυχώς. Υπάρχει όμως ένας λαός που έχει σπόρο μέσα του και ο άθεος ακόμα έχει σπόρο για το αγνό. Δεν το πιστεύει όμως ότι μπορεί να είναι αληθινό. Αυτή είναι η αποστολή της εκκλησίας να φυτρώσει ο σπόρος. Αυτό προσπαθούν να γκρεμίσουν. Αν δουν ότι ένας χτίζει κάτι έρχεται το σύστημα να το γκρεμίσει αυτό . Αρχίζουν και ρίχνουν λάσπη λέγοντας ότι αυτός ας πούμε είναι απατεώνας ,είναι υποκριτής. Δεν πειράζει όμως η Εκκλησία στηρίζεται σε Μάρτυρες, στηρίζεται σε Χριστό Σταυρωμένο και ηττημένο. Η μεγαλύτερη νίκη είναι η ήττα του Σταυρού. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συκοφαντημένος και εξόριστος ήταν. Αυτός όμως έμεινε στην ιστορία και σε αυτόν πίστεψε ο λαός. Δεν πίστεψε στους άλλους. Και σήμερα το ίδιο θα γίνεται.


Οι νέοι βρίσκονται αντιμέτωποι με πολλούς κινδύνους. Πως η εκκλησία μπορεί να βοηθήσει ; Κατά πόσο οι νέοι είναι κοντά στην εκκλησία και ειδικότερα όταν ζουν σε μια ξένη χώρα ;

Τα νέα παιδιά μας είναι καλά παιδιά! Τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τους δημιουργούν οι μεγαλύτεροι γιατί πίσω από τις κουρτίνες κρύβεται κέρδος και ιδιοτέλεια. Όταν καλλιεργείς έναν ψεύτικο παράδεισο, είναι επόμενο ότι σύντομα θα απογοητευτούν. Ακόμα τοποθετώ τον εαυτό μου στους νέους. Διψάμε λοιπόν για αλήθεια, για ελπίδα, για φως, για δύναμη, για ζωή, για αυθεντικότητα. Αυτά μας λείπουν. Είμαστε κορεσμένοι από ψέμα, συμβιβασμό, μετριότητα, σκοπιμότητες, νεκρή πίστη, υπερβολές χωρίς περιεχόμενο, ρηχή και ανούσια επίδειξη.
Όταν λοιπόν οι νέοι βιώσουν την αυθεντικότητα και την ανιδιοτέλεια, θα έρθουν και στην εκκλησία.
Εδώ έχουμε δόξα τω Θεώ, παρά τις αντιθέσεις που δημιουργεί ένα ξένο πολιτισμικά περιβάλλον, νέους που αγαπούν τη πίστη, την εκκλησία, την παράδοση μας και σ αυτούς θα επενδύσουμε, ώστε να γίνουν κήρυκες και για τους υπόλοιπους.


Ποια είναι η σχέση της Εκκλησίας με την τεχνολογία ;


Η ορθόδοξη εκκλησία δεν αμφισβήτησε ποτέ την επιστήμη, την πρόοδο και την τεχνολογική εξέλιξη. Σκεφτείτε ότι, οι πρώτοι που αντικατέστησαν τα κεριά με λάμπες στους πολυελαίους, ήταν οι ναοί. Όπως και τα χειρόγραφα αντικατέστησε η τυπογραφία. Τώρα βλέπω οι νεότεροι χρησιμοποιούν iPad στο ψαλτήρι. Αυτά όλα είναι μέσα για τον ίδιο σκοπό, τη δοξολογία του Θεού. Σ ένα περιβάλλον που ο τρόπος επικοινωνίας αλλάζει γοργά, δε θα μείνουμε απαθείς θεατές. Ο απ. Παύλος γράφει: έγινα τα πάντα σε όλους για να κερδίσω κάποιους.



Έχετε μετανιώσει για επιλογές που έχετε κάνει στην πορεία της ζωής σας ( Σπουδές - εκκλησία - ανθρώπους ) ;

Αν ξεκινούσα τώρα από την αρχή τη ζωή μου, νομίζω πως η πορεία μου θα ήταν παρόμοια. Ίσως να ήμουν περισσότερο προσεκτικός στις συνεργασίες μου.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας ;

Ο εαυτός μου. Πόσες φορές έχουμε πει, δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Ε, αυτό το θηρίο που κρύβεται μέσα μας, προσπαθούμε να δαμάσουμε. Πολλοί λένε φοβάμαι τον Θεό και τους ανθρώπους. Τον Θεό τον αγαπώ και η αγάπη διώχνει τον φόβο. Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν δυσκολίες, επειδή είναι αμφίδρομες. Γενικά είμαι καλοπροαίρετος και δεν είναι λίγες οι φορές που η κακότητα άλλων με ζημίωσε. Όμως γιατί να είμαστε καχύποπτοι;



Τελειώνοντας κι αφού Σας ευχαριστήσουμε για την ωραία μας επικοινωνία, θα θέλαμε να στείλετε στους αναγνώστες του «Ευρωπολίτη» ένα μήνυμα αισιοδοξίας κι ελπίδας, που τόσο έχουμε όλοι μας ανάγκη. Τι θα τους λέγατε;

Εγώ είμαι γεμάτος φωτιά αυτήν την στιγμή μέσα μου , λεφτά δεν έχω, αλλά αγαπώ τον πολιτισμό μας, τον θησαυρό μας, την Εκκλησία. Αν αυτά τα νιώσουμε γνήσια μέσα μας και πορευτούμε με πνεύμα ενότητας, ομοψυχία και αλληλεγγύη, είμαι πεπεισμένος ότι θα κάνουμε θαύματα.

 

της Μαρίας Τόσιου

 

Συνέντευξη στην Μπακλαβά Μαρία Χριστίνα

Η Αθηνά Κρικέλη είναι Δημοσιογράφος και παραγωγός ντοκιμαντέρ. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ζει και εργάζεται στην Νέα Υόρκη.   Υπήρξε διευθύνουσα σύμβουλος την πρώτη διαδικτυακή ελληνοαμερικανική τηλεόραση και δημιούργησε την εταιρεία Ellopia Media Group. Τα ντοκιμαντέρ της έχουν βραβευθεί τρεις φορές από την Ελλάδα, από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο, ενώ επίσης έχει βραβευτεί το 1997, και από τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι για την προσφορά της στην διαμόρφωση της κουλτούρας της Νέας Υόρκης. 

Το 2006 κέρδισε δύο βραβεία Telly Awards στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2007 κερδίζει άλλα δυο ίδια βραβεία για τα ντοκιμαντέρ "Εντατική μιας ζωής" και "Οι εγκλωβισμένοι στην Κύπρο". Υπήρξε η μόνη Ελληνίδα που αποτέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής των βραβείων Emmy Awards. Είναι ανταποκρίτρια της Φωνής της Αμερικής στην Νέα Υόρκη, ενώ η ραδιοφωνική της εκπομπή "Τα δικά μας" φιλοξενείται στο Μουσείο Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης της Αμερικής ως το πιο αντιπροσωπευτικό της ελληνικής γλώσσας. Επίσης είναι πολιτική ανταποκρίτρια της ΕΡΤ 3. Είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας των Τηλεοπτικών Τεχνών και Επιστημών(National Acacemy Of Television Arts and Sciences, ΝATAS), του Συλλόγου Τεχνολόγων Μηχανικών Πληροφορικής (Σ.Μ.Π.Τ.Ε.), του Foreighn Press και του Συνδέσμου Ανταποκριτών των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Correspondent Associaltion, UNCA).

 - Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ασχοληθείς με τον Όλυμπο;
Αν και κατάγομαι από την Θεσσαλία, ποτέ δεν γνώριζα πως ο Όλυμπος ήταν προσβάσιμος  από τα “δικά μας” μέρη και ένα κομμάτι του γεωγραφικά ανήκει στην Θεσσαλία.
Αφορμή η πρόταση ενός φίλου και συνεργάτη της Ellopia Media Group, να τον ακολουθήσω σε μια ξενάγηση που είχε στον Όλυμπο. Ο Νίκος Ντάγκας της Olympus Adventure, ήταν ο άνθρωπος που με “σύστησε” στον Όλυμπο! Από εκεί και πέρα νομίζω πως με ανέλαβε ο ίδιος ο Όλυμπος και με καθοδηγεί... Νομίζω πως όταν κάποιος πλησιάσει αυτόν το χώρο και ανέβει και στο Πάνθεον (την ψηλότερη του κορυφή) υιοθετείται από το βουνό...
Για την ιστορία η ψηλότερη κορυφή  μετονομάστηκε άσκοπα σε αυτή την ανούσια λέξη Μύτικας με αποτέλεσμα το “ΠΑΝΘΕΟΝ” να εκπροσωπεί μόνο το αμφιθέατρο στην Ιταλία!  (Βάλτε στα αγγλικά την λέξη Πάνθεον” στα διαδικτυακά «ψαχτήρια» και θα καταλάβετε…)

- Ποιές δυσκολίες συνάντησες;
Κοιτάξτε, καταρχάς δεν είμαι ορειβάτης, δημοσιογράφος είμαι, οπότε καταλαβαίνετε πως για μένα πολλές αναβάσεις αποτελούσαν και υπέρβαση των ικανοτήτων και δυνατοτήτων μου. Όμως η υπόλοιπη ομάδα αποτέλεσε και το σημείο αναφοράς. Υπέροχοι συνεργάτες λάτρεις του Ολύμπου όλοι μοιραστήκαμε το ίδιο όραμα. Να προβάλλουμε τον Όλυμπό μας, τον τόπο μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Εννοείται πως το βασικότερό μας πρόβλημα ήταν και είναι το οικονομικό. Βλέπετε αν δεν ανήκεις σε κόμματα, φατρίες, αν δεν έχεις να μοιράσεις μίζες αριστερά και δεξιά, αν δεν ανήκεις στους “αυλικούς” δεν υποστηρίζεσαι όσο καλή διάθεση ή καλή δουλειά κάνεις. Δεν μας βοήθησε οικονομικά καμία Περιφέρεια, κανένας Δήμος – με εξαίρεση τον Δήμο Λιτόχωρου – που αν και δεν συνέβαλε οικονομικά, έδειξε αμέσως ενδιαφέρον και διάθεση να μας διευκολύνει με κάθε άλλο τρόπο (διαμονή διατροφή, ενδιαφέρον, σεβασμό, υποστήριξη).
Θα πρέπει εδώ να πω πως το πρώτο (από τα 12) ντοκιμαντέρ που κάναμε για τον Όλυμπο και προβλήθηκε στις ΗΠΑ, έχει ήδη αποσπάσει δυο πρώτα διεθνή βραβεία (Best Shorts Competition & Indie International Film Festival), ενώ είναι προτεινόμενο για πρώτο βραβείο στο διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Κορέας.

- Ποιές ήταν οι πιο σημαντικές στιγμές αυτής της ανάβασης;
Κάθε βήμα που με έφερνε πιο κοντά στα 'σπλάχνα' του Ολύμπου ήταν και ένα ευχαριστώ – σαν προσευχή που κατάφερα να φτάσω τόσο κοντά. Στο Πάνθεον, ένιωσα αλλιώς, δεν νομίζω πως θα μπορέσω να περιγράψω ποτέ την αίσθηση που σου χαρίζει ο Όλυμπος από εκεί. Δεν είναι η θέα, οι απόκρημνοι βράχοι, το στενό κομμάτι της κορυφής. Νιώθεις πως μοιράζεσαι μια μεγαλοπρέπεια, πως συμμετέχεις σε μια ιερή τελετή, που όμως δεν υφίσταται. Σαν το DNA σου να χορεύει αρχαίους χορούς να επαναλαμβάνει όρκους πίστης στην Ελλάδα, το σώμα σου απλά λειτουργεί ως όχημα που το αφήνεις στην κορυφή να πάρει κουράγια για την κατάβαση. Δεν νιώθεις θνητός εκεί πάνω, δεν σου το επιτρέπει ο Όλυμπος...

- Ποια μυστικά κρύβει ο Όλυμπος;
Πόσο τυχερή και μοναδική θα ήμουν αν τα ήξερα! Όσο περισσότερο ασχολούμαι με τον Όλυμπο τόσο λιγότερα γνωρίζω. Ξεκίνησα με ενθουσιασμό και αγάπη αλλά όσο περνούν τα χρόνια και επιστρέφω στην Ελλάδα για τα επόμενα γυρίσματα, πλησιάζω το βουνό των Ελλήνων με περισσότερη ταπεινότητα, σεβασμό, φόβο και δέος. Μικραίνω κάθε φορά που μαθαίνω κάτι παραπάνω! Κάθε ντόπιος έχει την δική του ιστορία, κάθε επιστήμονας από όποιο μέρος του πλανήτη μιλά για τον Όλυμπο και λαμπυρίζουν τα μάτια του, χαμογελά μυστήρια δεν τολμώ να τον ρωτήσω! Δεν ξέρω τι κρύβει ο Όλυμπος, ξέρω όμως πως από την πρώτη στιγμή που με άφησε να τον συναντήσω, πιστεύω στα πάντα. ‘Ο, τι και να μου πουν για αυτό το βουνό θα το πιστέψω! Είμαστε πολύ τυχεροί...

- Γιατί νομίζεις ότι ένα τέτοιο μυθικό βουνό δεν έγινε αντικείμενο μελέτης τόσα χρόνια;
Τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και τα αντίστοιχα υπουργεία τουρισμού για δεκαετίες ξοδεύουν εκατομμύρια για την προώθηση του ελληνικού τουρισμού στο εξωτερικό. Το γεγονός πως ο Όλυμπος δεν συμπεριλαμβάνεται σε κανένα βίντεο, παρά μόνο ίσως επιγραμματικά ή ως σύντομη φωτογραφία σημαίνει πολλά. Όταν το 2013 δεν υπάρχει ούτε μια τηλεοπτική παραγωγή για το εξωτερικό (στα αγγλικά) για τον Όλυμπο σημαίνει δύο πράγματα, ή ότι είμαστε ανίκανοι ως λαός ή ότι για λόγους που δεν γνωρίζω, ο Όλυμπος είναι ένα “κομμάτι της πίτας' που δεν πρέπει να το πολυδιαφημίζουμε. Αν ισχύει το πρώτο, λυπάμαι για την κατάντια του Έθνους μας! Αν ισχύει το δεύτερο λυπάμαι αλλά δεν θα συμμετέχω ούτε εγώ ούτε οι συνεργάτες μου σε αυτό το σενάριο! Προς λύπη πολλών, εμείς θα συνεχίζουμε να προβάλλουμε τον Όλυμπο στα πέρατα του κόσμου! Έχουμε και την τεχνογνωσία, αλλά και την διεθνή αναγνώριση για να το πράξουμε.

- Τι προσδοκάς να σου δώσει αυτή δουλειά;
Σίγουρα όχι χρήματα. Ήδη έχουμε “στεγνώσει” με αυτή την παραγωγή που μέχρι σήμερα (μιλούμε για το δεύτερο ντοκιμαντέρ με τίτλο “Mt. Olympus The creation”  το κόστος του έχει φτάσει τις 220 χιλιάδες δολάρια. Εννοείται δεν έχουμε πάρει δραχμή από την Ελληνική κυβέρνηση, οργανισμούς Περιφέρειες κλπ.  Τι προσδοκώ? Να πετύχουμε να ξαναβάλουμε τον Όλυμπο της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη. Να μάθει ο πλανήτης πως ο Όλυμπος δεν είναι μυθικό βουνό κάτι σαν την χαμένη Ατλαντίδα, είναι ζωντανό αληθινό βουνό που πάλλεται και που μπορεί ο κάθε άνθρωπος του πλανήτη να τον επισκεφθεί και να ανεβεί στην ψηλότερη του κορυφή. Το Πάνθεον! Και σίγουρα μιάμιση σελίδα αναφορά στον Όλυμπο στα διάφορα πολυσέλιδα τουριστικά έντυπα δεν είναι αρκετή...

- Ποια είναι το πρώτο feedback που παίρνεις από το εξωτερικό;
Βραβεύσεις διακρίσεις, προβολές σε πανεπιστήμια, ενθουσιασμό και απέραντο ενδιαφέρον. Περιμένουν πώς και πώς να δουν το δεύτερο και πρωτοποριακό ντοκιμαντέρ το οποίο θα έχει τεράστιο γεωλογικό ενδιαφέρον μια και βασίζεται στην 10ετή έρευνα της Annie Rassios. Πολλές πρωτιές του Ολύμπου θα γίνουν γνωστές για πρώτη φορά στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

- Πες μου το μεγαλύτερο φόβο σου και την μεγαλύτερη συγκίνηση που ένιωσες.
Έχω πάει σε εμπόλεμες περιοχές σε πολλά μέρη του πλανήτη. Ο μεγαλύτερος φόβος που ένιωσα με αυτό το ντοκιμαντέρ – που ολοκληρώνεται στα τέλη του Δεκεμβρίου – ήταν μην και δεν προλάβω να το τελειώσω. Νιώθω τέτοια υποχρέωση απέναντι στον τόπο μου. Αυτό το ντοκιμαντέρ είναι πολύ πιο μεγάλο από τις ικανότητές μου αλλά και των συνεργατών. Μας έχει ξεπεράσει το ίδιο το θέμα, ψηλώνει κάθε μέρα και περισσότερο όπως ο ίδιος ο Όλυμπος… Ζούμε σε περίεργες εποχές, είναι της μόδας να ξεπουλούμε την πατρίδα μας! Δεν ακολούθησα ποτέ την μόδα...

- Αν ήσουν ένας από τους 12 θεούς ποιος θα ήθελες να ήσουν;
Αν πω η Αθηνά θα χαρακτηριστώ ψώνιο? Συν Αθηνά και χείρα κίνει, ναι? Είμαστε αυτό που πιστεύουμε και γινόμαστε αυτό που επιβάλλεται από την πορεία μας.

- Τι σημαίνει για σένα κατάκτηση της κορυφής;
Ανάσα για την επόμενη...

H Ομάδα

Δημήτρης Ζησόπουλος, Θεόδωρος Τζάρτος, Άννι Ράσσιος, Aννα Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Χατζής,  Γιώργος Ζιώγας, Μαρία Χριστίνα Μπακλαβά, Ιωάννης Στρατάκης, Μπιλ Καμμακ, Ντέιβιντ Γουάσιγκτον, Πόλυ Βότση, Κώστας Κρικέλης, Λία Δελκοτζάκη, Νίκος Τατασόπουλος, Κωνσταντίνος Μπλιάτκας, Μαρία Συλιοπούλου, Ανθία Διγενάκης, Γεώργιος Ζούβελος, Παναγιώτης Παναγιωτίδης, Νίκος Ευαγγελόπουλος, Ευάγγελος Αποστόλου, Πέτρος Χατζόπουλος, Σταύρος Πάτρας, Honeybee Productions, Ellopia GR, Δημήτρης Λανάρης

10906007_10204942581499966_8803373081420909812_n 11817140_10206640934197722_6925023087802269400_n 11880674_10206726716102216_5818239794587125027_n 12087984_10207089231124865_1060090987740654164_n 12087993_10207089296886509_3867148142201439169_n 12274613_10153859679479924_997902495181846111_n 12278933_10207274875085848_9073674741985170525_n athina1 athina2 athina3

Συνέντευξη στην Μαρία Χριστίνα Μπακλαβά

«Οι Ελληνες μπορεί να περνάμε δύσκολα στο οικονομικό πεδίο, αλλά πολιτιστικά δε χάσαμε την ανωτερότητά μας». Αυτό είναι το μήνυμα που περνάει μέσω του europolitis.eu η Μαρία Ελενα Κυριάκου, η ταλαντούχα ερμηνεύτρια που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον επετειακό 60ο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που φέτος φιλοξενείται στην Αυστρία.

Η γλυκιά Μαρία Ελενα έχει μοχθήσει σκληρά σε όλη της την πορεία. Οι σπουδές ήταν η προτεραιότητά της κατορθώνοντας να πάρει το πτυχίο της στη φιλολογία και να εξασκήσει το επάγγελμά της στο φροντιστήριο που άνοιξε στην Κύπρο. Ετσι, πραγματοποίησε το πρώτο της όνειρο, που ήταν να κάνει μάθημα σε παιδιά. Έγινε από μικρή μητέρα και μάλιστα σήμερα έχει τρία αγγελούδια που υπεραγαπά, αλλά δεν έμεινε σε αυτά. Κατόρθωσε να πραγματοποιήσει και το δεύτερο όνειρό της, να τραγουδήσει επαγγελματικά και μάλιστα να γίνει γρήγορα επιτυχημένη.

Μέσω του ‘The Voice’ κέρδισε τους κριτές και το κοινό που την ανέδειξαν νικήτρια, ενώ κέρδισε και στον ελληνικό τελικό και θα μας εκπροσωπήσει στην Eurovision. Το «One last breath», μια μελωδική μπαλάντα που αναδεικνύει το εξαιρετικό της ταλέντο, συνεπήρε τους Ελληνες και φιλοδοξεί πως θα κατακτήσει και τους Ευρωπαίους.

A135
Η Μαρία Ελενα μιλάει στον europolitis.eu για την πορεία τους στο τραγούδι, το διαγωνισμό αλλά και την προσωπική της ζωή…

- Μαρία Ελενα, θα μας εκπροσωπήσεις φέτος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision με το «One last breath» και βρίσκεσαι μια… ανάσα από μια λαμπρή πορεία, παρά το γεγονός πως η προσωπικότητά σου εκδηλώνει στοιχεία σεμνότητας Ποια είναι, λοιπόν, η Μαρία Ελενα;
«Ευχαριστώ πολύ για τα θερμά σας λόγια. Νομίζω, πως δεν είναι δύσκολο να μπορέσεις να συνδυάσεις τη σεμνότητα με μια λαμπρή καριέρα. Το δύσκολο είναι πως είμαι μητέρα τριών παιδιών (7, 5 και 3,5 ετών), να έχω το δικό μου φροντιστήριο στην Κύπρο και να τραγουδάω. Θα έλεγα, πως τα έχω κάνει όλα, οικογένεια, σπουδές, δουλειά και έχω πραγματοποιήσει το όνειρο που είχα μέσα μου τόσα χρόνια. Είναι πολύ σημαντικό, όσα χρόνια κι αν περάσουν κι ανεξαρτήτως ηλικίας, να καταφέρεις αυτό που τόσο πολύ επιθυμείς.
Και πρέπει να θυσιάσεις πολλά πράγματα, όπως τον προσωπικό σου χρόνο. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι εφικτό ενώ ταυτόχρονα παίρνεις την ευτυχία που θέλεις. Με ευχαριστεί πάρα πολύ αυτό που κάνω. Είχα δύο όνειρα στη ζωή μου, το ένα να γίνω εκπαιδευτικός και το άλλο να τραγουδήσω. Ξέρω πως ακούγεται αστείος ο συνδυασμός αυτών των δύο και το προσπάθησα. Οταν ήμουν στο ‘The Voice’ το έκανα για κάποιο καιρό, αλλά με κούρασε πολύ ενώ παράλληλα έπρεπε να ταξιδεύω και να βρίσκομαι και στην Αθήνα».

- Τα παιδιά σου είναι μικρά, αλλά έχουν καταλάβει αυτό που συμβαίνει;
«Όχι πολλά. εκτός απ’ότι η μαμά τους έχει κερδίσει σε δύο διαγωνισμούς. Και μάλιστα πριν λίγο καιρό ο γιος μου μου είπε ‘μαμά, πάντα θα κερδίζεις;’ και του είπα ‘σταμάτα, τώρα που το είπες μπορεί να χάσουμε’».

- Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνεις ειδικά στους Ελληνες του εξωτερικού για την βραδιά της ψηφοφορίας;
«Δεν πρέπει να σταματάμε να προσπαθούμε για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Οσο για τον διαγωνισμό, εύχομαι να καταφέρω να τους περάσω το τραγούδι, την μελωδία και τους στίχους στην ψυχή τους, ώστε να τους πείσω να με ψηφίσουν».

- Ποια είναι η άποψή σου για τον διαγωνισμό της Eurovision και τι πιστεύεις πως μπορεί να δώσει στην Ελλάδα σ’αυτή τη δύσκολη συγκυρία;
«Είναι από τους μεγαλύτερους μουσικούς θεσμούς στον κόσμο τον οποίον παρακολουθούν πάνω από 100 εκατομμύρια τηλεθεατές τον χρόνο. Είναι ένας θεσμός που ενώνει τις χώρες με ένα μαγικό μουσικό τρόπο. Μακάρι να καταφέρω να δώσω στους Ελληνες ένεση ηθικού και να δείξουμε στον κόσμο ότι μπορεί να δυσκολευόμαστε στο οικονομικό πεδίο, αλλά πολιτιστικά δε χάσαμε την ανωτερότητά μας».

- Μαρία-Ελενα θα έχεις στο πλευρό σου όλους τους Ελληνες. Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία και η μπαλάντα που επέλεξες θα ηχήσει στα αυτιά όλων πολύ όμορφα.
«Σας ευχαριστώ πολύ».

Ο Κωνσταντίνος Καρανίκος, με καταγωγή από το Λειβαδερό Κοζάνης, ασχολείται με τη γαστρονομία 27 χρόνια, εκ των οποίων τα 23 εδώ στη Γερμανία. Σήμερα ιδιοκτήτης του Gartenstadt ενός πολυχώρου, εστιατόριο με αίθουσες εκδηλώσεων αλλά και χώρος όπου μπορείς να πιες ένα καφέ ή να απολαύσεις ένα ποτό στον καλοκαιρινό κήπο.  Στα 45 του χρόνια πλέον, πιο έμπειρος από ποτέ ανοίγει το μαγαζί του και την καρδιά του στον “Ευρωπολίτη” και μας μιλάει για τις εμπειρίες του μέσα στο δύσκολο χώρο της γαστρονομίας...

Θα θέλαμε να περιπλανηθούμε μαζίσεαυτά τα 27χρόνια. Τί σας άρεσε πάνω σε αυτή τη δουλειά, αλλά και πώς φτάσατ εστη Γερμανία και μπήκατε στο χώρο...

Πριν από όλα τα άλλα, θα ήθελα να ευχαριστήσω τη γυναίκα μου Αρετή για όλα όσα έχω πετύχει, καθώς ένα τεράστιο μερίδιο το έχει εκείνη. Από ‘κει και πέρα για το πώς μπήκα στο χώρο... Πάντα θαύμαζααυτούςπουήτανμεγάλοιμάνατζερ. Εγώ σπούδασα μηχανολόγοςστηνΕλλάδα,αλλάδεν άσκησα ποτέ το επάγγελμα εκεί.ΌτανήρθαεδώστηΝυρεμβέργη ασχολήθηκα πολύλίγο με το αντικείμενο,άρχισαναδουλεύωσεεστιατόριακαιμετάσεμπουζούκια.Ηδουλειάαυτήπάνταμουάρεσεγιατίείχανακάνωμεκόσμο. Ξέρετε... Πάνταωραίαντυμένοςκαιπάνταπροσεγμένος.Ήτανόπωςλέμεκυριλέ. Μετά από κάποιο διάστημα ωρίμασακαιείπανακάνωτοπρώτοβήμακαιναφτιάξωτοπρώτομουμαγαζίτο1993εδώστηΝυρεμβέργη. Ήταν έναμικρομάγαζοτηςΒαυαρίαςτοοποίομετατρέψαμεσεμιαμοντέρναελληνικήκαφετέριαμε2-3σαλάτες,2-3μεζεδάκια,πολύποτό και οτιδήποτε είχα όρεξη να κάνω μαζί με τον αδερφό μου.

Το πρώτο εγχείρημα ήταν το 1993 και ολοκληρώθηκε ας το πούμε έτσι το1998. Μέσα σε αυτά τα 5χρόνια μάθαμε πολλά πράγματα, γνωρίσαμε πολύκόσμο. Αυτό μας βοήθησε στην μετέπειτα πορεία για να κάνουμε κάτικαλύτερο. Πάθαμε και μεγάλες ζημιές. Πήρε φωτιά το μαγαζί μας, αλλά τοξαναστήσαμε,με πάραπολύπροσωπικήεργασία,πολύάγχος και πολύστεναχώρια,φτάσαμεκάποιαστιγμήτομαγαζίνα έχει τα αρχικάνούμερα. Τελικάτοπουλήσαμε,πήραμεταλεφτά μαζί με τις εμπειρίες που ήταν τεράστιες.

Ποιοι  ήταν οι επόμενοι στόχοι σας, αλλά και ποια ήτανταερεθίσματα...

Εδώπρέπειναγελάσωλίγο γιατί τηνκουζίναδεντηνήξερα.Ήξερανακάνω μόνο μιαομελέτα απότοχωριό,ένασαγανάκικαιμιασαλάταελληνική.Έφτιαξα τοτρίτομαγαζί, κάναμεμίαγερμανικήμπυραρίαμεελληνικόκαιγερμανικόφαγητό. Τοπρόβλημαεκεί ήταν ότι δεν ξέραμε από κουζίνα.Πήραμεένααντρόγυνοκαιεπειδήεμείςδεν γνωρίζαμε απόκουζίναεκεί την πατήσαμε. Τα τρία πρώτα Σαββατοκύριακαγέμισετομαγαζί,αλλάμετάχάσαμετημπάλα.Ειδικάστηγαστρονομία,ανδενξέρεις το αντικείμενοδενμπορείςναεπιβιώσεις.Είναι πολύ δύσκολη!

Τότεείπαότιανξανακάνωμαγαζί,θαμάθωτηνκουζίνα.

Φτιάξατε το τρίτο σας μαγαζί, ένα εστιατόριο. Εκεί πλέον, ποια ήταν η δική σας πινελιά που άρχισε να σας γεμίζει ως γαστρονόμο;

Ηδικήμουπινελιάήτανότιγνώρισα τονκ.Γιώργο.  Mάγειρας,  γλωσσομαθής   απότηνΑλεξάνδρεια. Αυτός ήταν ο άνθρωπος πουμουέδειξενακαταλάβωτίσημαίνεικουζίνακαιγαστρονομία. Τηνπρώτημέραήρθεμέσαστηνκουζίνα,άνοιξεταψυγείακαιδενμου  μίλησε.Πέρασανκάποιαλεπτάτονκοιτούσασκεπτικόςκαι αναρωτιόμουν τίνασκέφτεταιαυτόςοάνθρωποςτώρα.Μετάμουείπε έλαεδώκαικάτσεστοτραπέζι.Θέλεις  ναμάθειςκάτι; Ξεκινάμ εαπό το νούμερο ένα τη κάρτας που ήταν τοτ ζατζίκι. Είναικαλόαυτόπουκάνειςαλλάθασουδείξωένακαλύτερο και μουέδειξετησυνταγή.Έκατσακάτωκαιάρχισαναγράφωλεςκαιπήγαιναγιαπρώτηφοράστοσχολείο.Μετάαρχίσαμε...Τοκολοκυθάκιαπώςτακάνεις;  Λάθος.Αρχίσαμεκαιταπιάναμεέναέναμετησειράκαιγιαεκείνονήτανόλαλάθος.Εγώαυτάπουέκαναήταναπόεμπειρίεςπουείχααπόάλλαμαγαζιά.Ανθέλειςναξεχωρίσειςμουείπεκαιναγίνειςκαλός,θαπρέπειναφύγειςαπόαυτάταπράγματα.Πέρασεκανένατέταρτοκαισκεφτόμουναπότονεγωισμόμου  νασταματήσωκαιναφύγωαπότησυζήτησηαυτή.Ανμπορούσαναταπαρατήσωεκείνητηστιγμή,θαέκλεινατομαγαζίκαιθαέφευγα.Αλλάαπόεγωισμό  πάλι -με την καλή έννοια- είπαόχικαιότιθαμείνωνατοπαλέψω.Καιέμεινα.Τομεσημέρικαθίσαμεμετονκ.Γιώργοκαιφάγαμεκάτισταγρήγορακαιμε ρώτησετίώραανοίγειτομαγαζί.Στις5τουείπα. Ωραία,στις4μουείπεθασεπεριμένωαπ'έξω.Όλααυτάγιαμέναήτανπαράξενακαιμουφάνηκανπάραπολλά, αλλά είχεδίκιο.Ξεκινήσαμεστηνκουζίνα  λέγοντάς μου ότισήμεραθαξεκινήσουμεμετογαλακτομπούρεκοκαιμε έβαλενατοφτιάξωεγώ.  Το ετοίμασα, το βάλαμε για ψήσιμο και φτιάξαμε το σιρόπι. Να σημειώσω ότι όλα ήταν δικέςτουσυνταγές.Τοδοκιμάζειπρώτοςκαιμουλέειφοβερό.Το έκανες καλύτεροκιαπόμένα! Αυτό που άκουσα με ανέβασεπολύ ψυχολογικά και εκείνητηστιγμήένοιωσαότιμπορώνακαταφέρωκιεγώκάτικαλό.Μετάαπόαυτόάρχισαναξυπνάωμετηνκαλήέννοια.Βγάζαμεπολλάπιάταδιαφορετικά.Κάναμεμακαρονάδατουψαράη οποία άρεσε πολύστους Γερμανούς.Οκ. Γιώργος έκανε διάφορα κιεγώ τον παρακολουθούσαγιαναμαθαίνω.Μίατοέκανεεκείνος,μίαεγώκαιπήγαινελέγοντας.Καιμέσασε10μέρεςτομαγαζίανέβηκεεπίπεδο.Ερχόντουσανπαρέες5-10 γυναικών διαφόρωνηλικιώνκαιότανβγάζαμε έναεπιδόρπιο μας κοιτούσαν ενθουσιασμένες.Κάναμεφοβεράπράγματα.

 

Υπήρχανδιαφορετικέςπροτάσειςαπόαυτέςπουυπήρχανστηναγορά;

Όχι ακριβώς... Σερβίραμε κι εμείςπαγωτό όπως και άλλα εστιατόρια,αλλάτο δικό μαςείχεφινέτσα.Κάναμε2-3μπουφέδεςμετηβοήθειατουκ.Γιώργου,γιατίεγώδενήξερααπόαυτάκαιταπηγαίναμεπολύκαλά. Όταν είχαμε κλεισμένα τραπέζια με μεγάλες παρέες ακολουθούσαμε, τους μπουφέδες και όλοι ήταν ενθουσιασμένοι.

Μετάαπό αρκετά χρόνια εμπειρίας,πιστεύετεότιπρέπειναείμαστεταπεινοίκαιναακούμεκάποιαπρόταση; Και πως βλέπετε  τον σημερινό γερμανό ως πελάτη

Ειδικά στο χώρο της γαστρονομίας,κάθε μέρα θα μαθαίνεις αν έχεις τη θέληση.

Ο Γερμανός αν δει ότι πραγματικά εξυπηρετείται και ότι αυτό που κάνεις το κάνεις με αγάπη,σε εκτιμάει .Και με μεγάλη σιγουριά θα σας πω ότι ο Γερμανός είναι πολύ καλός πελάτης.

Έρχεται στομαγαζίσουγιανααφήσειλεφτά.Τώραανεσύξέρειςναταπάρειςκαιέχειςτοντρόποσουνατονκερδίσεις,μπορείςνατοκάνεις.Είναιαπλόςκαιδέχεταιταπάντα.Καιανδειότιτονσέβεσαι,δενυπάρχειπιοαπλόςπελάτης.Κιεμείςείμαστεκαλοίπελάτεςαλλάείμαστεπολύαπαιτητικοί. Και μην ξεχνάμε ότι σταελληνικάεστιατόρια, περίπου το 80% των πελατών είναιΓερμανοί.

ΗελληνικήγαστρονομίαέχειαρχίσεικαιυποχωρείστηΓερμανία.Πώςτο βιώνετε εσείς, πού το αποδίδετε και τίθαπρέπεινακάνουμε...

 Πιστεύωότιεμείςσανελληνικήκουζίναέχουμε οπισθοχωρήσει γιαένανκαιμόνολόγο.Γιατίδενμπορούμεναβγούμεπροςταέξω καθώς δενέχουμετηφινέτσα.Έχουμετοφαγητόκαιτηνοστιμιάαλλά...ΟιΙταλοί για παράδειγμα δενέχουνκαλύτεραπιάτααπόεμάςαλλάέχουνφινέτσα. θέλουμεdesignσταπιάταμας, κάποια μαγαζιά που απασχολούν επαγγελματίες μάγειρες έχουνπεράσεισεάλλοεπίπεδο.

Επίσης σεδιάφορεςεπιχειρήσεις απασχολούνται άτομα που δε μιλάνεκαλάήκαθόλουΓερμανικά. Κάτι άλλο που λείπει είναι ο καλός σερβιτόρος. Ο σερβιτόρος δεν είναι μόνο παραγγελιοδόχος, πρέπει να είναι πωλητής. 

Σήμερα,γιανακάνειςκαλόεστιατόριοπρέπειναείσαιπολύεπαγγελματίας.Ναπροσέχειςτιςαγορέςσου και να ξέρειςαπόποιοναγοράζεις.Ναμηντρέχειςσεκάθευποτίμησητουκρέατος και ναέχειςτουςσταθερούςσουπρομηθευτέςγιατίαλλιώςμπορείναπαςχαμένος.Πρέπειναξέρειςαπότοτίκάνειη καθαρίστρια στο εστιατόριο σου,μέχριτονμάγειρακαιτονλογιστήσου.

Θαήτανανάγκηνα συνευρεθείτε συνάδελφοιτουχώρουκαιναανταλλάξετεαπόψεις,  ώστεηελληνικήκουζίναναβγειδυνατάπροςταέξω;

Σαφώς και θαέπρεπενα έχουμε ένασύλλογο.  Μπορεί βέβαια να είναι απαραίτητο, αλλά θεωρώ ότι είναι καιπολύδύσκολοναγίνει. Θα έπρεπε νααφαιρέσουμετονεγωισμόκαινασυνεχίσουμε όλοι μαζί μπροστά,χωρίς να κοιτάζουμε ποιοςείναιοκαλύτερος.Είναιόπωςακριβώςμιαομάδαποδοσφαίρουπουημίαπάεικαλάκαιηάλληόχι.Υπάρχουνλόγοιπουημίαπάεικαλάκαιηάλληδενπάει.

Τίθαέπρεπενακάνουνοιπαραγωγοίώστεναβοηθήσουντονγαστρονόμο, ναπροωθήσουνκαλύτερατοπροϊόντουςκαινααναβαθμίσουντηνελληνικήκουζίνα;

ΑκόμακαιτακρασιάπουέρχονταιστηΓερμανίαδενέχουντηφινέτσαπουθα έπρεπε. Τοκρασίμαςείναιπολύκαλύτεροκαιαπόπολλάγερμανικάήιταλικά.

Οπαραγωγόςπιστεύωότιμπορείνακάνεικαλόκρασί,αλλάδενέχεικαλήφινέτσαήταάτομανατοπροωθήσουνσωστάστηΓερμανία. Σαφώςκαιανυπήρχεέναέντυποπουνα λέει την ιστορία του κρασιού ώστενα ξέρουνοιπελάτεςτίπίνουν, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα.ΟΓερμανόςθέλειναξέρειτιπίνει...Ναψάχνειτιπίνει...Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα προϊόντα.Απόπολλέςσυζητήσειςπουέχουμεκάνει,βλέπουμεότιοΓερμανόςθέλειναβλέπειέναν  κατάλογο.Μπαίνειμέσα, βλέπειτονκατάλογοκαισουλέειθέλωναφάωαυτό.

Ένατελευταίομήνυμαπουθα θέλατε να δώσετε στουςσυναδέλφουςσουπουθαμαςδιαβάσουν;

Να είμαστε προσεχτικοί! Ναπαίρνουμεειδικευμένουςανθρώπουςκαιναπροσέξουμεπάραπολύτηνκουζίναμας.Καινατηνβγάζουμεφινετσάτη.Αυτοίπουπάνεκαλά θα παραμείνουν, ενώαυτοίπουανοίγουνμαγαζιάκαιθέλουννακάνουναρπαχτή,δενυπάρχουνπλέον. Πιστεύωότιόποιοςθέλεινακάνεικάτι,μπορείνατοκάνειαρκείναέχειθέληση.

Β.Β

ProksenosΓενικό Προξενείο Ντίσελντορφ: " Ο τρόπος λειτουργίας Αλλάζει"

Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα στο καλαίσθητο διαφημιστικό φυλλάδιο που διένειμε το Γενικό Προξενείο τον Οκτώβριο και που ο ίδιος ο Γενικός Πρόξενος κ. Γρηγόρης Δελαβέκουρας φροντίζει με τις πυκνές επισκέψεις του στην Ελληνική Παροικία να το επικοινωνεί και να ενημερώνει. Ανοίγοντάς το μας έκανε μεγάλη εντύπωση η απλότητά του, ακόμη μεγαλύτερη ήταν η έκπληξή μας όταν επισκεφθήκαμε την επίσημη ιστοσελίδα του Προξενείο (http://www.mfa.gr/dusseldorf).

Ανοίξαμε τον προσωπικό κωδικό μας και περιηγηθήκαμε σε έναν εύχρηστο και καλαίσθητο χώρο, έναν χώρο που με την πρώτη ματιά σε ανακουφίζει και με την σωστή αναζήτηση σε ενημερώνει. Παράλληλα σου παρέχει και τα ανάλογα έντυπα για οποιοδήποτε θέμα στο οποίο θα υπήρχε η εμπλοκή του Γενικού Προξενείου. Ένα εργαλείο που δείχνει τις πραγματικές δυνατότητες της τεχνολογίας (internet), κάνοντας πραγματικότητα το γνωμικό ότι για όλα τα πράγματα «θέλει τρόπο και όχι μόνο κόπο» .

Λίγα λόγια για το ποιος είναι ο κ. Γρηγόρης Δελαβέκουρας.

Διπλωμάτης με το βαθμό του Συμβούλου Πρεσβείας A’.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, το Φεβρουάριο του 1975. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά

Με σπουδές: "Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών" 1992-1996: Παίρνοντας το πτυχίο από το Πάντειον Πανεπιστήμιο.

1995: Υποτροφία Erasmus, Πανεπιστήμιο La Sapienza.

1999-2000: Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου Εξωτερικών

2007: “Leadership Seminar” του Πανεπιστημίου Georgetown

Προϋπηρεσία

2000-2003: Διπλωματικό Γραφείο Υπουργού Εξωτερικών

2003-2007: Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Νέα Υόρκη)

2007-2009: Υπηρεσία Ενημέρωσης και Δημόσιας Διπλωματίας (ΥΕΔΔ)

2009-2013: Εκπρόσωπος Υπουργείου Εξωτερικών, Διευθυντής Υπηρεσίας Ενημέρωσης και Δημόσιας Διπλωματίας.

Από την 1η Αυγούστου 2013: Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Ντίσελντορφ

Γλώσσες που μιλάει: Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά

Β.Β: κ. Γενικέ κλείσατε τρεις μήνες στη νέα σας θέση και θα θέλαμε να μας δώσετε την πρώτη εικόνα από τις επαφές που κάνατε με την ελληνική παροικία αυτό το πρώτο διάστημα.

Γ.Δ: Υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες. Στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία ζει η μεγαλύτερη κοινότητα Ελλήνων στην Ευρώπη, είμαστε περίπου 130.000 Έλληνες. Βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό κρατίδιο καθώς είναι η μεγαλύτερη οικονομία της Γερμανίας. Είναι η έδρα μερικών από τις μεγαλύτερες εκθέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και μια αγορά 18 εκκατομμυρίων. Οπότε ο συνδυασμός της ελληνικής παρουσίας και των δυνατοτήτων που έχει από μόνο του το κρατίδιο, παρουσιάζει ευκαιρίες και για την ενίσχυση του ελληνισμού εδώ, αλλά και για την ενίσχυση της εικόνας της Ελλάδας, των εμπορικών ανταλλαγών, του τουρισμού και γενικότερα όλων αυτών των δράσεων που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα μας.

Β.Β: Κάνατε έναν πρώτο κύκλο επαφών με την ελληνική ομογένεια, επισκεφθήκατε κοινότητες, ενορίες... Τα πρώτα σχόλια που ήρθαν σε μας είναι μια μεγάλη ικανοποίηση και χαμόγελα από τον ελληνισμό βλέποντας ότι τα τελευταία χρόνια από την κατήφεια κυρίως λόγω της κρίσης, έρχεται πάλι η ελπίδα και μια... άνοιξη διαφορετική. Μπορείτε να μας μεταφέρετε το κλίμα αλλά και τι εισπράξατε εσείς ως νέος άνθρωπος και διπλωμάτης;

Γ.Δ: Πρώτα από όλα μιλάμε για τη Γερμανία στην οποία τα τελευταία χρόνια δυστυχώς λόγω της κρίσης υπήρξε πολλή αρνητική προβολή η οποία αναπόφευκτα επηρέασε και τον ελληνισμό που ζει εδώ. Ταυτόχρονα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τις δυσκολίες από τις αλλαγές που έγιναν. Μέχρι το 2011 τον ελληνισμό της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας εξυπηρετούσαν 3 προξενεία, ενώ αυτή την στιγμή τον εξυπηρετεί μόνο το γενικό προξενείο στο Ντίσελντορφ. Μεγάλες οι αποστάσεις, πολύ μεγάλη η ζήτηση για την παροχή υπηρεσιών και λίγο το προσωπικό. Όλα αυτά δημιουργούν δυσκολίες. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε μετά τη συγχώνευση των προξενείων (που έκανε ο προκάτοχός μου ο Νίκος Πλεξίδας και που ήταν ένα πολύ δύσκολο έργο), είναι να κάνουμε το επόμενο βήμα και να προσφέρουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορες και καλές υπηρεσίες μπορούμε. Και γι' αυτό κάναμε μια σειρά από αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του προξενείου.

Β.Β: Να καλέσουμε την οργανωμένη ομογένεια και γενικά την ομογένεια στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία να πλησιάσει όλους τους χώρους έτσι ώστε να γίνουν πιο ουσιαστικές δράσεις και η παρουσία μας πιο δυναμική;

Γ.Δ: Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που έχουμε. Eίμαστε η μεγαλύτερη κοινότητα Ελλήνων στην Ευρώπη. Έχουμε Έλληνες σε κάθε μεγάλη αλλά και μικρή πόλη αυτού του κρατιδίου και πρέπει μεταξύ μας να καταφέρουμε να συνεργαστούμε και να δικτυωθούμε, ώστε να αξιοποιήσουμε όλες τις ευκαιρίες που έχουμε μπροστά μας. Είτε έχει να κάνει με τη συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση, με τους γερμανικούς φορείς, με την κυβέρνηση του κρατιδίου, με τον εμπορικό και επιχειρηματικό κόσμο... Παντού θα βρούμε και Έλληνες! Αυτές τις δυνατότητες μπορούμε και πρέπει να τις αξιοποιήσουμε μέσα από τη συνεργασία μας. Γι' αυτό πρέπει ουσιαστικά να ανανεώσουμε τους δεσμούς μας, να αρχίσουμε να ανταλλάσσουμε επαφές, να ανταλλάσσουμε πληροφορίες, να ανταλλάσσουμε καλές πρακτικές για να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη και για τον εδώ ελληνισμό και για την Ελλάδα.

Β.Β: Είχατε τις πρώτες επαφές με τις γερμανικές αρχές, με τις γερμανικές υπηρεσίες. Μάθαμε ότι επισκεφτήκατε τον γερμανικό ΟΑΕΔ. Σε ποια κατεύθυνση και τι είναι αυτό που θα μπορούσε να δώσει προς τα έξω και να βοηθήσει το Γενικό Προξενείο;

Γ.Δ: Θέλουμε και μπορούμε να έχουμε πολύ καλή συνεργασία με τους γερμανικούς φορείς εδώ στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία. Ήδη έχει γίνει μια σειρά επαφών με την κυβέρνηση του κρατιδίου αλλά και με άλλους φορείς οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν επαφή με τον ελληνισμό, είτε την παρουσία του ελληνισμού εδώ είτε μέσω συνεργασίας που υπάρχει με την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει μια αύξηση των Ελλήνων οι οποίοι έρχονται εδώ. Αυτό δημιουργεί νέες ανάγκες... Νέες ανάγκες για τις οποίες δεν ήταν έτοιμο το σύστημα και οι υποδομές εδώ. Σε αυτές τις νέες ανάγκες πρέπει κι εμείς να ανταποκριθούμε. Είτε αυτό έχει να κάνει με πληροφόρηση, είτε έχει να κάνει με υποστήριξη. Υπάρχουν φορείς του ελληνισμού οι οποίοι μπορούν να συνεργαστούν και με τις γερμανικές υπηρεσίες για να κάνουμε λίγο πιο ομαλή τη μετάβαση και λίγο πιο εύκολη τη ζωή των ανθρώπων που επιλέγουν στη συγκεκριμένη συγκυρία να έρθουν εδώ. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και η επαφή που έγινε με την υπηρεσία για τους αλλοδαπούς, το υπουργείο εργασίας και με άλλους φορείς. Πρέπει να πω ότι υπάρχει ήδη ένα δίκτυο κοινωνικών λειτουργών της γερμανικής πλευράς και ελληνικών κοινοτήτων αλλά και της εκκλησίας που προσπαθούν να δώσουν “απαντήσεις” σε τέτοια προβλήματα και η προσπάθειά μας είναι να υποστηρίξουμε αυτή την προσπάθεια και να τη

διευρύνουμε.

Β.Β: Ας πάμε τώρα στις αλλαγές του γενικού προξενείου του Ντίσελντορφ, το οποίο τις τελευταίες ημέρες έχει βγει με ένα μήνυμα... Με τη λέξη “αλλάζει”! Έχει δημιουργηθεί μια υπηρεσία αρκετά εύχρηστη για όλες τις ηλικίες, για όλους τους συμπατριώτες μας που βρίσκονται στις τέσσερις άκρες αυτού του μεγάλου κρατιδίου που λέγεται Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία. Μία αλλαγή που είναι δική σας πρόταση, σκέψη και υλοποίηση...

Γ.Δ: Όπως είπα και προηγουμένως, από το 2011 όταν και ανεστάλη η λειτουργία των άλλων δύο προξενείων στην Κολωνία και στο Ανόβερο, ουσιαστικά το γενικό προξενείο εξυπηρετεί πλέον περίπου 130.000 Έλληνες. Αυτό σημαίνει ότι εξυπηρετεί τον τριπλάσιο αριθμό πολιτών από ότι εξυπηρετούσε πριν το 2011. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της περιορισμένης στελέχωσης του προξενείου, υπό το φως αυτών των αυξημένων απαιτήσεων. Αυτό που κάνουμε τώρα, αλλάζοντας τον τρόπο λειτουργίας του προξενείου, είναι ουσιαστικά να προσπαθήσουμε, με το υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό, να προσφέρουμε λίγο ταχύτερα και ευκολότερα τις υπηρεσίες μας. Τα προβλήματα που είχαμε είναι πρώτα από όλα η δυσκολία να επικοινωνήσει κάποιος μαζί μας στο τηλέφωνο και αυτό έχει να κάνει με την έλλειψη προσωπικού. Προκειμένου να το αντιμετωπίσουμε αυτό, πρώτα από όλα χρησιμοποιούμε πλέον το ίντερνετ για να μπορεί κάποιος να κλείσει το ραντεβού του μόνος του, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει τηλεφωνικά με το προξενείο. Είτε στην ιστοσελίδα μας, δωρεάν, είτε σε ένα call center -μια υπηρεσία με χρέωση- μπορεί κάποιος να κλείσει το ραντεβού του σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά από 4-5 μέρες μπορεί κάποιος να έχει προγραμματίσει το ραντεβού του.

Β.Β: Ακόμα και στην υπηρεσία για τα διαβατήρια; Γιατί κάποτε έπρεπε να περάσουν 3-4 μήνες...

Γ.Δ: Αυτή τη στιγμή ακόμα και για τα διαβατήρια μπορεί να το κάνει αυτό. Αυτό όμως έχει να κάνει και με τη ζήτηση, γιατί όπως σας είπα δεν έχει αυξηθεί ο αριθμός του προσωπικού. Για αυτό είναι σημαντικό να μην περιμένουν οι πολίτες μέχρι το καλοκαίρι για να βγάλουν νέο διαβατήριο, εάν έχει λήξει το παλιό. Ο φόρτος εργασίας την άνοιξη είναι πολύ αυξημένος και αυτό δημιουργεί καθυστερήσεις. Οι 4 ημέρες που μεσολαβούν σήμερα, χρειάζονται για να προετοιμάσουμε τη διαδικασία (δικαιολογητικά, πιστοποιητικά κτλ) για την έκδοση του διαβατηρίου, ώστε όταν έρθει κάποιος στο προξενείο να εξυπηρετηθεί όσο πιο σύντομα γίνεται. Το άλλο που κάναμε είναι να μπορεί να δει κάποιος μέσω ίντερνετ αν έχει έρθει το διαβατήριό του στο γενικό προξενείο και με αυτόν τον τρόπο δεν χρειάζεται να μας καλέσει στο τηλέφωνο. Αλλάξαμε το τηλεφωνικό κέντρο και τον τηλεφωνητή μας και έχει πλέον αναλυτικά τις πληροφορίες για κάθε υπηρεσία που θέλει ο πολίτης. Υπάρχουν οδηγίες για κάθε υπηρεσία στην ιστοσελίδα του προξενείου, όλες οι φόρμες και τα έντυπα που χρειάζεται να συμπληρώσει κάποιος υπάρχουν πλέον ηλεκτρονικά. Ακόμα υπάρχουν ραντεβού σε περισσότερες υπηρεσίες (πχ. Διαβατήρια, ληξιαρχείο, πληρεξούσια) ώστε φτάνοντας κάποιος στην ώρα του ραντεβού του να εξυπηρετηθεί πιο γρήγορα και να μην χρειάζεται να περιμένει. Πιστεύω ότι όσο αυτές οι αλλαγές θα γίνονται περισσότερο γνωστές θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για καλύτερη εξυπηρέτηση από τους συμπολίτες μας, έτσι ώστε να περιμένουν λιγότερη ώρα στο προξενείο και να γίνεται πιο γρήγορα η δουλειά τους. Δεν θα γίνει κάποιο θαύμα! Υπάρχουν δυσκολίες και γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να έρθει από το Μπίλεφελντ στο Ντίσελντορφ για να επισκεφτεί το προξενείο. Επειδή και εγώ ο ίδιος έχω επισκεφτεί το Μπίλεφελντ τρεις φορές, γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να οδηγήσεις 4-5 ώρες σε μια μέρα για να κάνεις μια απλή πράξη. Γι' αυτό το λόγο προσπαθούμε τουλάχιστον στο χρόνο που θα διαθέσει κανείς για να έρθει στο προξενείο να εξυπηρετηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Β.Β: Υπάρχει η δυνατότητα από πολύ μακρινές αποστάσεις, φορείς ή ελληνικοί σύλλογοι να εκπροσωπήσουν κάποιους ανθρώπους που έχουν προβεί σε ενέργειες όπως η έκδοση διαβατηρίων; Δηλαδή θα μπορούσε να έρθει ένα εξουσιοδοτημένο άτομο από τον σύλλογο του Μπίλεφελντ π.χ και να πάρει τα διαβατήρια και άλλων συμπολιτών του;

Γ.Δ: Για την παραλαβή του διαβατηρίου, όταν κάποιος κάνει την αίτηση μπορεί εκείνη τη στιγμή να εξουσιοδοτήσει έναν τρίτο για την παραλαβή. Άρα αυτή η δυνατότητα υπάρχει. Γενικά έχουμε έρθει σε επαφή με τις κοινότητες και κοιτάμε να δούμε με ποιον τρόπο μπορούν κι αυτές να βοηθήσουν καθώς κάνουμε αυτές τις αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του προξενείου. Πάντα υπάρχει χώρος για ιδέες και αν κάποιος έχει κάποια ιδέα, αξίζει να μας την στείλει με ένα e-mail στο προξενείο, γιατί θέλουμε να εφαρμόσουμε ό,τι μπορεί να κάνει πιο εύκολη τη διαδικασία. Θα πρέπει όμως να ξέρετε ότι για ορισμένες υπηρεσίες είναι υποχρεωτική η αυτοπρόσωπη παρουσία του ενδιαφερόμενου. Δεν υπάρχει για παράδειγμα η δυνατότητα αίτησης για διαβατήριο αν δεν έρθει κάποιος προσωπικά στο προξενείο, γιατί πρέπει να λάβουμε τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Ουσιαστικά το προξενείο είναι ένας συνδετικός κρίκος μεταξύ των Ελλήνων πολιτών εδώ και της Δημόσιας Διοίκησης στην Ελλάδα. Εμείς προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα που δίνει πλέον το ίντερνετ ώστε να απλοποιήσουμε και να κάνουμε πιο γρήγορα τις διαδικασίες.

Β.Β: Ποιες οι πρώτες ενδείξεις από την μέχρι τώρα λειτουργία του;

Γ.Δ: Πρέπει να πω ότι μέχρι στιγμής, από τις λίγες ημέρες που λειτουργεί το καινούργιο σύστημα, η υποδοχή από τον κόσμο είναι πολύ θετική και ήδη η αλλαγή φαίνεται στην καθημερινή λειτουργία του προξενείου. Πραγματικά πιστεύω ότι αν οι συμπολίτες μας χρησιμοποιήσουν αυτές τις νέες δυνατότητες που προσφέρονται μέσα από την ιστοσελίδα του γενικού προξενείου, τότε θα μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους πιο εύκολα. Θα μπορέσουν να δουν και μια διαφορετική σχέση που μπορούμε να φτιάξουμε μεταξύ μας. Αυτό που θέλουμε είναι να είμαστε δίπλα τους σε όποιον τομέα μπορούμε να βοηθήσουμε. Είτε είναι στον τομέα της εκπαίδευσης, είτε είναι στον τομέα της ένταξης... Και όλο αυτό ξεκινάει από το να έχουμε έναν πολύ στενό και γερό δεσμό όλοι οι Έλληνες που είμαστε εδώ. Πιστεύω ότι μέσα σε 1-2 μήνες θα έχει εμπεδωθεί ο νέος τρόπος λειτουργίας, ώστε στη συνέχεια να κάνουμε κι άλλα πράγματα μαζί.

Β.Β: Έλληνες δημοτικοί σύμβουλοι στην Βόρειο Ρηνανία Βεστφαλία... Είδατε συμπατριώτες μας που είναι στην τοπική αυτοδιοίκηση;

Γ.Δ: Ήδη έχω συναντηθεί με μερικούς και σχεδιάζω στο άμεσο μέλλον να συναντηθώ με όλους τους εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους, για να κάνουμε μία συζήτηση γύρω από τις δυνατότητες που παρέχει η συνεργασία με την

τοπική αυτοδιοίκηση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε oτι ο ελληνισμός εδώ έχει βαθιές ρίζες. Ο ελληνισμός αποτελεί κομμάτι της κοινωνίας, έχει βοηθήσει για να χτιστεί αυτό που βλέπουμε γύρω μας. Αυτό το ιστορικό υπόβαθρο που έχουμε, αυτή την δυναμική παρουσία που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια πρέπει να την αξιοποιήσουμε, ειδικά σήμερα που αλλάζουν τα χαρακτηριστικά του ελληνισμού στη Γερμανία, αλλά και που η σχέση της Ελλάδας με τη χώρα αυτή είναι πολύ σημαντική, στην προσπάθεια που κάνει η πατρίδα μας για να βγει από την κρίση. 

Πέτρος Τατούλης... Ένας επιστήμονας, ένας γιατρός στο τιμόνι της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Ένας άνθρωπος που μέχρι τώρα έχει δώσει το δικό του στίγμα στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας, μέσα από τον πολιτισμό και την πολιτική του δράση. Ένας άνθρωπος που είναι πρωτεργάτης σε πολλά πράγματα που αφορούν την Περιφέρειά του όπως το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Ένας Περιφερειάρχης που οδηγεί και τις υπόλοιπες Περιφέρειες της Ελλάδας σε καινοτομίες...

Συζητήσαμε μαζί του στην Ανούγκα (σ.σ. Έκθεση για κάθε τι καινοτόμο και ποιοτικό που έχει να παρουσιάσει η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων και ιδιαίτερα η Ευρώπη)... 

Β.Β: Στηρίζετε με τη φυσική σας παρουσία τις εταιρείες της Πελοποννήσου. Ένα brand name δυνατό για τη Γερμανική αγορά. Τι θέλετε να κάνουμε όλοι μαζί και ποιο το όραμά σας;

Π.Τ.: Βρισκόμαστε σήμερα εδώ σε μία χώρα εξαιρετικά φιλική για τη χώρα μας, σε μία περιοχή με ιδιαίτερες συνεργασίες με την Περιφέρειά Πελοποννήσου. Είμαστε εδώ για να βάλουμε τα διαπιστευτήριά μας ότι το brand name “Πελοπόννησος” είναι ισχυρό γιατί στηρίζεται στην ποιότητα των προϊόντων της, στην ποιότητα των υπηρεσιών της. Γιατί στηρίζεται στην ικανότητα ενός σύγχρονου marketing, ενός σύγχρονου promotion, ενός σύγχρονου design. Είμαστε εδώ για να πούμε ότι η Πελοπόννησος είναι “μπροστά” όπως άλλωστε ήταν πάντα. Έχει άποψη για το πως πρέπει να οδηγηθούν τα πράγματα. Είμαστε εδώ για να πούμε ότι η Πελοπόννησος είναι πάρα πολύ δυνατή... Ότι δεν πιστεύει στο παραμύθι ότι θα έρθουν οι ξένοι ή οι φίλοι μας να μας σώσουν, αλλά θα σωθούμε μόνο με τις δικές μας δυνάμεις. Και είμαστε πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχουν “Μεσσίες” στο σύγχρονο κόσμο, αλλά την ελπίδα αποτελούν οι ίδιοι οι άνθρωποί της, οι οποίοι σε δύσκολους καιρούς μπορούν να καινοτομήσουν, να πρωτοπορήσουν και να πουν σε όλους ότι “κοιτάξτε... Δε μας νοιάζει τι πιστεύετε. Εμείς έχουμε το δικό μας δρόμο και τον ακολουθούμε”.

Β.Β: Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει έργα υποδομής με κεντρικούς άξονες οι οποίοι διευκολύνουν τη μετακίνηση στην Πελοπόννησο. Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε τη δική σας σκέψη για την αεροπορική σύνδεση της Καλαμάτας ποιές οι δράσεις και οι προορισμοί από την Ευρώπη. Ποιές είναι οι σκέψεις σας και ο σχεδιασμός σας; 

Π.Τ.: Αυτή τη στιγμή είμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε ότι οι δικές μας πολιτικές έχουν φέρει το αεροδρόμιο της Καλαμάτας, το διεθνές αεροδρόμιο της Καλαμάτας, να είναι δεύτερο σε αύξηση της τουριστικής κινήσεως και σε επίπεδο αφίξεων μετά από το αεροδρόμιο της Μυκόνου. Και όλα αυτά έγιναν γιατί εμείς έχουμε σχέδιο και χρηματοδοτούμε το σχέδιό μας σε κόντρα όλων όσων πιστεύουν ότι ο καλός Θεός θα μας τα χαρίσει μόνος του, με αποτέλεσμα φέτος να έχουμε δημιουργία νέων αφίξεων και νέων προορισμών. Και αυτή την πολιτική θα ακολουθήσουμε και το 2014. Ήδη η Easy Jet ανακοίνωσε νέα δρομολόγια... Συνεχώς ανακοινώνονται καινούριοι Ευρωπαϊκοί σταθμοί που θα συνδέονται απευθείας με την Καλαμάτα και όλα αυτά κάτω από την προϋπόθεση ότι περιμένουμε να υποβληθούν γρήγορα τα σχέδια για τον εκσυγχρονισμό του αεροδρομίου και στο επίπεδο των απαραίτητων επιχειρησιακών εγκαταστάσεων, αλλά και του χερσαίου εξοπλισμού των χώρων εξυπηρέτησης των πολιτών, προκειμένου να τα εκτελέσουμε μέσω του προγράμματός μας του ΕΣΠΑ. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η βελτίωση των υποδομών... Η Πελοπόννησος έχει το ασφαλέστερο οδικό δίκτυο και είναι σίγουρο ότι μέσα στα επόμενα 5 χρόνια όλη η Πελοπόννησος θα είναι ένα εργοτάξιο ενός οδικού δικτύου που δε θα έχει αρχή, που δε θα έχει τέλος. Θα είναι κυκλικό και θα ανατροφοδοτεί με κυκλοφορία όλους του οδικούς άξονες. Αυτή είναι η Πελοπόννησος και επί τη ευκαιρία θέλω να ανακοινώσω ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα πολύ σύντομα βγαίνουν τρία νέα ΣΔΙΤ (σ.σ. Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα). Το πρώτο αφορά τη δημιουργία της πρώτης μεγάλης μαρίνας στο Ναύπλιο, μετά από ένα μήνα βγαίνει η μαρίνα της Μονεμβασιάς με το μοντέλο της μαρίνας του Ναυπλίου, βγάζουμε το ΣΔΙΤ του αεροδρομίου της Τρίπολης και αμέσως μετά βγάζουμε σε ΣΔΙΤ τον σιδηρόδρομο της Πελοποννήσου. Μάλιστα σε ότι αφορά τον σιδηρόδρομο, είναι ένα έργο που επενδύθηκαν 110 εκατομμύρια ευρώ και μόλις τελείωσαν οι εργασίες. Τον έκλεισαν κι εμείς τον επαναλειτουργούμε, κάνοντας τον πρώτο σιδηρόδρομο ο οποίος θα έχει τουριστική και εμπορευματική κατεύθυνση.

Β.Β:Να κάνω λίγο το συνήγορο του διαβόλου... Επειδή βλέπουμε ότι ανοίγετε πολύ δυνατά τα φτερά σας στο τουριστικό προϊόν, κατά πόσο είναι έτοιμοι οι επιχειρηματίες και το επαγγελματικό επιμελητήριο να υποστηρίξουν το προϊόν; Γιατί έχουμε πολλά παραδείγματα Γερμανών αλλά και Ελλήνων τουριστών οι οποίοι διαμαρτύρονται επειδή δεν έχουν καλό σέρβις και καλή εξυπηρέτηση ... 

Π.Τ.: Γίνεται μεγάλη προσπάθεια... Έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια τα τρία τελευταία χρόνια. Γι' αυτό και πιστεύω ότι ο θεσμός της αιρετής Περιφέρειας είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση των τελευταίων 180 χρόνων, από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους. Γιατί έδωσε τη δυνατότητα στις περιφερειακές κοινωνίες να αποφασίζουν για το μέλλον τους. Να παίρνουν την τύχη στα χέρια τους και αυτοί να την οδηγούν εκεί που θέλουν. Οι επιχειρηματίες μας έχουν κάνει τεράστια προσπάθεια. Η Περιφέρεια Πελοποννήσου μέσα στα τελευταία τρία χρόνια από τελευταία στις θέσεις ανταγωνιστικότητας και στο επίπεδο του εξαγωγικού οικονομικού αντικειμένου βρίσκεται δεύτερη μετά την Περιφέρεια Αττικής. Κάναμε τεράστια άλματα! Πιστεύουμε και εμπιστευόμαστε τους επιχειρηματίες μας, αλλά θέλουμε να δίνουμε συνεχώς κίνητρα. Να υπάρχει μέθοδος και μεθοδικότητα σε αυτά που κάνουμε. Γι' αυτό αυτή τη στιγμή έχουμε τη δυνατότητα να πιστοποιήσουμε στο Πελοποννησιακό σύμβολο ποιότητας όλα τα προϊόντα μας, όλες τις υπηρεσίες εστίασης, όλες τις υπηρεσίες των τουριστικών προϊόντων, προκειμένου όλοι να έχουν αυστηρούς κανόνες πιστοποίησης για τους οποίους θα εγγυάται το σήμα “Περιφέρεια Πελοποννήσου”. Η μυθική Πελοπόννησος λοιπόν έχει ανοίξει τα φτερά της, κάνει τους δικούς της δρασκελισμούς και γι' αυτό έρχεται σε μια πολύ φιλική περιφέρεια με την οποία από την πρώτη στιγμή έχει δημιουργήσει υψηλού επιπέδου σχέσεις, τη Ρηνανία – Βεστφαλία, με την οποία συνεργαζόμαστε και επειδή σε πολλούς υπάρχει η απορία πώς μια φτωχή περιφέρεια με τόσα προβλήματα (σ.σ. Πελοποννήσου) δημιουργεί σχέσεις και ενδιαφέρον με την πλουσιότερη και δυναμικότερη περιφέρεια της Γερμανίας, τη Ρηνανία – Βεστφαλία, εμείς απαντάμε... Γιατί πιστεύουμε σε αυτή τη συνεργασία, πιστεύουμε σε αυτή τη συνεννόηση, εκλαμβάνουμε την καλή θέληση και προσπαθούμε πάντοτε με σοβαρότητα, συνέπεια και αξιοπιστία να εμπιστευόμαστε τους φίλους μας που μας αγαπάνε και μας εμπιστεύονται.

Β.Β: Να κλείσουμε με ένα μήνυμα για την ομογένεια, επειδή υπάρχουν πολλοί Πελοποννήσιοι εδώ στη Γερμανία. Να ξέρουν ο δικός τους άνθρωπος τι τους ζητάει; 

Π.Τ.: Είναι απλό. Αυτό που έχουμε μάθει όλοι οι Έλληνες από τους παππούδες μας και τους πατεράδες μας να κάνουμε όταν η χώρα μας βρίσκεται σε κίνδυνο, είναι να ενωνόμαστε, να είμαστε ανιδιοτελείς, να είμαστε εξαιρετικά πιστοί στον τόπο μας, στην παράδοσή μας και στον πολιτισμό μας και να κινητοποιούμε όλες μας τις δυνάμεις για να έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Υπάρχει ελπίδα! Υπάρχει αισιοδοξία! Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο! Αυτή η χώρα... Η χώρα μας... Η χώρα τους, έχει αντιμετωπίσει πολύ χειρότερες και πιο τραγικές στιγμές. Εμείς είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε γιατί ξέρουμε ότι στα δύσκολα δίνουμε πάντοτε το παρόν με τη δημιουργική στάση ζωής που ως αρχή, κανόνα και αξία μας έχουν εμπνεύσει οι προηγούμενες γενιές. 

Αφορμή γι’ αυτή τη συνέντευξη είναι το γεγονός ότι μέσω του Bob Κατσιώνη και της παρέας του, οι Έλληνες μπορούμε να καμαρώνουμε ότι έχουμε να δείξουμε σημαντικά πράγματα σε ότι αφορά τη Metal –και όχι μόνο- μουσική. Δύο ελληνικά συγκροτήματα, «Firewind & Outloud», που «έσπασαν» τα σύνορα και κατάφεραν να γίνουν γνωστά σε  ολόκληρο τον κόσμο. Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που δεν περνά απαρατήρητος πάνω στη σκηνή –το αντίθετο μάλιστα- και αυτό το κερδίζει με το «σπαθί» των γνώσεών του πάνω στη μουσική αλλά και της ευγένειάς του. Πρόκειται για έναν άνθρωπο άμεσο, γεμάτο πάθος για τη μουσική και με πολλές ευαισθησίες.

Το ραντεβού μας είχε οριστεί για τη Δευτέρα στις 9 το βράδυ και μάλιστα χωρίς πολλά-πολλά… Χωρίς «να δω την ατζέντα μου και θα σου πω» όπως κάνουν κάτι «πρωτάρηδες» μουσικοί που τους ξέρει μόνο η οικογένεια τους και 5-6 φίλοι… Χαμογελαστός και άνετος μας υποδέχτηκε, λες και μας γνώριζε «χρόνια» και μετά τις πρώτες συστάσεις το «ταξίδι» ξεκίνησε… Και λέω «ταξίδι», γιατί η όλη διαδικασία της συνέντευξης κράτησε 3(!!!) ώρες και παρόλο που ο Bob είχε μια γεμάτη και κουραστική μέρα, ούτε για μια στιγμή δεν το είδε σαν «ξεπέτα». Κάτι σπάνιο στις μέρες μας…

Διαβάστε τι μας είπε…

Για το πώς ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική…

Με έγραψε η μητέρα μου στο ωδείο, χωρίς να με ρωτήσει κι όταν μου το ανακοίνωσε, έκλαιγα. Όταν μου είπε ότι την Παρασκευή έχω μάθημα και το Σάββατο θεωρία, τρελάθηκα. Άλλωστε ένα παιδάκι έκτης δημοτικού μια Παρασκευή κι ένα Σάββατο έχει.  Τελικά μετά από χρόνια φάνηκε ότι όλο αυτό ήταν μόνο για καλό.

Κι εδώ είναι το θέμα της μουσικής παιδείας. Μπορεί τότε να το έκανα γιατί έπρεπε, αλλά όταν έγινα 20 χρονών συνειδητοποίησα ότι είχα ήδη 10 χρόνια γνώσης στην πλάτη μου.

Bob και Outloud

Οι Outloud είναι πιο δικό μου μουσικό «όχημα» παρά το γεγονός ότι κάνω και προσωπικούς δίσκους. Με τους Outloud η όλη φάση είναι πιο χαλαρή. Ας πούμε ότι κάνουμε ότι μας κατέβει στο κεφάλι. Για παράδειγμα στον καινούργιο δίσκο θα συμμετάσχει ο Γιώργο Κόλιας, που είναι από τους καταξιωμένους «Death Metal Drummer» και θα έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον να το κάνουμε αυτό, γιατί και ο κόσμος ήδη αναρωτιέται πως ακούγεται ένας Hard Rock μελωδικός δίσκος έχοντας έναν από τους πιο γρήγορους drummer του κόσμου. Αυτή είναι και η έκπληξη αν θέλετε.

Άμα θέλουμε να κάνουμε μία μπαλάντα με πιάνα, θα την κάνουμε. Άμα θέλουμε μια μπαλάντα με κιθάρες θα την κάνουμε… Στην Γιαπωνέζικη έκδοση του E.P. που έχουμε κάνει, βάλαμε ένα τραγούδι στα Ισπανικά. Ο τραγουδιστής δεν ήξερε Ισπανικά, αλλά μπήκε μια μέρα στο Google, έκανε translate και κάναμε ένα τραγούδι που είναι σαν Santana με Ισπανικά (Γέλια).

Η διαφορά των Outloud, όσο αφορά την έκφραση τη δική μου σε σχέση με τα προσωπικά άλμπουμ, είναι ότι το αποτέλεσμα των Outloud είναι αυτό που λέμε εμπορικό. Είναι δηλαδή τραγούδια που μπορεί να ακούσει ένας απλώς «hard-rocker», χωρίς να χρειάζεται να είναι ούτε «power-μεταλάς», ούτε να είναι βαλμένος μέσα στα μουσικά, ούτε να είναι «keyboardίστας» κτλ. Είναι απλά τραγούδια όπως το «Waiting for your love», το «We run»… Γι’ αυτό μου αρέσει και το συνεχίζω… Γιατί πέρα από την παρέα που κάνουμε με τον Chandler και τον Σωτήρη (Svert) και με τους οποίους στις μικρές περιοδείες που κάνουμε στην Ελλάδα περνάμε πολύ καλά, γενικά είναι ένα «όχημα» για να κάνουμε την τρέλα μας, η οποία όμως έχει καλή αποδοχή από τον κόσμο καθώς μας ζητάει συνέχεια νέο υλικό.

[caption id="attachment_93" align="alignleft" width="300"]IMG_8062 Με τον συντάκτη του Ευρωπολίτη, Βαγγέλη Νοταράκη[/caption]

 

Αν θα βγάλει τους Outloud στην Ευρώπη…

Αυτό προσπαθώ να κάνω, αλλά είναι δύσκολα τα πράγματα. Με τους Firewind μπορέσαμε και το κάναμε γιατί υπήρχε η εταιρία (Century Media) η οποία επένδυσε πάνω μας, ήθελαν να συνεχίσουν τη συνεργασία με τον Gus ο οποίος είπε ότι θα έχω μόνο τους Firewind, οπότε κι αυτοί «αναγκάστηκαν» να μας προωθήσουν και να επενδύσουν πάνω μας. Με τους Outloud δυστυχώς, επειδή η εποχή των CD και της δισκογραφίας τείνει να παρέλθει, οι εταιρίες δεν ποντάρουν πάνω σου εκτός κι αν είναι κάτι το πραγματικά «εξωπραγματικό» ή κάτι που θα το πιστεύουν αυτοί. Κι επειδή είμαι ρεαλιστής και είμαι μέσα στη μουσική σκηνή, μου είναι πολύ δύσκολο να βλέπω ότι υπάρχει ένα «ταβάνι» σε κάτι. Όταν γράφω ένα δίσκο των Outloud ξέρω ότι θα τον βγάλω, θα γίνουν κάποια συγκεκριμένα πράγματα, θα πουλήσει τόσα κομμάτια, θα το ακούσουν αυτοί οι άνθρωποι  και τέλος. Και αυτό είναι λίγο άσχημο. Γιατί δεν έχεις αυτό που είχες κάποτε… Το όνειρο! Τώρα πια με το ίντερνετ ξέρεις ποια είναι τα όρια σου, γιατί η σελίδα σου έχει «τόσα views» και «τόσα like». Οπότε ή θα ελπίζουμε σε ένα θαύμα ή να βρούμε το «κάτι άλλο». Ελπίζω μέχρι να βγει ο δίσκος να έχουμε βρει τι θα είναι αυτό το «κάτι άλλο». Γιατί όταν πάμε στο εξωτερικό με τους Firewind μου λένε να ‘ρθετε και με τους Outloud κι εγώ μέσα μου λέω… «You wish».

Ο Ozzy είχε πει ότι κάποτε τα συγκροτήματα κάνανε περιοδεία για να προωθήσουν ένα δίσκο, ενώ τώρα κάνουν δίσκο για να κάνουν περιοδεία… Πόσο εύκολο είναι λοιπόν να κάνεις ένα δίσκο;

Είναι ακριβώς αυτό! Αλλά αυτό έχει αλλάξει γιατί πλέον μπορείς να κάνεις πολύ εύκολα το δίσκο. Για παράδειγμα αν πάμε τώρα μέσα στο στούντιο, μπορούμε να γράψουμε ένα τραγούδι μέσα σε δυο ώρες και μάλιστα με επαγγελματική παραγωγή. Αλλά παλαιότερα δεν ήταν εύκολα. Έπρεπε τα μέλη της μπάντας να βρίσκονται μεταξύ τους, να κάνουν τις πρόβες τους, να πάνε τα στελέχη των εταιριών να ακούσουν το υλικό, να πουν «ναι μου κάνει», να πάνε σε ένα στούντιο όλοι μαζί, να συμφωνήσουν στον παραγωγό και μετά έβγαιναν να περιοδεύσουν για να μάθει ο κόσμο ώστε να πουλήσουν τα δισκάκια, δηλαδή το προϊόν. Τώρα πια το προϊόν είναι η ίδια η συναυλία και από εκεί είναι το εισόδημα του μουσικού.

Ίντερνετ και μουσική…

Σε συνέχεια με το παραπάνω… Το διαδίκτυο έχει κάνει και καλό στη μουσική. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αγοράσει ποτέ κάποιο CD για παράδειγμα των Firewind ή των Outloud αλλά πάνε στα live γιατί έχουν κατεβάσει όλη τη δισκογραφία και τη γουστάρουν. Γιατί η μουσική είναι η μουσική. Δεν είναι ούτε το δισκάκι, ούτε το βινύλιο. Οπότε, τρόπο τινά κάνει καλό γιατί η μουσική σου «ταξιδεύει» σε περισσότερο κόσμο. Οπότε τι έχεις να «πουλήσεις»; Το live. Από εκεί βγάζεις χρήματα, τα οποία χρειάζεσαι για να κάνεις μία καλή παραγωγή. Γιατί αν δεν κάνω αυτό το «προϊόν» (συναυλία), θα αναγκαστώ τον επόμενο δίσκο να τον κάνω σπίτι μου και δεν θα ακουστεί τόσο καλός όσο το «Allegiance» (Firewind) που γράφτηκε σε μεγάλα στούντιο. Και το μεθεπόμενο άλμπουμ θα το κάνω ακόμα πιο βιαστικά και γρήγορα με αποτέλεσμα να πέσει το επίπεδο.

Η «πειρατεία» σκοτώνει τη μουσική;

Είναι μεγάλο κεφάλαιο και μέρος αυτού το συζητήσαμε παραπάνω. Αλλά με μία φράση… Η «πειρατεία» δεν σκοτώνει τη μουσική, όμως δεν έχουμε δει και καινούργιους Iron Maiden, Scorpions, Black Sabbath κτλ.

[caption id="attachment_94" align="alignleft" width="300"]Με τη συντάκτρια του Ευρωπολίτη, Χριστίνα Ευαγγέλου. Με τη συντάκτρια του Ευρωπολίτη, Χριστίνα Ευαγγέλου.[/caption]

Τι ετοιμάζουν οι Firewind

Τώρα είμαστε στη φάση των καλοκαιρινών φεστιβάλ, αρκετά από αυτά στη Γερμανία. Στη συνέχεια έχουμε πει ότι θα κάνουμε ένα μικρό… διάλλειμα σε ότι αφορά την κυκλοφορία νέου δίσκου. Ίσως πάρει 2-3 χρόνια για να βγει. Αλλά φέτος κυκλοφορεί το Live album «Apotheosis» (σ.σ. όταν έγινε η συνέντευξη δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα, αλλά πλέον κυκλοφορεί και «τα σπάει») με τις συναυλίες που κάναμε σε Ελλάδα και Ευρώπη. Είμαστε σε διαδικασία ανεύρεσης τραγουδιστή (σ.σ. ο Apollo αποχώρησε λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων) και μέχρι στιγμής συνεργαζόμαστε με τον Kelly Sundown ο οποίος έχει δείξει πολύ καλά στοιχεία και είναι και Βελγοαμερικάνος που μας εξυπηρετεί πολύ στα ταξίδια μας γιατί είναι στη κεντρική Ευρώπη. Στη συνέχεια ο Gus θα κάνει το solo album του από το Σεπτέμβρη και μετά, το οποίο είναι και πάρα πολύ ωραία δουλειά. Εκείνη την εποχή θα τελειώσω κι εγώ αν όλα πάνε κατ’ ευχή το album με τους Outloud ώστε προς το τέλος της χρονιάς να κυκλοφορήσουμε την καινούργια μας δουλειά.

Δηλαδή ο καθένας μας θα ακολουθήσει λίγο ξεχωριστούς δρόμους αλλά χωρίς να υπάρχει πρόβλημα στη μπάντα και ότι προκύψει είμαστε μέσα. Για του χρόνου ετοιμάζουμε κάποια «διαφορετικά» live χωρίς να ξέρουμε ακόμα ακριβώς τι θα είναι, αλλά σίγουρα δεν θα είναι το κλασικό «ελάτε να μας δείτε». Γενικά δεν καθόμαστε ήσυχοι… Έχουμε ο καθένας 2-3 project που ασχολούμαστε.

Τι ετοιμάζει ο ίδιος…

Υπάρχει ένα προσωπικό άλμπουμ που θέλω να ξανακάνω. Το «Rest in keys» πήγε πολύ καλά, παρόλο που έκανα εγώ τα πάντα (σ.σ. μάλιστα ο ίδιος ταχυδρομούσε τα CD). Μουσικά τώρα είμαι έτοιμος να κινηθώ σε πιο «new age» δρόμους, θέλοντας να κάνω κάτι που να πλησιάσει στη μουσική τον Παπαθανασίου και τον Yanni το οποίο είναι ο στόχος μου. Είναι ακόμα λίγο νωρίς, αλλά πρέπει να βάζεις ψηλούς στόχους γιατί αλλιώς… Τώρα να κάνω άλλον έναν instrumental δίσκο με ένα τσιφτετέλι μέσα και άλλα 4 γρήγορα τραγούδια κι ένα με πιάνο δεν έχει νόημα. Αλλά ποιος ξέρει; Μπορεί να μου την δώσει και να κάνω κάτι άλλο! Δικός μου δίσκος είναι ότι θέλω κάνω… (Γέλια)

Ποιες από τις δουλειές του ξεχωρίζει…

Το «Rest in keys» από την προσωπική μου δουλειά, το «Premonition» με τους Firewind και το «Love catastrophe» με τους Outloud. Κοινός παρονομαστής είναι ότι και στα τρία βρίσκω τις περισσότερες μελωδίες, οι οποίες μου αρέσει να ακούω αλλά και να γράφω. Βέβαια, αδικώ κάποια άλλα πράγματα αλλά… Επίσης πολύ σημαντικό ήταν πέρσι που έκανα 2 κομμάτια για τον καινούργιο δίσκο των «Camelot», γιατί είναι από τα πράγματα που μου αρέσει να κάνω. Δηλαδή να συνεργάζομαι με άλλα συγκροτήματα.

Τώρα που το σκέφτομαι και το «Allegiance» από τους Firewind είναι πολύ σημαντικός δίσκος επειδή όλοι μαζί μαζευτήκαμε σε ένα στούντιο στη Σουηδία, απ’ έξω είχε χιόνια και κάτσαμε εκεί μέσα 25 μέρες και το φτιάξαμε σαν μια παρέα. Εκεί ήταν που έγινε η διαφορά στο «στρατόπεδο» των Firewind και ο κόσμος άκουσε μια παρέα να παίζει μουσική! Ήταν ένα μεγάλο μάθημα και μας έφερε πιο κοντά. Γιατί στα περισσότερα συγκροτήματα ο καθένας γράφει σπίτι του και στέλνει τα files χωρίς πολλές φορές να έχει δει ο ένας τον άλλο.

Πόσο εύκολο είναι να κάνει τον… κακό στους Outloud

Είναι λίγο δύσκολο. Σε όσα συγκροτήματα ήμουν έκανα τον «κακό» μέχρι που πήγα στους Firewind που ο «««κακός»»» είναι ο Gus. Πάντα σε ένα συγκρότημα πρέπει να υπάρχει «βασιλευόμενη δημοκρατία» και να υπάρχουν όλες οι γνώμες, αλλά ένας να παίρνει την τελική απόφαση. Γιατί δεν μπορείς να αποφασίσεις ποια φωτογραφία θα μπει στο άλμπουμ, αν στον καθένα αρέσει και κάποια άλλη. Οπότε αυτός ο «ένας» θα πει «παιδιά αυτή είναι» και τελείωσε. Γι’ αυτό είμαι επαναπαυμένος με τους Firewind. Γιατί έχουμε την παρέα μας με τον Gus και τον Πέτρο, όπου οι αποφάσεις παίρνονται λίγο μαζί, αλλά εξ στόματος Gus.

Με τους Outloud ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ήμασταν όλοι ίσοι μέσα σε αυτό το συγκρότημα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα χάος. Ήταν δύσκολα όταν κάποια στιγμή έπρεπε να χωρίσουν οι δρόμοι μας τόσο με τον Mark Cross που είναι φίλος μου και ακόμα πιο δύσκολο ήταν να ανακοινώσω στο φίλο μου τον Tony ότι δεν μπορείς να παίξεις πια στην μπάντα σου, γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς το επίπεδο της μπάντας είχε ανέβει και λόγω της απειρίας του δεν μπορεί να ακολουθήσει. Ήταν πολύ δύσκολο να προλάβει 20 χρόνια εμπειρίας μέσα σε ένα.

Για την καινούργια προσπάθεια – μπάντα του Mark

Είναι ωραία. Είδα και το video clip και είναι καλό. Είναι αυτό που ήθελε να κάνει και είναι πολύ σημαντικό ότι και τα υπόλοιπα παιδιά είναι συνομήλικοί του.

Για τη συμμετοχή του στο Trinity του Tolkki

Ήταν μία περίεργη εμπειρία… Γιατί ο Tolkki είναι από τους ανθρώπους που με έχουν εμπνεύσει και τη μουσική του την έχω πάρει για βάση. Τις μελωδίες και τον τρόπο που χειριζόταν την αρμονία και την ενορχήστρωση. Η απλότητα που είχε… Και μέρος του προσωπικού μου παιξίματος είναι αυτό που έκανε ο Tolkki στους Stratovarious.

Όταν κάποια στιγμή μου έστειλε mail και μου λέει θέλει να σε βάλω στη μπάντα, εγώ τρελάθηκα και μάλιστα μου λέει δεν θα σου κάνω ακρόαση, απλώς στείλε μου ένα δεκάλεπτο κομμάτι που θα παίζεις μόνο πιάνο. Μην βάλεις τίποτα άλλο, απλά μόνο πιάνο και θα καταλάβω αν κάνεις. Και όντως του έστειλα ένα κομμάτι και μου λέει «οκ». Στην πορεία μου έστειλε τα κομμάτια και μου άρεσαν πάρα πολύ, ενώ κι εγώ από την πλευρά μου είχα κάνει την πιο προσεχτική δουλειά στη ζωή μου όσο αφορά τα πλήκτρα. Είπα: «είναι ευκαιρία να κάνω για το δάσκαλο αυτό που έμαθα». Και μετά ξαφνικά χάθηκαν όλοι τους. Δεν απαντούσε κανείς. Εγώ έστελνα mail και ξαφνικά μαθαίνω ότι ο Tolkki έκανε πάλι απόπειρα αυτοκτονίας και ότι τον δίσκο τον τελείωσε ο παραγωγός, ο οποίος έπαιξε όλες τις κιθάρες. Ο Tolkki δεν έχει παίξει τίποτα στο δίσκο του. Και αποκορύφωμα, μια μέρα έμαθα μέσω ίντερνετ ότι διέλυσε τη μπάντα. Τότε τα πήρα στο κρανίο και του ζήτησα τα ρέστα, μέσω mail όλα αυτά φυσικά και μου λέει εσύ δεν έχεις ανάγκη Bob, είσαι ταλέντο, ο δρόμος σου ανήκει, εγώ έχω πολλά ψυχολογικά προβλήματα και να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ και συγγνώμη αν σε στεναχώρησα. Αυτή ήταν η συνεργασία μου μαζί του. Ακόμα και σήμερα, δεν έχω τον δίσκο.

Παρόλα αυτά, και μόνο το γεγονός ότι με διάλεξε και ήμουν μέρος της δουλειάς αυτής για μένα είναι ακόμα ένα λιθαράκι σε αυτό που προσπαθώ να κάνω.

Αν θα συνεργαζόταν ξανά με τον Tolkki

Πιστεύω ότι πρέπει να δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που είναι ψυχολογικά ευάλωτος και ίσως ψυχικά άρρωστος έχοντας δει τον πατέρα του να αυτοκτονεί μπροστά του. Δεν του κρατάω κακία και μάλιστα τον είχα προσκαλέσει να κάνουμε διακοπές ένα καλοκαίρι μαζί, αλλά εκείνος προτίμησε την παγωμένη Φινλανδία.

Αν τα concept albums είναι η νέα μόδα…

Αυτό είναι το περιτύλιγμα της μουσικής και είναι ίσως και πιο εμπορικό. Σε κάνει να «δεθείς» περισσότερο με τα τραγούδια και να θέλεις να τα ακούσεις όλα. Εμένα δεν μου έχει έρθει ποτέ να γράψω κάτι τέτοιο, όμως με τους Firewind είναι μέσα στα επόμενα σχέδιά μας γιατί έχουμε μια ιστορία στο μυαλό μας και θέλουμε να την υλοποιήσουμε και αν βγει θα είναι γαμώ! Αν δεν βγει θα είναι… (Γέλια)

Αν τα νέα παιδιά «ξέρουν» να ακούνε μουσική και ειδικά metal

Φυσικά και ξέρουν και αυτό φαίνεται από τις συναυλίες των Metallica όπου πάνε όλοι εκεί. Και οι μικροί και οι μεγάλοι. Η ποιότητα ευτυχώς δεν μπορεί να κρυφτεί. Γι’ αυτό και ο Roger Waters γεμίζει τα στάδια και οι AC/DC γεμίζουν τα στάδια. Και ειδικά τώρα που υπάρχουν πολλές μπάντες, κάτι πρέπει να βγει στην αφρόκρεμα. Και η αφρόκρεμα παραμένει ίδια.

Η γνώμη του για τους Iron Maiden

Δεν μπορώ να έχω άποψη για εκείνους. Είναι θεοί. Δεν μπορείς να έχεις άποψη για το «θεό». Όλη τους η δισκογραφία είναι για να προσκυνήσεις. Είτε σ’ αρέσουν είτε όχι, αυτοί είναι και το σημαντικότερο; Είναι ειλικρινείς.

Για την κόρη του Steve Harris, Lauren και τη συνεργασία που είχαν…

Βέβαια, ήταν τιμή μου που με πήρε προσωπικά ο Steve Harris τηλέφωνο για να της κάνω ένα βίντεο. Είναι γλυκύτατο άτομο και η μπάντα της αποτελείται από πολύ καλούς μουσικούς. Αλλά… Βέβαια, είναι μεγάλο βάρος να «κουβαλάς» ένα τέτοιο όνομα, αλλά και το ταλέντο δεν είναι κληρονομικό.

Για την περσινή συναυλία των Red Hot Chili Peppers στο ΟΑΚΑ…

Προσωπικά δεν πήγα, αλλά τα σχόλια που άκουσα ήταν 50 καλά και 50 κακά. Πιστεύω ότι στις μεγάλες συναυλίες και ειδικά αν αποτελούν απωθημένο, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος έχει «high expectations» (μτφ. υψηλές προσδοκίες). Όλη αυτή η… κάψα έχει μεγαλώσει μέσα σου και περιμένεις όλο αυτό να σκάσει μπροστά σου. Να «φυσήξει» και να σε πάρει μαζί του. Αλλά επειδή μπορεί να βρωμάει η μασχάλη του μπροστινού σου (γέλια) να σου χαλάσει η διάθεση και να πεις ότι πέρασες χάλια. Είναι λίγο μπερδεμένο όλο αυτό. Εγώ πάντως, δεν πηγαίνω σε μεγάλες συναυλίες γιατί προτιμώ να κρατάω αυτό το «κάτι μεγάλο» μέσα στο κεφάλι μου.

Για το αν υπάρχουν χώροι στην Ελλάδα για να υποστηρίξουν metal συναυλίες…

Αυτό που δεν υπάρχει γα παράδειγμα στην Αθήνα, είναι τα κλασσικά συναυλιακά venues που υπάρχουν στην Ευρώπη. Στην Αθήνα υπάρχει μόνο ένας χώρος. Υπάρχουν κι άλλοι χώροι, αλλά εκεί τραγουδάνε ο Πλούταρχος κτλ. Αλλά είναι φυσικό αν δεις τα οικονομικά μεγέθη. Γιατί ο περισσότερος κόσμος εκεί πάει. Άρα θα υπάρχουν και περισσότεροι χώροι που θα φιλοξενήσουν τον Πλούταρχο και τους άλλους.

Για το ότι δεν έρχονται πολλές μπάντες στην Ελλάδα…

Εδώ κάνετε λάθος. Έρχονται αρκετές μπάντες στην Ελλάδα, αλλά το πρόβλημα είναι οι promoters. Αυτοί δηλαδή που τις διοργανώνουν. Πολλοί από αυτούς το παίρνουν πολύ εγωιστικά και «οπαδικά» το θέμα και αντί να συνεργαστούν και να φτιάξουν κάποια καλά φεστιβάλ και να έρθει κόσμος, τις κάνουν μεμονωμένες. Για παράδειγμα, πέρσι το καλοκαίρι ήρθαν μέσα σε ένα μήνα όλες οι Thrush μπάντες σε ξεχωριστές συναυλίας, αντί να γίνει ένα καλό φεστιβάλ και σχεδόν όλες πήγαν «όχι καλά».

Αλλά μιλάμε για την Ελλάδα, όπου δύο άνθρωποι δεν μπορούν να συνεργαστούν. Το πρόβλημα είναι ότι οι διοργανωτές είναι «οπαδοί» και δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε μείνει αρκετά χρόνια πίσω μιας και υπάρχει λίγο σκοταδισμός όσον αφορά την ενημέρωση για το σύγχρονο ήχο. Σκεφτείτε ότι οι Volbeat διαπρέπουν στη Γερμανία και στην Ελλάδα δεν τους ξέρει σχεδόν κανείς. Εμείς ήμαστε η χώρα που έρχονται Blind Guardian και λύνουν τα προβλήματά τους όλοι.

Αν είχε γεννηθεί στη Γερμανία πόσο διαφορετική θα ήταν η καριέρα του…

Αν υποθέσουμε ότι όλα τα πράγματα θα ήταν ίδια κι εγώ είχα γεννηθεί στη Γερμανία, τότε πιστεύω τα πράγματα θα ήταν πάρα (το είπε 8 φορές) πολύ διαφορετικά. Κι επειδή στη Γερμανία δεν έχουν πάρα πολύ καλούς keyboardίστες, θα είχα πολλές καλές δουλειές να κάνω. Από την άλλη, μ’ αρέσει η χώρα μου πάρα πολύ και χαίρομαι που είμαι Έλληνας και πάμε στο εξωτερικό και δίνουμε μια καλή εντύπωση για τους Έλληνες.

Για το ενδεχόμενο να κάνει οικογένεια…

Θα πω κλασσικό… Ότι δηλαδή, προς το παρόν προέχει η καριέρα, όντας παράλληλα πολύ καλά στην προσωπική μου ζωή. Έχω την κοπέλα μου η οποία με βοηθάει και με στηρίζει πάρα πολύ σε αυτά που κάνω και οι τρεις μας (σ.σ. συμπεριλαμβανομένης και της συμπαθέστατης γατούλα του), βλέπουμε ταινίες.

Για τη σχέση του με το… Pro

Μόνο όταν είμαστε σε τουρ προλαβαίνω να παίξω, γιατί εδώ το πρόγραμμά μου είναι φουλ. Μάλιστα, όταν μπήκα και έπαιξα online με κάτι 13χρονα από την άλλη άκρη της γης με διέλυσαν. Οπότε δεν έχει νόημα να παίζεις και να τσαντίζεσαι κι έτσι το έκοψα! (Γέλια)

Και κάπου εδώ νομίζαμε ότι το «ταξίδι» μας με τον Bob τελείωσε… Ωστόσο μας επιφύλασσε μία πολύ μεγάλη και ευχάριστη έκπληξη. Μας οδήγησε στο στούντιό του, όπου είχαμε την τύχη να τον ακούσουμε να παίζει πιάνο μόνο για μας. Μία στιγμή η οποία δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λέξεις και θα μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μας.

ΥΓ: Ακούγοντας το «The four seasons of love» από τον προσωπικό του δίσκο «Rest in keys» (σ.σ. ο οποίος είναι μαγικός) απλά ανατριχιάζεις!!!! Ακούστε το και… θα μας θυμηθείτε!

ΥΓ2: Ένα μεγάλο ευχαριστώ Bob για την εμπειρία αυτής της συνέντευξης. Γιατί δεν αρκεί να είσαι «μεγάλος καλλιτέχνης», αλλά να είσαι και «σπουδαίος άνθρωπος». Κι εσύ είσαι! Take care men και ραντεβού στο επόμενο live…

Η Ελληνική Εφημερίδα στην Ευρώπη-

DIE GRIECHISCHE ZEITUNG IN EUROPA

Am Schomm 40, 41199 Mönchengladbach  
Telefon: +49 2166 64 78 733 
E-Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Πρόσφατα Άρθρα

Εγγραφή σε Newsletter

Εισάγετε το email σας για να λαμβάνετε τα νέα του Europolitis.eu
captcha 
×

Το Europolitis.eu χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. OK     Διαβάστε περισσότερα...