Ο καρκίνος του μαστού είναι από τους πιο συχνούς καρκίνους στις γυναίκες παγκοσμίως, και η έγκαιρη ανίχνευσή του μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες επιτυχούς θεραπείας και επιβίωσης.
Ο προσυμπτωματικός έλεγχος για τον καρκίνο του μαστού που ξεκινά από την ηλικία των 40 ετών, αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της νόσου.
Ο ετήσιος μαστογραφικός έλεγχος φάνηκε να σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού και με συνολικό όφελος επιβίωσης σε ασθενείς ηλικίας άνω των 40 ετών, σύμφωνα με μια ανάλυση παρατήρησης που δημοσιεύθηκε προσφάτως στο έγκυρο περιοδικό Journal of Clinical Oncology.
Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Παθολόγος, Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ, Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής), αναφέρουν ότι οι ερευνητές συμπεριέλαβαν 8.145 ασθενείς με καρκίνο του μαστού που ήταν ηλικίας άνω των 40 ετών και υποβλήθηκαν σε μαστογραφικό έλεγχο μεταξύ 2004 και 2019.
Τα ποσοστά διάγνωσης καρκίνου του μαστού σε προχωρημένο στάδιο ήταν: 9% στις ασθενείς που υποβάλλονταν σε ετήσιο έλεγχο, 14% για τις ασθενείς που ανάμεσα στις 2 τελευταίες μαστογραφίες είχε μεσολαβήσει χρονικό διάστημα περισσότερο από 1 έτος αλλά λιγότερο από 2 έτη και 19% για τις ασθενείς που είχε μεσολαβήσει διάστημα περισσότερο από 27 μήνες ανάμεσα στις 2 πιο πρόσφατες μαστογραφίες.
Οι ερευνητές αναλύοντας τα δεδομένα από τα 16 έτη που συγκεντρώθηκαν από τις ασθενείς που υποβλήθηκαν σε προληπτική μαστογραφία κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο ετήσιος έλεγχος σχετίζεται με χαμηλότερη πιθανότητα για διάγνωση καρκίνου μαστού σε προχωρημένο στάδιο, καθώς και υψηλότερη συνολική επιβίωση, σε σύγκριση με τις ασθενείς που το διάστημα ανάμεσα στις πρόσφατες μαστογραφίες ήταν περισσότερο από 15 μήνες.
Αυτό το όφελος του ετήσιου προσυμπτωματικού ελέγχου παρέμεινε σε όλες τις υποκατηγορίες ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο και την έναρξη της.
Φορώντας αισθητήρες που μετρούν τον ύπνο, ξαπλώνουν σε αναπαυτικά στρώματα σε ένα χώρο με χαμηλό φωτισμό, με μια απλή οδηγία: να κοιμηθούν για 90 λεπτά. Το βραβείο: πάνω από δύο εκατ. γεν για τον καλύτερο... υπναρά! Photo credits: Katniss12 / pixabay
Στην Ιαπωνία, μια χώρα με εργαζόμενους που πάσχουν από έλλειψη ξεκούρασης, εκείνοι που συμμετέχουν στον «διαγωνισμό ύπνου» για να κερδίσουν αρκεί να… ξαπλώσουν, να χαλαρώσουν και να αφεθούν το γρηγορότερο δυνατό στην αγκαλιά του Μορφέα.
Ο διαγωνισμός “Matt Race”, όπως ονομάστηκε, διοργανώθηκε στο Τόκιο από μια εταιρία με στρώματα και είδη ύπνου και συγκέντρωσε δεκάδες συμμετέχοντες.
Φορώντας αισθητήρες που μετρούν τον ύπνο, ξαπλώνουν – κάποιοι κρατώντας το αγαπημένο αρκουδάκι τους – σε αναπαυτικά στρώματα σε ένα χώρο με χαμηλό φωτισμό, με μια απλή οδηγία: να κοιμηθούν για 90 λεπτά. Το βραβείο: πάνω από δύο εκατ. γεν (11.000 ευρώ) για τον καλύτερο… υπναρά!
Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ από το 2021, οι Ιάπωνες κοιμούνται κατά μέσο όρο 7 ώρες και 24 λεπτά την ημέρα, λιγότερο από τις άλλες χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Οι ειδικοί καταδεικνύουν την πολύωρη εργασία, τον μεγάλο χρόνο μετακίνησης προς και από την εργασία και την έντονη νυχτερινή οικονομική δραστηριότητα.
Σύμφωνα με τον κανονισμό, οι υπάρχοντες λογαριασμοί πρέπει να επαληθευτούν έως τις 31 Μαρτίου 2027. Όσοι ανήκουν σε παιδιά κάτω των 15 ετών θα κλείσουν. Photo credits: sweetlouise / pixabay
Σε εφαρμογή τίθεται στην Τουρκία η νομοθετική απαγόρευση πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για παιδιά κάτω των 15 ετών, μετά τη δημοσίευση σήμερα, 10 Οκτωβρίου, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του σχετικού κανονισμού.
Η νέα ρύθμιση θα τεθεί σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου και προβλέπει υποχρεωτική επαλήθευση ηλικίας, αυστηρούς περιορισμούς για τους ανηλίκους και εργαλεία γονικού ελέγχου.
Συγκεκριμένα, οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης δεν θα επιτρέπεται να παρέχουν υπηρεσίες σε παιδιά που δεν έχουν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους, ενώ για τους ανηλίκους που έχουν συμπληρώσει τα 15 έτη προβλέπεται ειδικό καθεστώς προστασίας.
Η επαλήθευση ηλικίας θα πραγματοποιείται κατά τη δημιουργία λογαριασμού μέσω της κρατικής ψηφιακής πύλης e-Devlet. Η διαδικασία θα επιβεβαιώνει μόνο την ηλικιακή κατηγορία του χρήστη, χωρίς να απαιτείται αποκάλυψη της ταυτότητάς του στις πλατφόρμες.
Οι γονείς θα μπορούν να ελέγχουν τις ρυθμίσεις, να περιορίζουν τον χρόνο χρήσης και να εγκρίνουν πληρωμές.
Σύμφωνα με τον κανονισμό, οι υπάρχοντες λογαριασμοί πρέπει να επαληθευτούν έως τις 31 Μαρτίου 2027. Όσοι ανήκουν σε παιδιά κάτω των 15 ετών θα κλείσουν.
Άνοιξε η πλατφόρμα εγγραφής για τις εθνικές εκλογές. Τώρα η ευθύνη περνά και σε εμάς, τους Έλληνες του εξωτερικού
Η Ελλάδα έκανε ένα σημαντικό θεσμικό βήμα. Με τον Ν. 5285/2026, που ψηφίστηκε από τη Βουλή στις 4 Μαρτίου 2026 και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α΄ 33/5.3.2026, θεσπίστηκε η Εκλογική Περιφέρεια Απόδημου Ελληνισμού και διευκολύνθηκε η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των Ελλήνων του εξωτερικού με επιστολική ψήφο στις βουλευτικές εκλογές.
Η ειδική πλατφόρμα του Υπουργείου Εσωτερικών είναι διαθέσιμη στη διεύθυνση apodimoi.ypes.gov.gr. Η εγγραφή στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους εξωτερικού αποτελεί πλέον ένα από τα βασικά βήματα για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τον τόπο κατοικίας.
Το δικαίωμα υπάρχει. Θα το αξιοποιήσουμε;
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό στοίχημα.
Ο Ελληνισμός της Διασποράς ζητά εδώ και δεκαετίες ουσιαστικότερη συμμετοχή στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Σήμερα ένα σημαντικό μέρος αυτού του αιτήματος έχει μετατραπεί σε θεσμική δυνατότητα.
Όμως ένα δικαίωμα αποκτά πραγματική πολιτική και κοινωνική αξία όταν ασκείται.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της πλατφόρμας του Υπουργείου Εσωτερικών που εμφανίζονται στις 25 Σεπτεμβρίου, οι εγγραφές έχουν φτάσει περίπου τις 16.930.
Η εικόνα των εγγεγραμμένων παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον: περίπου 87,9% προέρχεται από χώρες της Ευρώπης, ενώ οι άνδρες αντιστοιχούν περίπου στο 60,6% και οι γυναίκες στο 39,4%. Σημαντικό είναι επίσης το ηλικιακό αποτύπωμα, με περισσότερο από το μισό των εγγεγραμμένων να βρίσκεται στις ηλικίες άνω των 31-50 ετών, ενώ η ηλικιακή ομάδα 51–60 ετών αντιστοιχεί περίπου στο 18,6%.
Τα στοιχεία αυτά δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι η πρώτη εικόνα μιας Διασποράς που καλείται να μετατρέψει τη διαχρονική διεκδίκηση για συμμετοχή σε πραγματική πολιτική παρουσία.
Από τους 50.204 των Ευρωεκλογών στις εθνικές εκλογές
Στις ευρωεκλογές του 2024, 50.204 εκλογείς του εξωτερικού εγγράφηκαν και 36.645 άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα, δηλαδή περίπου 73%.
Η εμπειρία εκείνη έδειξε ότι όταν η διαδικασία γίνεται προσβάσιμη, οι Έλληνες του εξωτερικού μπορούν να συμμετέχουν μαζικά.
Τώρα η πρόκληση είναι διαφορετική και μεγαλύτερη: πρόκειται για τις εθνικές εκλογές, δηλαδή για την εκλογή της Βουλής των Ελλήνων και τη διαμόρφωση της πολιτικής κατεύθυνσης της χώρας.
Πώς ψηφίζει ο Έλληνας του εξωτερικού
Το νέο πλαίσιο προβλέπει για τις βουλευτικές εκλογές επιλογή τρόπου άσκησης του εκλογικού δικαιώματος είτε με επιστολική ψήφο είτε με αυτοπρόσωπη παρουσία, σύμφωνα με τις προβλέψεις του νόμου για τη σύσταση εκλογικών τμημάτων.
Κατά την εγγραφή στην πλατφόρμα, η ταυτοποίηση μπορεί να γίνει ηλεκτρονικά με κωδικούς TAXISnet. Προβλέπεται επίσης εξ αποστάσεως διαδικασία ταυτοποίησης με τα απαιτούμενα στοιχεία και έγγραφα, ενώ για την επιβεβαίωση του κινητού τηλεφώνου χρησιμοποιείται κωδικός μιας χρήσης (OTP). Η επίσημη διαδικασία προβλέπει επίσης δυνατότητα τροποποίησης ή ακύρωσης της αίτησης.
(Μπορεί να γίνει και με ληγμένο διαβατήριο εφόσον υπάρχει στην βάση δεδομένων της Ελληνικής Αστυνομίας)
Καλό είναι σε όσους θέλουν να ψηφίσουν σε εκλογικό κέντρο, να επιλέξουν την Τρίτη επιλογή που μπορούν να επιλέξουν εκλογικό τμήμα αλλά εάν δεν δημιουργηθεί γιατί δεν έχουνε συγκεντρωθεί τα απαραίτητα ‘άτομα (30) να τους έρθει ο φάκελος να ψηφίσουν επιστολικά διαφορετικά θα τους ορίσουν σε ένα άλλο εκλογικό τμήμα το Υπουργείο Εσωτερικών.
Οι αιτήσεις εγγραφής, τροποποίησης ή ακύρωσης μπορούν να υποβληθούν μέχρι και μία ημέρα μετά την προκήρυξη των εκλογών, έως τις 23:59 ώρα Ελλάδας, ώστε να ληφθούν υπόψη για τους συγκεκριμένους εκλογικούς καταλόγους.
Δεν αρκεί όμως μόνο η εγγραφή
Εδώ βρίσκεται η δεύτερη μεγάλη συζήτηση.
Τα κόμματα θα κληθούν να επιλέξουν τους υποψηφίους που θα διεκδικήσουν την εκπροσώπηση του Απόδημου Ελληνισμού. Η επιλογή αυτή δεν είναι μια τυπική διαδικασία.
Οι άνθρωποι που θα κληθούν να εκπροσωπήσουν τον Ελληνισμό της Διασποράς χρειάζεται να έχουν πραγματική γνώση της ζωής των Ελλήνων εκτός Ελλάδας και επαφή με το σύνολο των διαφορετικών κοινωνικών και επαγγελματικών χώρων του.
Οι υποψήφιοι δεν είναι μια τυπική επιλογή – χρειάζονται πρόσωπα γνώσης, ουσίας και πραγματικής σχέσης με τον Ελληνισμό της Διασποράς
Να γνωρίζουν τα ζητήματα της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης.
Να γνωρίζουν τα προβλήματα των προξενικών υπηρεσιών και των κοινοτήτων.
Να γνωρίζουν τις ανάγκες της νέας γενιάς, των φοιτητών, των εργαζομένων, των επιστημόνων και των επιχειρηματιών.
Να γνωρίζουν τους ανθρώπους που ζουν μόνιμα στο εξωτερικό αλλά και εκείνους που πλέον μοιράζουν τη ζωή και την εργασία τους ανάμεσα στην Ελλάδα και άλλες χώρες.
Και, κυρίως, να μπορούν να αντιλαμβάνονται όχι μόνο τα προβλήματα αλλά και τις τεράστιες δυνατότητες του Ελληνισμού της Διασποράς.
Η επιλογή των υποψηφίων ανήκει στα κόμματα. Το αν όμως η εκπροσώπηση ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της Διασποράς αφορά όλους μας.
Η Διασπορά πρέπει να αποδείξει τη δύναμή της
Συχνά λέμε ότι ο Ελληνισμός της Διασποράς είναι μια «δεύτερη Ελλάδα» έξω από τα σύνορα.
Αν θέλουμε αυτή η φράση να έχει πραγματικό πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο, πρέπει να αποτυπωθεί και στην πράξη.
Δεν μπορούμε από τη μία να ζητούμε ισχυρότερη φωνή, πολιτική εκπροσώπηση και μεγαλύτερη συμμετοχή στη διαμόρφωση των αποφάσεων και από την άλλη να αφήνουμε ανεκμετάλλευτο το δικαίωμα που μας παρέχει πλέον ο νόμος.
Η συμμετοχή δεν είναι μόνο απαίτηση από την Πολιτεία.
Είναι και δική μας ευθύνη.
Η εγγραφή είναι το πρώτο βήμα. Η ψήφος είναι το επόμενο. Η ουσιαστική συμμετοχή στα ζητήματα της Ελλάδας και της Διασποράς είναι το ζητούμενο.
Η Δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από το πόσα δικαιώματα θεσπίζει. Κρίνεται και από το πόσοι πολίτες επιλέγουν να τα ασκήσουν.
Ο Ελληνισμός της Διασποράς έχει σήμερα την ευκαιρία να αποδείξει στην πράξη πόσο ισχυρή παραμένει η σχέση του με την Ελλάδα.
Όταν διεκδικούμε να έχουμε φωνή, πρέπει και να είμαστε παρόντες.
Μαρία Τολίκα, Δρ. Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ., Επίκουρη Καθηγήτρια στο Ecole Supérieure du Commerce Extérieur, International Business School, Paris, France.
Η φτώχεια δεν αφορά πλέον μόνο τους παρίες του συστήματος, αλλά τους εργαζόμενους πολίτες, τους συνταξιούχους, τη νέα γενιά που βλέπει την κοινωνική κινητικότητα να ακυρώνεται.
Στην ιστορία των κοινωνιών, ο φόβος υπήρξε πάντοτε το πιο αποτελεσματικό εργαλείο διακυβέρνησης όταν η πολιτική εξαντλούσε τις θετικές της υποσχέσεις. Σήμερα, η Ευρώπη μοιάζει να διολισθαίνει επικίνδυνα σε ένα γνώριμο, ιστορικά σκοτεινό μοτίβο: τη στιγμή που το κοινωνικό κράτος αποδιαρθρώνεται, η ενεργειακή και στεγαστική ανασφάλεια παγιώνεται και τα μεσαία στρώματα πιέζονται από μια επίμονη απώλεια αγοραστικής δύναμης, η δημόσια συζήτηση γεμίζει από τις σειρήνες μιας διαρκούς στρατιωτικοποίησης. Όπως παρατηρούσε ο Τζορτζ Όργουελ, ο πρωταρχικός στόχος του πολέμου δεν είναι απλώς η επικράτηση στα χαρακώματα, αλλά η κατανάλωση των πόρων της κοινωνίας με τρόπο που διατηρεί τον πληθυσμό σε πειθαρχία, χωρίς ποτέ να του επιτρέπει να ευημερήσει.
Η σημερινή πραγματικότητα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνθέτει ένα εκρηκτικό υπόστρωμα. Η άλλοτε υπόσχεση της «ευημερίας μέσω της ενοποίησης» αντικαθίσταται από έναν βαθύ κατακερματισμό. Η φτώχεια δεν αφορά πλέον μόνο τους παρίες του συστήματος, αλλά τους εργαζόμενους πολίτες, τους συνταξιούχους, τη νέα γενιά που βλέπει την κοινωνική κινητικότητα να ακυρώνεται. Όταν όμως η αποβιομηχάνιση, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας και τα αλλεπάλληλα δημοσιονομικά αδιέξοδα στερούν από τις ευρωπαϊκές ηγεσίες πειστικές απαντήσεις στα καθημερινά βιοτικά προβλήματα, η κατασκευή ενός εξωτερικού υπαρξιακού κινδύνου λειτουργεί ως ο απόλυτος πολιτικός εκτροπέας.
Αυτή η εσωτερική ασφυξία δεν αποτελεί θεωρητικό σχήμα, αλλά αποτυπώνεται ανάγλυφα στις πρόσφατες κοινωνικές εκρήξεις στην καρδιά της Ευρώπης.
Στη Γαλλία, η κρίση εκδηλώνεται ως μετωπική σύγκρουση κοινωνίας και εξουσίας. Το παρατεταμένο κοινοβουλευτικό αδιέξοδο, η επιβολή μέτρων λιτότητας και η αυταρχική παράκαμψη των δημοκρατικών διαδικασιών —με κορυφαίο παράδειγμα τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση— έβγαλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους. Την ίδια στιγμή, οι διαρκείς αναφλέξεις στα banlieues φέρνουν στην επιφάνεια τη χρόνια περιθωριοποίηση, την ανεργία των νέων και την αποτυχία του κοινωνικού μοντέλου, αποδεικνύοντας ότι η κοινωνική ειρήνη δεν επιβάλλεται με αστυνομοκρατία.
Στην Ισπανία, το ρήγμα είναι εξίσου βαθύ, παίρνοντας ταυτοτικό και διανεμητικό χαρακτήρα. Η έντονη πολιτική πόλωση γύρω από τους θεσμικούς συμβιβασμούς και την αμνηστία συνυπάρχει με μια πρωτοφανή στεγαστική κρίση. Οι πολίτες στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, τη Μάλαγα και τα νησιά διαδηλώνουν μαζικά ενάντια στον ανεξέλεγκτο υπερτουρισμό και τις βραχυχρόνιες μισθώσεις που τους εκτοπίζουν από τις γειτονιές τους, ενώ οι αγρότες μπλοκάρουν τους δρόμους ασφυκτιώντας από το κόστος παραγωγής και τις πιέσεις των ευρωπαϊκών οδηγιών.
Τόσο στο Παρίσι όσο και στη Μαδρίτη, η ρίζα της οργής είναι κοινή: οι πολίτες αισθάνονται ότι οι κυβερνήσεις τους δεν τους εκπροσωπούν και ότι η ζωή τους υποβαθμίζεται ραγδαία.
Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον γενικευμένης αμφισβήτησης, η πολεμική ρητορική και η διαρκής επίκληση της γενικευμένης σύρραξης δεν λειτουργούν απλώς ως γεωπολιτικές αναλύσεις, αλλά ως μέθοδος πειθάρχησης. Η συστηματική καλλιέργεια του φόβου μετατρέπει τους πολίτες από απαιτητικούς φορείς δικαιωμάτων σε υπομονετικούς υπηκόους μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Υπό τη σκιά της απειλής, οι κοινωνικές διεκδικήσεις για αξιοπρεπείς μισθούς, στέγαση και κοινωνική πρόνοια βαφτίζονται πολυτέλεια ή ανευθυνότητα. Οι περικοπές στην υγεία και στην παιδεία νομιμοποιούνται εν ριπή οφθαλμού όταν βαπτίζονται «αναγκαίες αμυντικές δαπάνες», και η πολεμική οικονομία προβάλλεται ως το νέο αναπτυξιακό άλλοθι για να συγκαλυφθεί η αδυναμία παραγωγής πραγματικής ευημερίας.
Το αποτέλεσμα είναι μια επικίνδυνη πολιτική μετάλλαξη της ίδιας της ευρωπαϊκής ιδέας. Ένα εγχείρημα που γεννήθηκε πάνω στα συντρίμμια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με θεμέλιο την ειρήνη, τη δημοκρατία και την κοινωνική σύγκλιση, σήμερα κινδυνεύει να ετεροπροσδιορίζεται αποκλειστικά από την αμυντική του περίμετρο και τον φόβο του εχθρού. Όταν η εξουσία αδυνατεί να εγγυηθεί αξιοπρεπή διαβίωση, ο φόβος γίνεται το μοναδικό συνεκτικό υλικό της κοινωνίας. Όμως η ιστορία διδάσκει με τραγικό τρόπο ότι η διαχείριση της εσωτερικής φτώχειας και της κοινωνικής οργής μέσω της εξωτερικής έντασης είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή: όποιος επενδύει στον πόλεμο για να κουκουλώσει τα αδιέξοδά του, αργά ή γρήγορα παρασύρεται από τη φωτιά που ο ίδιος άναψε.
Διαπιστώθηκε ότι υψηλότερες τιμές και στις τρεις μετρήσεις σωματικής δραστηριότητας συνδέονταν ξεχωριστά με βραδύτερη γνωστική έκπτωση και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων. Photo credits: wal_172619 / pixabay
Τα υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας συνδέονται με βραδύτερη έκπτωση των νοητικών λειτουργιών και της μνήμης και με βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων στους ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology».
Στη μελέτη συμμετείχαν 294 άνθρωποι με ήπια έως μέτρια νόσο του Πάρκινσον, και μέση ηλικία τα 66 έτη. Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν για διάστημα έως και επτά ετών. Συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια σχετικά με τη σωματική τους δραστηριότητα, καταγράφοντας τον εκτιμώμενο εβδομαδιαίο χρόνο που αφιέρωναν σε δραστηριότητες στη δουλειά, στο σπίτι, καθώς και σε χόμπι ή δραστηριότητες αναψυχής.
Ως μέτριας έντασης δραστηριότητα θεωρήθηκαν, μεταξύ άλλων, το γρήγορο περπάτημα, το τένις σε ζεύγη, το χαλαρό κολύμπι και ορισμένες οικιακές εργασίες, όπως το πλύσιμο τζαμιών, το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα ή το κούρεμα του γκαζόν.
Οι έντονες δραστηριότητες περιλάμβαναν το τζόκινγκ, τη γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα και το μονό τένις, καθώς και δραστηριότητες όπως το φτυάρισμα ή η μεταφορά βαριών αντικειμένων.
Οι ερευνητές αξιολόγησαν τρεις διαφορετικές παραμέτρους: τον συνολικό χρόνο σωματικής δραστηριότητας, ο οποίος περιλάμβανε τόσο τη μέτρια όσο και την έντονη άσκηση, τον συνολικό όγκο σωματικής δραστηριότητας, που υπολόγιζε τον χρόνο και την ένταση της δραστηριότητας δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα στις έντονες δραστηριότητες και, τέλος, τον χρόνο έντονης σωματικής δραστηριότητας.
Αφού οι ερευνητές έλαβαν υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και η διάρκεια της νόσου, διαπίστωσαν ότι, σε σύγκριση με την ομάδα χαμηλής δραστηριότητας, οι άνθρωποι που ανήκαν στην ομάδα υψηλής δραστηριότητας παρουσίαζαν βραδύτερη έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων.
Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι υψηλότερες τιμές και στις τρεις μετρήσεις σωματικής δραστηριότητας συνδέονταν ξεχωριστά με βραδύτερη γνωστική έκπτωση και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων. Ισχυρότερη συσχέτιση παρατηρήθηκε πάντως στους ανθρώπους που ανέφεραν περισσότερες από οκτώ ώρες σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα.
Διευκρινίζεται ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η αυξημένη σωματική δραστηριότητα προκαλεί βραδύτερη εξέλιξη της νόσου. Δείχνει μόνο ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των δύο.
Τελικά, το «ευ αγωνίζεσθαι» δεν είναι ένδειξη αφέλειας ή αδυναμίας, αλλά μια συνειδητή επιλογή ήθους, η ύψιστη μορφή θάρρους και κοινωνικής ωριμότητας.
Δέσποινα Τριανταφύλλου Πτυχιούχος Χρηματοοικονομικής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη Εθελόντρια Ολυμπιακών Αγώνων
Στη συλλογική συνείδηση, η έννοια του «ευ αγωνίζεσθαι» παραμένει εγκλωβισμένη στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου όπως μια τυπική χειραψία πριν από τη σέντρα, η ευλαβική τήρηση των κανονισμών, η αξιοπρεπής αναγνώριση της ήττας. Κι όμως, αν απογυμνώσουμε το fair play από τον αμιγώς αθλητικό του μανδύα, αυτό που απομένει είναι ο ίδιος ο πυρήνας κάθε λειτουργικής κοινωνίας: ένα άγραφο, αλλά απόλυτα δεσμευτικό συμβόλαιο κανόνων, αμοιβαιότητας και αμοιβαίου σεβασμού. Σε μια εποχή έντονου κατακερματισμού, κυνισμού και αμείλικτου ανταγωνισμού, το «τίμιο παιχνίδι» παύει να αποτελεί μια ρομαντική αρετή για ιδεαλιστές. Καθίσταται, αντίθετα, ο αναγκαίος και αυστηρά ορθολογικός όρος για τη βιωσιμότητα της δημόσιας σφαίρας, της αγοράς και της σύγχρονης διοίκησης.
Αντίστοιχα, στο πεδίο των αγορών, η κυρίαρχη αντίληψη συχνά εξυμνεί την απόλυτη επικράτηση με κάθε κόστος, αγνοώντας ότι μια οικονομία χωρίς αρχές τίμιου παιχνιδιού εκφυλίζεται ταχύτατα σε ολιγοπωλιακή ασυδοσία και αθέμιτο ανταγωνισμό. Το οικονομικό fair play εκφράζεται μέσα από την κατοχύρωση ισότιμων όρων ανταγωνισμού (level playing field), εξασφαλίζοντας ότι η επιτυχία μιας επιχείρησης προκύπτει από την καινοτομία, την ποιότητα και την παραγωγικότητα, και όχι από αδιαφανείς κρατικές διευκολύνσεις, φοροαποφυγή ή σύσταση καρτέλ. Παράλληλα, θέτει ως προτεραιότητα τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα έναντι του ευκαιριακού κέρδους: μια εταιρεία που παρακάμπτει εργασιακά και περιβαλλοντικά πρότυπα δεν είναι ανταγωνιστική, αλλά υπονομεύει το συλλογικό μέλλον.
Όπως ένα πρωτάθλημα χάνει ολοκληρωτικά την αξία του μόλις γεννηθεί η υπόνοια στημένων αγώνων, έτσι και η οικονομία αποσαρθρώνεται όταν οι πολίτες και οι επενδυτές νιώσουν ότι τα ζάρια είναι σημαδεμένα.
Αυτή η αλυσίδα αξιών καταλήγει αναπόφευκτα στο εσωτερικό των οργανισμών και στο σύγχρονο management. Εκεί όπου η ηγεσία ταυτιζόταν παραδοσιακά με τον αυταρχικό έλεγχο και την καλλιέργεια εσωτερικών ανταγωνισμών, σήμερα αναθεωρείται ριζικά υπό το πρίσμα του ευ αγωνίζεσθαι. Ο ουσιαστικός ηγέτης δημιουργεί συνθήκες αξιοκρατίας και ψυχολογικής ασφάλειας, επιτρέποντας στους ανθρώπους του να εξελίσσονται βάσει της πραγματικής τους συνεισφοράς, μακριά από αυλές και εύνοιες.
Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε δίκαιο καταμερισμό της επιτυχίας, καθώς τα εύσημα αποδίδονται στην ομάδα, αλλά και σε γενναία ανάληψη ευθύνης στα δύσκολα, μετατρέποντας το σφάλμα σε ευκαιρία εξέλιξης και όχι σε αφορμή για κυνήγι μαγισσών. Η συνεργασία υποκαθιστά τον εσωτερικό κανιβαλισμό, επιτρέποντας στα στελέχη να λειτουργούν ως συμπαίκτες στρατευμένοι σε έναν κοινό σκοπό.
Τελικά, το «ευ αγωνίζεσθαι» δεν είναι ένδειξη αφέλειας ή αδυναμίας, αλλά μια συνειδητή επιλογή ήθους, η ύψιστη μορφή θάρρους και κοινωνικής ωριμότητας. Στην πολιτική, στην οικονομία, στη διοίκηση αλλά και στην καθημερινή μας συνύπαρξη, μας υπενθυμίζει διαρκώς ότι το πώς κερδίζεις έχει ασύγκριτα μεγαλύτερη βαρύτητα από τη νίκη καθαυτή.
Μια κοινωνία που επιβραβεύει μονοδιάστατα το αποτέλεσμα, αδιαφορώντας για το ηθικό τίμημα της διαδρομής, είναι καταδικασμένη να διαβρωθεί εκ των έσω. Αντίθετα, μια πολιτεία που τοποθετεί το fair play στον πυρήνα της λειτουργίας της, χτίζει θεσμούς με πραγματική αντοχή, οικονομίες βασισμένες στην εμπιστοσύνη και ανθρώπους με αδιαπραγμάτευτη ακεραιότητα.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας- Wir verwenden Cookies, um Ihnen die bestmögliche Erfahrung auf unserer Website zu bieten.
You must be logged in to post a comment Login