Απλά να καταλάβουμε Και να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματα του. Όταν δεν συμμετέχουμε στα κοινά κάποιοι αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΑΝΑΜΕΣΑ:

Ευρωπαϊκής Ένωσης (27 κράτη) Και MERCOSUR (χώρες Λατινικής Αμερικής):

• Βραζιλία

• Αργεντινή

• Ουρουγουάη

• Παραγουάη

(Συζητήσεις υπάρχουν και με άλλες χώρες, αλλά αυτές είναι ο βασικός πυρήνας)

Η συμφωνία ολοκληρώθηκε πολιτικά το 2019, αλλά ΔΕΝ έχει κυρωθεί ακόμα, γιατί υπάρχουν έντονες αντιδράσεις – κυρίως από αγρότες και περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Τι περιλαμβάνει η συμφωνία

Με απλά λόγια:

Κατάργηση ή μεγάλη μείωση δασμών

• Στο 90% των εμπορικών προϊόντων

• Διευκόλυνση εισαγωγών–εξαγωγών

Πρόσβαση της ΕΕ σε:

• Αγορές 260 εκατ. καταναλωτών

• Δημόσιες συμβάσεις στις χώρες MERCOSUR

Πρόσβαση της MERCOSUR στην ΕΕ για:

• Αγροτικά προϊόντα (το κρίσιμο σημείο)

---

---

ΠΩΣ «ΠΛΗΤΤΟΝΤΑΙ» ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ – ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

1. Φθηνές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων

Από χώρες:

• με χαμηλότερα εργατικά κόστη

• με χαλαρότερους περιβαλλοντικούς & υγειονομικούς κανόνες

Άρα:

• Πίεση στις τιμές

• Αθέμιτος ανταγωνισμός

2. Προϊόντα που χτυπιούνται περισσότερο

Ιδίως:

• Βόειο κρέας

• Πουλερικά

• Ζάχαρη

• Σόγια

• Μέλι

• Ρύζι

ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΣΤΟΣ.

3. Περιβάλλον & ποιότητα

Στις χώρες MERCOSUR:

• Επιτρέπονται φυτοφάρμακα απαγορευμένα στην ΕΕ

• Αποψίλωση Αμαζονίου

• Χαμηλότερα πρότυπα ευζωίας ζώων

Ο Ευρωπαίος αγρότης:

• Υποχρεώνεται σε πράσινες πολιτικές (Green Deal)

• ΑΛΛΑ ανταγωνίζεται προϊόντα που δεν τις τηρούν

ΑΥΤΌ ΘΕΩΡΕΊΤΑΙ ΘΕΣΜΙΚΉ ΑΔΙΚΊΑ.

---

---

ΠΟΙΟΙ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ

Μεγάλοι κερδισμένοι:

• Πολυεθνικές τροφίμων & εμπορίου

• Ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες

• Φαρμακοβιομηχανίες

• Χημική βιομηχανία

• Μεγάλοι εισαγωγείς – μεσάζοντες

ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΕ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ:

• Γερμανία

• Ισπανία

• Πορτογαλία

• Σκανδιναβικές χώρες

(λόγω βιομηχανίας και εξαγωγών)

ΠΟΙΟΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ

Έντονα αντίθετοι:

• Γάλλοι αγρότες

• Ιρλανδοί

• Αυστρία

• Βέλγιο (μέρος του)

• Αγροτικά συνδικάτα σε όλη την ΕΕ

ΓΙΑΤΙ;

ΓΙΑΤΙ ΛΕΝΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ:

«ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΤΑΤΕ ΠΡΑΣΙΝΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΕΙΣΑΓΕΤΕ ΦΘΗΝΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ».

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΈΛΛΗΝΑ ΑΓΡΌΤΗ:

• Πίεση σε κρέας, μέλι, ζάχαρη

• Κίνδυνος υποβάθμισης ΠΟΠ/ΠΓΕ αν δεν προστατευτούν επαρκώς

• Ενίσχυση εισαγωγών σε βάρος της εγχώριας παραγωγής

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΟΦΕΛΟΣ, ΑΛΛΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΟΣΤΟΣ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η Συμφωνία ΕΕ–MERCOSUR, όπως έχει σχεδιαστεί, εξυπηρετεί τις πολυεθνικές και τις βιομηχανίες, όχι τον Ευρωπαίο και Έλληνα αγρότη.

Χωρίς ίδιους κανόνες παραγωγής, περιβάλλοντος και ποιότητας, το ελεύθερο εμπόριο μετατρέπεται σε άνισο ανταγωνισμό.

ΕΣΕΙΣ; ΤΙ ΛΕΤΕ;

του Βασίλη Βούλγαρη

---

• Δημοψήφισμα στην Ιταλία για την μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος
• Χαμηλά τα ποσοστά απασχόλησης των προσφύγων στη Γερμανία
• Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ εισάγει… δοκιμασία με ανιχνευτή ψεύδους!
• Με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής συνδέονται μικρές βελτιώσεις στην καθημερινότητα
• Ελληνικό Απόσταγμα 2026: Το Ελληνικό Απόσταγμα στα καλύτερά του

Σε κάθε σύγχρονη κοινωνία, η ικανότητα να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα, να αναγνωρίζουμε τα προβλήματα και να αναλαμβάνουμε συλλογική δράση για τη διόρθωσή τους, αποτελεί θεμέλιο λίθο της προόδου. Ωστόσο, στη χώρα μας, παρατηρούμε μία βαθιά ριζωμένη κοινωνική παθογένεια: την άρνηση αυτής της πραγματικότητας, την προτίμηση στο βόλεμα και την υιοθέτηση ενός ακραίου ατομικισμού έναντι του συλλογικού συμφέροντος.

Η άρνηση της αλήθειας πηγάζει από την ανθρώπινη τάση να αποφεύγουμε τον κόπο της αλλαγής. Είναι ευκολότερο, πιο “βολικό”, να σιωπούμε, να κλείνουμε τα μάτια και να ελπίζουμε ότι το πρόβλημα δεν θα αγγίξει εμάς τους ίδιους. Αυτή η νοοτροπία ενισχύει τον ατομικισμό: η σκέψη περιορίζεται στο “εγώ” και στο άμεσο προσωπικό όφελος, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που έχουν οι παραλείψεις μας στο “εμείς”. Όπως εύστοχα παρατήρησε ο Περικλής, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, «Εμείς θεωρούμε έναν πολίτη που δεν ασχολείται με τα κοινά, όχι απλώς φιλήσυχο, αλλά άχρηστο».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παθογένειας είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ

• Τι είναι η Σύμβαση ΕΕ – MERCOSUR (του Βασίλη Βούλγαρη)
• “Αν δεν μας εκπροσωπεί κανείς, θα το κάνουμε ΕΜΕΙΣ, με ΠΑΣΟΚ”Νέα Γενιά χωρίς Σύνορα : της Ιωάννας Βαλδήρ
• Η Γλυκιά Ομίχλη του Ατομικού Βολέματος- της Μαρίας Τολίκα
• Κραυγή αγωνίας από την Διασπορά: «Μας αφήσατε μόνους» του Βασίλη Βούλγαρη
• Συμβουλεύοντας έναν κεντρικό τραπεζίτη (Άρθρο των Κωνσταντίνου Γάτσιου και Δημήτρη Α. Ιωάννου)
• Τι Ελληνισμό Θέλουμε στην Ευρώπη; (του Βασίλη Βούλγαρη)
• «Δεν είναι στραβός ο γιαλός – στραβά αρμενίζουμε: Ώρα για βιώσιμες λύσεις στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη Γερμανία» (του Βασίλη Βούλγαρη)

---

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παθογένειας είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το γεγονός ότι υπήρχε κακοδιαχείριση και αδιαφανείς πρακτικές στη διανομή των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων ήταν, για χρόνια, ένα “κοινό μυστικό”. Πολλοί γνώριζαν ή σιωπούσαν, εφόσον οι δικές τους επιδοτήσεις έμπαιναν κανονικά. Η συλλογική απαίτηση για διαφάνεια έμενε ανενεργή, καθώς προτεραιότητα είχε η διασφάλιση του ατομικού οφέλους. Η μεγάλη αντίδραση εκδηλώθηκε όχι τη στιγμή που αποκαλύφθηκε η διαφθορά ως ηθικό ζήτημα, αλλά όταν υπήρξε κίνδυνος να κοπούν οι επιδοτήσεις εξαιτίας των παρατυπιών. Η αγανάκτηση προήλθε, σε μεγάλο βαθμό, από τη μερίδα των θιγομένων, εκείνων που είδαν το δικό τους βόλεμα να διαταράσσεται, και όχι από μια γενικευμένη συλλογική συνείδηση που ζητά εξυγίανση. Όταν η αντίδραση έρχεται μόνο ως αυτοπροστασία, είναι ήδη αργά.

Η διόρθωση ξεκινά με την αναγνώριση της αλήθειας. Η ατομική αδιαφορία είναι ο καλύτερος σύμμαχος της διαφθοράς. Η μόνη αντίσταση είναι η ενεργός συμμετοχή στα κοινά, η συλλογική δράση και η ανάληψη της ευθύνης. Ο μεγάλος φιλόσοφος Πλάτωνας μας προειδοποίησε αιώνες πριν: «Η τιμωρία των καλών ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται για την κυβέρνηση είναι να κυβερνώνται από ανθρώπους χειρότερους από αυτούς». Είτε συνεχίζουμε στο γλυκόπικρο βόλεμα του ατομικισμού, αφήνοντας την πραγματικότητα να σαπίζει γύρω μας, είτε σηκώνουμε το κεφάλι, βλέπουμε την αλήθεια και συμμετέχουμε συλλογικά για την εξυγίανση. Το μέλλον μας εξαρτάται από αυτή την επιλογή.

Επ. Καθηγήτρια ESCE, Paris, France

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση σε καθεστώς εγκατάλειψης, με την κυβέρνηση να κρύβεται πίσω από προσχήματα

ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ  ΕΙΔΙΚΗΣ ΜΟΝΙΜΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ &

ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ 27.11.2025

Ακόμη μια συνεδρίαση που υποτίθεται ότι θα έδινε λύσεις στα χρόνια προβλήματα της ελληνογλώσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό, εξελίχθηκε σε μια αποκαλυπτική εικόνα αδιαφορίας και θεσμικής απουσίας. Η πολιτική ηγεσία των συναρμόδιων υπουργείων δεν εμφανίστηκε, επικαλούμενη κώλυμα, την ώρα που οι ανάγκες των οικογενειών της Ομογένειας βράζουν και τα σχολεία ελληνικής γλώσσας λειτουργούν στα όρια της κατάρρευσης.

Οι Έλληνες του εξωτερικού βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες μιας πολιτείας που δεν αντιλαμβάνεται ότι η γλώσσα είναι ο βασικός πυλώνας συνοχής, πολιτιστικής συνέχειας και εθνικής παρουσίας. Από την έλλειψη εκπαιδευτικών μέχρι τα παράλογα οικονομικά βάρη που επιβάλλονται στις οικογένειες, το σύστημα δείχνει ξεκάθαρα τα σημάδια εγκατάλειψης. Το αποτέλεσμα; Παιδιά μεταναστευτικών οικογενειών να αποκλείονται από πλήρη, ουσιαστική μόρφωση, να ωθούνται στην περιθωριοποίηση και να στερούνται το αυτονόητο δικαίωμα να μαθαίνουν τη γλώσσα των γονιών τους.

Η εικόνα είναι δραματική: απόσπαση εκπαιδευτικών με επιμίσθια που παραμένουν καθηλωμένα για πάνω από 15 χρόνια, σε χώρες με εκρηκτικό κόστος ζωής. Θέσεις που δεν καλύπτονται γιατί κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει με τα σημερινά ποσά. Πολιτεία που αναθέτει ακόμη και τη δαπάνη αποστολής διδακτικού υλικού στους ίδιους τους γονείς, λες και η διδασκαλία της ελληνικής αποτελεί προσωπικό τους χόμπι. Σχολεία χωρίς σταθερό προσωπικό, αποσπάσεις που λήγουν χωρίς σχέδιο αντικατάστασης, και ένα σύστημα επιλογής στελεχών που χρόνια ολόκληρα λειτουργεί με παρατάσεις, χωρίς διαφανείς διαδικασίες.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επικαλείται νομοθεσίες για να καλύψει την ατολμία της. Όμως τα μεγάλα λόγια δεν αντισταθμίζουν την πραγματικότητα: η ελληνογλώσση εκπαίδευση διαλύεται. Εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να χρηματοδοτούν οι ίδιοι τη στέγη τους, να ζουν σε υπερκοστολογημένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με επιμίσθια χαμηλότερα από όλους τους άλλους αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους. Ποιος θα θελήσει να υπηρετήσει υπό αυτές τις συνθήκες;

---

---

Παράλληλα, η απουσία οργανωμένου συστήματος υποστήριξης ανοίγει επικίνδυνους δρόμους. Κοινότητες και σύλλογοι γονέων προσπαθούν με αυτοθυσία να κρατήσουν ζωντανά τα τμήματα ελληνικής γλώσσας, συχνά χωρίς την παραμικρή θεσμική συνδρομή. Εκπαιδευτικοί ζητούν μόνιμη και αξιοπρεπή εργασία, οι οικογένειες ζητούν την κατάργηση εξωπραγματικών ορίων μαθητών και την αναγνώριση όλων των τμημάτων. Όμως η πολιτεία αρνείται να δει την πραγματικότητα.

Πίσω από τους αριθμούς κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα. Σε μεγάλες ομογενειακές κοινότητες, όπως στη Γερμανία, τα παιδιά λαμβάνουν μόλις τρεις ώρες ελληνικών την εβδομάδα. Σε ορισμένες περιοχές, δεκαπέντε εκπαιδευτικοί καλούνται να διδάξουν έως και 2.500 μαθητές, μια αναλογία που θα θεωρούνταν αδιανόητη σε οποιοδήποτε σοβαρό εκπαιδευτικό σύστημα. Την ίδια στιγμή, το κράτος περιορίζεται σε ημίμετρα, αφήνοντας γονείς και συλλόγους να «κρατούν όρθια» τα τμήματα ελληνικής γλώσσας με εθελοντική εργασία, προσωπικό μόχθο και ίδιους πόρους.

• Δημοψήφισμα στην Ιταλία για την μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος
• Χαμηλά τα ποσοστά απασχόλησης των προσφύγων στη Γερμανία
• Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ εισάγει… δοκιμασία με ανιχνευτή ψεύδους!
• Με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής συνδέονται μικρές βελτιώσεις στην καθημερινότητα
• Ελληνικό Απόσταγμα 2026: Το Ελληνικό Απόσταγμα στα καλύτερά του

Η γλώσσα δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε προαιρετική δραστηριότητα. Είναι ζωτικός όρος πολιτιστικής συνέχειας και πνευματικής ανάπτυξης της νέας γενιάς. Είναι εργαλείο ήπιας ισχύος και πολιτιστικής διπλωματίας – κάτι που άλλες χώρες έχουν κατανοήσει και επενδύουν συστηματικά, ενώ η Ελλάδα δείχνει να το αγνοεί.

Η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από την άμεση αναβάθμιση της ελληνογλώσσης εκπαίδευσης μέσα από ένα σαφές, ενιαίο, σύγχρονο πλαίσιο: δωρεάν πρόσβαση για όλα τα παιδιά, κατάργηση των οικονομικών εμποδίων, στελέχωση με μόνιμο προσωπικό, αξιοπρεπή επιμίσθια, νέα κριτήρια επιλογής στελεχών, αναγνώριση όλων των τμημάτων ελληνικής γλώσσας, και οργανική ένταξη των μαθημάτων στα σχολεία των χωρών διαμονής.

Η Ομογένεια δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Αν η κυβέρνηση δεν αποφασίσει να σταθεί στο πλευρό της, τότε η ελληνική γλώσσα θα συνεχίσει να χάνει έδαφος. Και αυτό θα είναι μια ιστορική ευθύνη που δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω από προσχήματα.

---

---

Η κυβέρνηση αφήνει την Ομογένεια στο περιθώριο –

Στο κόκκινο η ελληνογλώσση εκπαίδευση στο εξωτερικό

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό: Προϋπόθεση εθνικής συνέχειας

Κοινή πρωτοβουλία ευρωπαϊκών συλλόγων γονέων

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό, φορείς γονέων από εννέα ευρωπαϊκές χώρες ενώθηκαν για να αναδείξουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές σχολικές μονάδες και να προτείνουν λύσεις για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας στις ομογενειακές κοινότητες.

Η κοινή επιστολή απευθύνεται στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και στην Υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, υπογραμμίζοντας ότι η ελληνόγλωσση εκπαίδευση αποτελεί θεμέλιο για τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και τη σύνδεση των νέων γενιών με την πατρίδα.

Η κρίση της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης

Οι υπογράφοντες τονίζουν ότι η παρατεταμένη υποστελέχωση των σχολικών μονάδων δημιουργεί σοβαρά προβλήματα: τμήματα αναστέλλονται ή λειτουργούν με μειωμένο πρόγραμμα, στερώντας από τα παιδιά τη δυνατότητα να μάθουν τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό τους.

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση δεν περιορίζεται στη γλωσσική διδασκαλία· είναι ένας θεσμός πολιτισμικής συνέχειας, που διατηρεί ζωντανή τη σχέση των αποδήμων με τον ελληνισμό και συμβάλλει στη διατήρηση της συλλογικής μνήμης.

Οι οικονομικές προκλήσεις

Ένα από τα κύρια προβλήματα είναι η υποχρηματοδότηση. Ο προϋπολογισμός για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό έχει μειωθεί περίπου 80% από την αρχή της οικονομικής κρίσης, ενώ σημαντικά κονδύλια παραμένουν αδιάθετα ή κατευθύνονται αλλού.

Επιπλέον, το επιμίσθιο των εκπαιδευτικών δεν καλύπτει το κόστος διαβίωσης στις χώρες υποδοχής, γεγονός που καθιστά την υπηρεσία στο εξωτερικό οικονομικά αποτρεπτική και οδηγεί σε μαζική άρνηση αποσπάσεων.

Προτάσεις για τη βιωσιμότητα

Οι φορείς γονέων ζητούν:

• Αύξηση και επικαιροποίηση του επιμισθίου, ανάλογα με τα δεδομένα κάθε χώρας.
• Θεσμοθέτηση πρόσθετων κινήτρων, οικονομικών και επαγγελματικών, για τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στο εξωτερικό.
• Ενεργοποίηση του επιτόπιου εκπαιδευτικού προσωπικού με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, όπως εφαρμόζεται σε αμιγή σχολεία.

Στόχος είναι η προσέλκυση και παραμονή ικανών εκπαιδευτικών, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια της ελληνόγλωσσης παιδείας στις χώρες του εξωτερικού.

9 Ευρωπαϊκές χώρες στην πρωτοβουλία

Η πρωτοβουλία συγκεντρώνει υπογραφές από φορείς γονέων σε:

• Γερμανία: Ομοσπονδία Συλλόγων Γονέων Βάδης-Βυρτεμβέργης, Ομοσπονδία Έσσης, Συνομοσπονδία Συλλόγων Γονέων, Ομογένεια Γερμανίας e.V.
• Ουκρανία: Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας.
• Ολλανδία: ΤΕΓ Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Utrecht.
• Πολωνία: ΤΕΓ Βαρσοβίας.
• Νορβηγία: ΤΕΓ Όσλο.
• Σουηδία: ΤΕΓ Στοκχόλμης.
• Ελβετία: ΤΕΓ Apfelbaum, Bungertwies, Winterthur, Triton, Sankt Gallen.
• Λιθουανία: ΤΕΓ Vilnius.
• Ισπανία: ΤΕΓ Μαδρίτης, Βαρκελώνης.

Η συμμετοχή αυτή δείχνει τη διάχυτη ανησυχία των ελληνικών κοινοτήτων σε ολόκληρη την Ευρώπη και τονίζει τη σημασία μιας κοινής στρατηγικής πολιτικής για τη γλώσσα και τον πολιτισμό.

Στρατηγική σημασία για την Ελλάδα

Οι φορείς τονίζουν ότι η στήριξη της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης δεν είναι πράξη φιλανθρωπίας, αλλά επένδυση στρατηγικής σημασίας. Η ελληνική ομογένεια συμβάλλει διαχρονικά στην ελληνική οικονομία μέσω επενδύσεων, κεφαλαίων, τουριστικής δραστηριότητας και μεταφοράς τεχνογνωσίας.

Η διατήρηση της ελληνόγλωσσης παιδείας είναι επένδυση στον Ελληνισμό του μέλλοντος, διασφαλίζοντας τη γλωσσική και πολιτισμική συνέχεια και ενισχύοντας τη διεθνή επιρροή της Ελλάδας.

του Βασίλη Βούλγαρη

• Τι είναι η Σύμβαση ΕΕ – MERCOSUR (του Βασίλη Βούλγαρη)
• “Αν δεν μας εκπροσωπεί κανείς, θα το κάνουμε ΕΜΕΙΣ, με ΠΑΣΟΚ”Νέα Γενιά χωρίς Σύνορα : της Ιωάννας Βαλδήρ
• Η Γλυκιά Ομίχλη του Ατομικού Βολέματος- της Μαρίας Τολίκα
• Κραυγή αγωνίας από την Διασπορά: «Μας αφήσατε μόνους» του Βασίλη Βούλγαρη
• Συμβουλεύοντας έναν κεντρικό τραπεζίτη (Άρθρο των Κωνσταντίνου Γάτσιου και Δημήτρη Α. Ιωάννου)
• Τι Ελληνισμό Θέλουμε στην Ευρώπη; (του Βασίλη Βούλγαρη)
• «Δεν είναι στραβός ο γιαλός – στραβά αρμενίζουμε: Ώρα για βιώσιμες λύσεις στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη Γερμανία» (του Βασίλη Βούλγαρη)
• Λύσεις και όχι ευχολόγια στα προβλήμετα των ελλήνων γιατρών του Εξωτερικού  «της Δήμητρας Βλαχοπούλου»

Η πρόσφατη συνέντευξη (22 Σεπτεμβρίου) του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα σε ιδιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό ήταν μία δυσάρεστη έκπληξη. Και αυτό όχι μόνο για το μέσο στο οποίο δόθηκε, το οποίο δεν θεωρούμε ότι είναι το πλέον κατάλληλο για να χρησιμοποιεί ως βήμα ένας Διοικητής της ΤτΕ – και, μάλιστα, επιλέγοντας μία εκπομπή την οποία σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί κομματικά στρατευμένη, ακραία και τοξική.

Ούτε μόνο για τον σχετικά ανάλαφρο χαρακτήρα του ύφους του που, κατά την ταπεινή μας γνώμη, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν αντιστοιχούσε στην σοβαρότητα με την οποία πρέπει να προσεγγίζονται τα θέματα της οικονομίας και της κοινωνίας. Αλλά, κυρίως, γιατί έστειλε λανθασμένα μηνύματα δημιουργώντας ανακριβείς εντυπώσεις στην κοινή γνώμη.

Το πόσο άστοχη και αποπροσανατολιστική ήταν η συνέντευξή του αποδεικνύεται κατ’ αρχήν από τους συνειρμούς που, με την βοήθεια «προθύμων» σχολιαστών δημιουργήθηκαν και προβλήθηκαν ως «είδηση» στον τύπο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ήταν η –μεστή σοφίας – απόφανσή του ότι επειδή δεν υπάρχουν «λεφτόδεντρα» δεν είναι δυνατόν να δώσουμε αύξηση 30% τους μισθούς χωρίς να βλάψουμε την οικονομία. Κάτι, φυσικά, που αποτελεί μία αδιαπραγμάτευτη και διαχρονική αλήθεια. Μόνο που, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι μία παντελώς ανεπίκαιρη επισήμανση, καθώς κανείς σήμερα δεν προτείνει να δοθούν αυξήσεις 30% στους μισθούς και στα ημερομίσθια και κανείς πλέον, εκτός από μία ελάχιστη μειοψηφία αφελών, δεν πιστεύει, έστω και εμμέσως, στα περίφημα «λεφτόδεντρα», δηλαδή στην απεριόριστη αύξηση των δημοσίων και ιδιωτικών δαπανών ως εργαλείου για την ανάπτυξη της οικονομίας και την εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Κάτι τέτοια μπορεί να λέγονταν 50 χρόνια πριν, αλλά έχουν πλέον απαντηθεί από την ίδια τη ζωή και το έχουν όλοι αντιληφθεί.

Αυτή η φαινομενικά, όμως, άστοχη επισήμανση του κυρίου Διοικητή και ο χρόνος που επέλεξε να την κάνει (λίγο μετά τη ΔΕΘ), θα φαινόταν πολύ επίκαιρη αν συνειρμικά τη συνέδεε κανείς με τις ανάλογες δηλώσεις του πρωθυπουργού για τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία.

---

---

Εξ αντικειμένου, πρόκειται για εξόφθαλμη «επικύρωση» της θέσης του πρωθυπουργού περί «λεφτόδεντρων» στο οικονομικό πρόγραμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πόσο, όμως, θεσμικά ορθή είναι αυτή η συμπεριφορά του κεντρικού τραπεζίτη, να γίνεται μέρος μίας κομματικής αντιπαράθεσης διαλέγοντας εμφανώς «πλευρά»; (Με δεδομένο, μάλιστα, ότι κανένας δεν πρότεινε αύξηση 30% στους μισθούς. Ούτε και πολιτικές που παραπέμπουν σε «λεφτόδεντρα»).

Βεβαίως ο κύριος Διοικητής, όπως επιβάλλει και το καθήκον του, τόνισε στη συνέντευξη το προφανές ότι, δηλαδή, η αύξηση μισθών προϋποθέτει αύξηση της παραγωγικότητας που με τη σειρά της προϋποθέτει επενδύσεις. Στο σημείο αυτό εξέφρασε και την ικανοποίησή του διότι, όπως είπε, το 80% των επενδύσεων είναι, πλέον, παραγωγικές.

Πρόκειται, όμως, για μία δήλωση που δημιουργεί ερωτηματικά, διότι κάτι παρόμοιο δεν ήταν γνωστό έως τώρα. Και για του λόγου το αληθές, θα μπορούσε κάποιος να συγκρίνει τον ισχυρισμό του με άλλες δηλώσεις που έγιναν από τον Υποδιοικητή της ΤτΕ κ. Πελαγίδη, την ίδια ημέρα, σύμφωνα με τις οποίες το 40% των ξένων επενδύσεων (των επενδύσεων, δηλαδή, από τις οποίες κατά κύριο λόγο προσδοκούμε τεχνολογική ενίσχυση), καταλήγουν στο real estate –έναν πολύ χρήσιμο, βεβαίως, κλάδο αλλά εξ ορισμού μη περιλαμβανόμενο σε αυτό που λέγεται παραγωγικός τομέας.

Είναι, λοιπόν, ένα ερώτημα πώς ενώ κατά τον κ. Πελαγίδη το 40% των ξένων επενδύσεων, τουλάχιστον, είναι μη παραγωγικές, ο αριθμός αυτός, κατά τον κ. Στουρνάρα, που συνομιλεί με τον κ. Πορτοσάλτε, μειώνεται στο 20%, όταν συσσωματωθεί με τις εγχώριες επενδύσεις.

Θα πρέπει εδώ, λοιπόν, ο κ. Διοικητής να επανέλθει και να μας δώσει τα συγκεκριμένα στοιχεία που έχει στην διάθεσή του, με βάση τα οποία θεωρεί πως οι «παραγωγικές» επενδύσεις είναι το 80% του συνόλου.

---

---

Και βέβαια, η ευφρόσυνη διάθεση του κυρίου Διοικητή και η αισιοδοξία του για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας θα έπρεπε να μετριασθούν εν τινί μέτρω, συνδυαζόμενα με τον ρεαλισμό και τον σκεπτικισμό με τον οποίον ο υφιστάμενος του αναφέρθηκε στα θέματα του Ταμείου Ανάκαμψης, τονίζοντας ότι από τα εν συνόλω 36 δισ. ευρώ, στους τελικούς δικαιούχους μέχρι στιγμής έχουν φθάσει μόνο 10 δισ. (5,7 δισ. ευρώ από επιχορηγήσεις και 4,3 δισ. ευρώ από δάνεια), και θα πρέπει να τρέξουμε με φρενήρη ρυθμό στους 12 μήνες που απομένουν για να μπορέσουμε να απορροφήσουμε τα υπόλοιπα. (Και, έστω και αν τα απορροφήσουμε, δικαιούμαστε να αισθανόμαστε αμφιβολία κατά πόσο θα τα χρησιμοποιήσουμε παραγωγικά ή θα τα χρησιμοποιήσουμε ως απλή κατανάλωση).

Το κυριότερο, όμως, το οποίο θα πρέπει να ενοχλήσει και να ανησυχήσει κάθε πολίτη, είναι το εξής: η παντελώς αβάσιμη αλλά κατηγορηματικά υπογραμμιζόμενη «αισιόδοξη» πεποίθηση του κ. Διοικητή –πλήρως ταυτιζόμενη με ανάλογους κυβερνητικούς ισχυρισμούς– πως ο ρυθμός με τον οποίον αυξάνονται η οικονομία («…αναπτύσσεται με διπλάσιο ρυθμό από την υπόλοιπη Ευρωζώνη») και η παραγωγικότητα, είναι τέτοιοι που σύντομα θα πάψουμε να είμαστε τελευταίοι –προτελευταίοι για την ακρίβεια– σε όλους τους κρίσιμους δείκτες στην ΕΕ.

Η αλήθεια, όμως, δυστυχώς είναι τελείως διαφορετική και ο Διοικητής της ΤτΕ θα έπρεπε να το γνωρίζει –και να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, αν μη τι άλλο.

Η σχέση του ρυθμού ανάπτυξης της χώρας μας με τον μέσο ρυθμό ανάπτυξης της ΕΕ ή της ευρωζώνης, είναι κάτι που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Σημασία έχει ο μέσος όρος ανάπτυξης αυτών των χωρών τις οποίες «κυνηγάμε» για να φθάσουμε και να ξεπεράσουμε (γιατί πρέπει να τις ξεπεράσουμε), τόσο αν πρόκειται για μέλη της ΕΕ, όσο κι αν πρόκειται για χώρες της ευρύτερης περιοχής μας εκτός ΕΕ.

Οι χώρες της ΕΕ, εν πρώτοις, ως επί το πλείστον (Κροατία, Λιθουανία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Ρουμανία, Πολωνία, Μάλτα, Κύπρος) αναπτύσσονται είτε εξ ίσου γρήγορα με εμάς, είτε και γρηγορότερα από εμάς. Η «ταχύτερη από τον μέσο όρο της ΕΕ» ανάπτυξή μας, οφείλεται στο γεγονός πως οι πιο αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία ή η Αυστρία βρίσκονται σε φάση στασιμότητας.

Οι πλείστες, λιγότερο αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ, αντιθέτως, (μεταξύ των οποίων εμείς κατατασσόμαστε –με βάση τους περισσότερους δείκτες– προτελευταίοι), αναπτύσσονται με την ίδια ή και μεγαλύτερη ταχύτητα από εμάς, καθιστώντας μάλλον ανέφικτο να τους «φθάσουμε» και να τους «ξεπεράσουμε». Ακόμη και η Βουλγαρία, η οποία είναι η μόνη που μονίμως υπολείπεται της Ελλάδας στους βασικούς δείκτες, έχει την τελευταία πενταετία μέσο όρο ανάπτυξης ανώτερο από τον δικό μας, πράγμα που σημαίνει πως είναι πολύ πιθανόν ότι εντός ολίγων ετών θα μας ξεπεράσει και αυτή.

---

---

Παρεμφερές, επίσης, είναι αυτό που συμβαίνει και με τις άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής μας, στα Βαλκάνια και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, που δεν είναι μέλη της ΕΕ: οι εν λόγω χώρες, (Τουρκία, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη), έστω και αν σήμερα, για ιστορικούς λόγους, μας «ακολουθούν» ως φτωχότερες, με χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα και μέση παραγωγικότητα, αναπτύσσονται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από εμάς. Έχουν δηλαδή ταχύτερους –ενίοτε υπερδιπλάσιους– ρυθμούς ανάπτυξης και αν αυτό συνεχισθεί, κάποια στιγμή, όχι στο πολύ μακρινό μέλλον, θα μας ξεπεράσουν και αυτές.

Για να ήταν αλήθεια ο ισχυρισμός πως οσονούπω προσεγγίζουμε και ξεπερνάμε τους εταίρους μας στην ΕΕ, σε κατά κεφαλή ΑΕΠ και παραγωγικότητα, η χώρα θα έπρεπε να αναπτύσσεται με ρυθμούς ανάλογους εκείνων της Τουρκίας, δηλαδή με τουλάχιστον 5% ετησίως. Επειδή όμως αυτό δεν συμβαίνει, και με τις εφαρμοζόμενες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές δεν πρόκειται να συμβεί ούτε και στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, προτιμούμε να βαυκαλιζόμαστε, ή να εξαπατώμεθα, με την ιδέα πως συγκλίνουμε κάπου γιατί «…αναπτυσσόμαστε με διπλάσιο ρυθμό από την υπόλοιπη ευρωζώνη»!

Στην πραγματικότητα, βέβαια, είναι η ομάδα των «φτωχών» χωρών της ΕΕ που αναπτύσσεται ταχύτερα από την ομάδα των «πλουσίων» χωρών και συγκλίνει προς αυτήν, πλην όμως, στο εσωτερικό αυτής της ομάδας των «φτωχών» εμείς όχι μόνο είμαστε ουραγοί, αλλά κινδυνεύουμε να δούμε την απόστασή μας από τα άλλα μέλη της ομάδας να αυξάνεται αντί να μειώνεται!

Έχει αυτό κάποια σημασία ή είναι απλά θέμα γοήτρου; Έχει ζωτική σημασία για την χώρα μας, για δύο λόγους. Πρώτον γιατί, όπως είναι εμφανές, η υπάρχουσα ανάπτυξη δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει τις κοινωνικές ανάγκες και προτεραιότητες, τόσο εκείνες που είναι διαχρονικές, όσο και αυτές που αναδεικνύονται από την εξέλιξη της ζωής και την πρόοδο της κοινωνίας. Δεύτερον γιατί αυτό, η συγκριτική ισχύς, τόσο στην οικονομία όσο και παντού αλλού, είναι ένας όρος επιβίωσης και ασφάλειας για μία χώρα.

Εάν η χώρα βρεθεί να είναι η πλέον αδύναμη οικονομικά στη γεωγραφική της περιοχή, περικυκλωμένη από πολύ ισχυρότερες, τότε το μέλλον της είναι υποθηκευμένο και η επιβίωσή της επισφαλής.

Ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας υποχρεούται να μιλάει την γλώσσα της αλήθειας. Αυτή είναι η αποστολή του και αυτό οφείλει να πράττει.

---

Ο Κωνσταντίνος Γάτσιος είναι ομότιμος καθηγητής, πρώην πρύτανης του ΟΠΑ, και Τομεάρχης Ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ. Ο Δημήτρης Α. Ιωάννου είναι οικονομολόγος.

---

• Δημοψήφισμα στην Ιταλία για την μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος
• Χαμηλά τα ποσοστά απασχόλησης των προσφύγων στη Γερμανία
• Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ εισάγει… δοκιμασία με ανιχνευτή ψεύδους!
• Με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής συνδέονται μικρές βελτιώσεις στην καθημερινότητα
• Ελληνικό Απόσταγμα 2026: Το Ελληνικό Απόσταγμα στα καλύτερά του

Ώρα για έναν αληθινό διάλογο και ένα νέο συλλογικό όραμα

Στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, ο Ελληνισμός δοκιμάζεται. Η παλαιά γενιά αποχωρεί σιγά σιγά, η νέα γενιά κινδυνεύει να χάσει τη γλώσσα, τις παραδόσεις, την ταυτότητά της. Ο κόσμος αλλάζει. Κι εμείς;

Θα μείνουμε θεατές; Ή θα γίνουμε πρωταγωνιστές στη διαμόρφωση του μέλλοντος μας;

Αλήθεια, τι Ελληνισμό θέλουμε εδώ;
Θέλουμε έναν Ελληνισμό σιωπηλό και αόρατο;
Ή έναν Ελληνισμό ζωντανό, περήφανο, συλλογικό και δημιουργικό;

Οι βασικοί πυλώνες

Γλώσσα – Η ρίζα της ταυτότητας. Χωρίς ελληνικά, χάνεται η μνήμη, χάνεται η ψυχή.
 Πολιτισμός και Παράδοση – Η γέφυρα που συνδέει γενιές.
Θρησκευτική και Πατριωτική Συνείδηση – Ο πνευματικός ιστός που μας κρατά ενωμένους.
 Συλλογικότητα – Το αντίδοτο στη διάσπαση και την αφομοίωση.

Αν δεν επενδύσουμε συνειδητά σε αυτά, τότε ας είμαστε ειλικρινείς: απλώς θα σβήσουμε.

https://www.europolitis.eu/?p=67429&preview_id=67429&preview_nonce=757344efcb&preview=true&_thumbnail_id=67430

Χρειαζόμαστε Συλλογική Δράση

Οι Κοινότητες, οι πολιτιστικοί σύλλογοι, τα σχολεία, οι ενορίες,  δεν είναι «διακοσμητικά». Είναι τα οχυρά της ταυτότητάς μας.
Είναι χώροι όπου μπορούμε να συναντηθούμε, να σχεδιάσουμε, να ονειρευτούμε και να δράσουμε.
Χωρίς συλλογικότητα, είμαστε απλώς μονάδες που χάνουν τη φωνή τους.

Πώς να Οργανωθούμε

• Με όραμα που να εμπνέει.
• Με διάλογο και δημοκρατία.
• Με ανοιχτές πόρτες για όλους.
• Με σχέδιο για τις επόμενες γενιές.
• Με σεβασμό στον τόπο που μας φιλοξενεί, χωρίς να ξεχνάμε ποιοι είμαστε.
• Με συνεργασία και ενότητα, ξεπερνώντας μικρότητες και διχόνοιες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΟΛΙΤΗ ΟΠΩΣ ΤΥΠΩΝΕTΑΙ

 Στόχους  που πρέπει να Βάλουμε προτάσσοντας το εμείς και όχι το εγώ:

– Σχολεία και μαθήματα Ελληνικών που φτάνουν σε όλους.
– Πολιτιστικές εκδηλώσεις που αφήνουν αποτύπωμα.
-Συμμετοχή και λόγος στις τοπικές κοινωνίες και θεσμούς.
– Δίκτυα αλληλεγγύης για νεοφερμένους.
-Προβολή της σύγχρονης Ελλάδας και του πολιτισμού της.

Αν τα αφήσουμε όλα στην ιδιωτική σφαίρα του «καθένας μόνος του», ξέρουμε την κατάληξη: αποξένωση, λήθη, αφομοίωση.

Η επιλογή είναι δική μας.

Μπορούμε  να  έχουμε  αποτέλεσμα; Εγώ θα πω ΝΑΙ:

Ναι – αν το πιστέψουμε.
Ναι – αν το οργανώσουμε.
Ναι – αν το στηρίξουμε.
Γιατί κανείς δεν θα το κάνει για εμάς αν δεν το κάνουμε εμείς.

Ας ανοίξουμε αυτόν τον διάλογο τώρα. Τι Ελληνισμό θέλουμε; Τι μπορούμε να δώσουμε; Τι μπορούμε να αφήσουμε παρακαταθήκη;

Γιατί ο Ελληνισμός στην Ευρώπη δεν είναι ένα μουσειακό έκθεμα. Είναι οι άνθρωποί του. Είναι η ζωντανή φωνή του. Είναι η δική μας υπόθεση.

• Δημοψήφισμα στην Ιταλία για την μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος
• Χαμηλά τα ποσοστά απασχόλησης των προσφύγων στη Γερμανία
• Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ εισάγει… δοκιμασία με ανιχνευτή ψεύδους!
• Με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής συνδέονται μικρές βελτιώσεις στην καθημερινότητα
• Ελληνικό Απόσταγμα 2026: Το Ελληνικό Απόσταγμα στα καλύτερά του

• Τι είναι η Σύμβαση ΕΕ – MERCOSUR (του Βασίλη Βούλγαρη)
• “Αν δεν μας εκπροσωπεί κανείς, θα το κάνουμε ΕΜΕΙΣ, με ΠΑΣΟΚ”Νέα Γενιά χωρίς Σύνορα : της Ιωάννας Βαλδήρ
• Η Γλυκιά Ομίχλη του Ατομικού Βολέματος- της Μαρίας Τολίκα
• Κραυγή αγωνίας από την Διασπορά: «Μας αφήσατε μόνους» του Βασίλη Βούλγαρη
• Συμβουλεύοντας έναν κεντρικό τραπεζίτη (Άρθρο των Κωνσταντίνου Γάτσιου και Δημήτρη Α. Ιωάννου)

Μήπως είναι η ώρα για προβληματισμό και ρεαλιστικές προτάσεις, για μια στρατηγική επένδυση στη γλώσσα και την εθνική ταυτότητα της ομογένειας.

«Δεν είναι στραβός ο γιαλός, στραβά αρμενίζουμε.»

Με αυτή τη φράση ξεκινάμε μια συζήτηση που επείγει να γίνει με σοβαρότητα. Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη Γερμανία δεν είναι ένα απλό δημοσιονομικό βάρος. Είναι στρατηγική επένδυση στη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας, την ενίσχυση της πολιτιστικής διπλωματίας και τη διατήρηση ζωντανών δεσμών με την Ελλάδα.

Ωστόσο, για δεκαετίες παρακολουθούμε τις ίδιες παθογένειες και αστοχίες. Ήρθε η ώρα να φύγουμε από την απλή διαχείριση και να περάσουμε σε μια στρατηγική που θα διασφαλίσει τη βιωσιμότητα και την ποιότητα της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης για τις επόμενες γενιές.

• Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη Γερμανία έχει αφεθεί συχνά στην τύχη της, θύμα εναλλασσόμενων κυβερνητικών προτεραιοτήτων και κοντόφθαλμης δημοσιονομικής λογικής.

Η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού οδηγεί σε:

• Μειωμένη συμμετοχή μαθητών
• Έλλειψη σταθερού και επαρκούς προσωπικού
• Πρόχειρες ή ακατάλληλες υποδομές
• Αίσθημα εγκατάλειψης στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς

Η ελληνική πολιτεία πρέπει να αναγνωρίσει ξεκάθαρα ότι η δαπάνη για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση είναι επένδυση – όχι κόστος.

Δεν μπορεί να υπάρξει ποιοτική εκπαίδευση, χωρίς επαρκείς και κατάλληλα υποστηριζόμενους εκπαιδευτικούς.

Αρθρο: Ανάγκη η δημιουργία ενός Ελληνικού Στρατηγικού Κοινωνικοπολιτικού- Πολιτιστικού Κέντρου στην Γερμανία (του Βασίλη Βούλγαρη)

Οι αποσπάσεις εκπαιδευτικών μειώνονται συνεχώς. Τα πρώτα δείγματα για φέτος δείχνουν μικρή συμμετοχή, με κίνδυνο να χαθούν μαθητικές ώρες και να επικρατήσει ανασφάλεια και απογοήτευση. Χρειάζονται άμεσες πολιτικές αποφάσεις και λύσεις αυξάνοντας τα κίνητρα:  

• Άμεση οικονομική στήριξη των αποσπασμένων με αύξηση επιμισθίου, ειδικά σε χώρες υψηλού κόστους διαβίωσης.
• Επιμήκυνση της διάρκειας απόσπασης ώστε να υπάρχει συνέχεια και εμπειρία.
• Πρόσθετα κίνητρα για να γίνει η απόσπαση πιο ελκυστική επιλογή για εκπαιδευτικούς.
• Ικανοποίηση αιτημάτων εκπαιδευτικών μόνιμων κατοίκων.

Και ό,τι άλλο θα χρειαστεί εφόσον ανοίξει ένας διάλογος και παρθούν αποφάσεις με στρατηγικό ορίζοντα δεκαετίας και παραπάνω.

Για δεκαετίες δεν δημιουργήθηκαν επαρκείς ιδιόκτητες σχολικές υποδομές. Το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές πρόχειροι και βιαστικοί χειρισμοί που δημιουργούν ανασφάλεια , τα  περιορισμένα ωράρια σε αναπτυγμένες χώρες είναι σημαντικό πρόβλημα όταν είναι εργαζόμενοι και οι δυο γονείς και  με δυσκολία  μπορείς να «κρατήσεις» μαθητές ή να μεγαλώσεις την συμμετοχή.

• Αν και η ιστορία έχει δείξει ότι δεν είναι εφικτό  να χτιστούν δικά μας σχολεία , ας εξασφαλιστούν μισθώσεις κατάλληλων χώρων, από επιτροπές που θα ασχολούνται και θα προσφέρουν διαφάνεια και ηρεμία.
• Να δίνεται η δυνατότητα πλήρους ωραρίου εκεί όπου υπάρχει ζήτηση και πληθυσμιακή βάση.

Στόχος: βιωσιμότητα μονάδων μέσα από μεγαλύτερη συμμετοχή μαθητών και η δυνατότητα προσέλκυσης μαθητών από τις χώρες  διαμονής. Όποιος γνωρίζει τη γλώσσα θα μπορεί να είναι και ένας δυνητικά πρεσβευτής της χώρας.

Πού πάμε; Τί θέλουμε; Τί θα γίνει;

Θα πρέπει να χαραχθεί μια γλωσσική πολιτική για την διεθνή αναγνώριση της γλώσσας μας. Παρά την αναγνώριση της αξίας της ελληνικής γλώσσας από οργανισμούς όπως η UNESCO, η Ελλάδα δεν έχει αξιοποιήσει επαρκώς τις δυνατότητες διεθνούς συνεργασίας και πιστοποίησης.

–  Σύναψη διακρατικών συμφωνιών για την πιστοποίηση και την επίσημη αναγνώριση της ελληνικής ως ξένης γλώσσας στα κράτη υποδοχής.

– Αναβάθμιση των επιπέδων γλωσσομάθειας που παρέχει το ελληνικό κράτος ώστε να έχουν μεγαλύτερη αξία και αναγνώριση διεθνώς.

Η στήριξη της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης δεν είναι έργο ενός Υπουργείου μόνο. Απαιτεί θεσμική συνεργασία, συνέπεια και μακροχρόνιο σχεδιασμό.

• Να διαμορφωθεί εθνική στρατηγική με συμμετοχή της ομογένειας και των τοπικών κοινοτήτων.
• Να υπάρξει θεσμική αναβάθμιση των ελληνικών σχολείων και προγραμμάτων, με σαφή στόχο τη βιωσιμότητα και την ποιότητα.

Η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός είναι το πιο ισχυρό εργαλείο ήπιας εθνικής διπλωματίας και πατριωτικής συνείδησης. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτήν την προσπάθεια.

Η πολιτεία, οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και οι φορείς της ομογένειας χρειάζεται να βρουν κοινό βηματισμό για ένα ζήτημα που αφορά το μέλλον.

Γιατί αν συνεχίσουμε να «αρμενίζουμε στραβά», το κόστος δεν θα είναι δημοσιονομικό – θα είναι πολιτιστικό, κοινωνικό και εθνικό.

• Τι είναι η Σύμβαση ΕΕ – MERCOSUR (του Βασίλη Βούλγαρη)
• “Αν δεν μας εκπροσωπεί κανείς, θα το κάνουμε ΕΜΕΙΣ, με ΠΑΣΟΚ”Νέα Γενιά χωρίς Σύνορα : της Ιωάννας Βαλδήρ
• Η Γλυκιά Ομίχλη του Ατομικού Βολέματος- της Μαρίας Τολίκα
• Κραυγή αγωνίας από την Διασπορά: «Μας αφήσατε μόνους» του Βασίλη Βούλγαρη
• Συμβουλεύοντας έναν κεντρικό τραπεζίτη (Άρθρο των Κωνσταντίνου Γάτσιου και Δημήτρη Α. Ιωάννου)