Connect with us

ΕΛΛΑΔΑ

Νέο σοκ στο ελληνικό ποδόσφαιρο – Η FIFA τιμωρεί τον ΟΦΗ

Published

on

Η εντολή της FIFA ήταν σαφής και η Super League δεν μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά. Σήμερα το πρωί αποφάσισε την αφαίρεση έξι βαθμών από τον ΟΦΗ στο πρωτάθλημα της σεζόν 2014-2015.

H FIFA δεχόμενη την προσφυγή του Πέσιτς, στον οποίο χρωστά ο ΟΦΗ 100,000 ευρώ, ζήτησε με επίσημο έγγραφό της, την τιμωρία του ΟΦΗ με αφαίρεση έξι βαθμών και η Super League έκανε δεκτό αυτό το αίτημα, ανακοινώντας μάλιστα το εξής:

«Γνωστοποιείται ότι σε υποχρεωτική  εκτέλεση του υπ΄ αριθμ. 1654/15.1.2015 εγγράφου της ΕΠΟ με το οποίο ζητείται η άμεση αφαίρεση έξι (6) βαθμών από την ΠΑΕ ΟΦΗ (σε εκτέλεση του από 15/1/2015 εγγράφου της FIFA προς την ΕΠΟ αναφορικά με απόφαση της Fifa Disciplinary Committee για τον ποδοσφαιριστή Aleksander Pesic με το οποίο ζητείται επίσης από την ΕΠΟ η άμεση αφαίρεση των εν λόγω βαθμών άλλως απειλείται με κυρώσεις η ΕΠΟ που μπορεί να φτάσουν και μέχρι την αποβολή από τις διοργανώσεις της FIFA) σήμερα, 15/1/2015, αφαιρούνται από τον πίνακα βαθμολογίας του Πρωταθλήματος Super League ΟΠΑΠ 2014-15 έξι (6) βαθμοί από την ΠΑΕ ΟΦΗ».

Αυτό είναι ένα νέο πλήγμα για το ελληνικό ποδόσφαιρο, καθώς ήδη από το πρωτάθλημα έχει αποχωρήσει η Νίκη Βόλου, λόγω έλλειψης χρημάτων, ενώ πολλές ακόμη ομάδες αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα.

Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.

ΕΛΛΑΔΑ

Σιδηροδρομικός σταθμός Βόλου: Ένα αρχιτεκτονικό στολίδι στις ράγες της ιστορίας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ως ένα σπουδαίο κτίριο με μία απαράμιλλη αρχιτεκτονική έχει χαρακτηρισθεί ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πρωτεύουσας της Μαγνησίας.

Κάθε χρόνο το επισκέπτονται χιλιάδες κόσμου, όχι απλά ταξιδιώτες που μετακινούνται με τα τρένα, αλλά και τουρίστες που βρίσκονται στην περιοχή.

Το μοναδικής αρχιτεκτονικής και ομορφιάς κτίριο σχεδίασε ο Ιταλός μηχανικός Εβαρίστο Ντε Κίρικο, πατέρας του σπουδαίου υπερρεαλιστή ζωγράφου Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο και η ιδέα ξεκίνησε όταν μπήκαν στα σκαριά οι εργασίες για την κατασκευή του περίφημου Θεσσαλικού Σιδηροδρόμου που θα συνέδεε σιδηροδρομικά το λιμάνι του Βόλου με τη Λάρισα, τον θεσσαλικό κάμπο και όλη τη Δυτική Θεσσαλία.

Τα έργα ξεκίνησαν αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1881 και το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού του Βόλου ολοκληρώθηκε και εγκαινιάσθηκε το 1884 από τον Βασιλιά Γεώργιο Α’, ενώ η λειτουργία αυτού του σιδηροδρομικού δικτύου ήταν η βασική αιτία για την εκρηκτική ανάπτυξη της πόλης του Βόλου.

Ο Κώστας Αδαμάκης, καθηγητής της Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας είχε πει παλαιότερα ότι «το εκπληκτικά όμορφο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού του Βόλου, σχεδιαστικά εμφανίζει τη νεοκλασική τυπολογία και έναν πειθαρχημένο στις κλασικές μορφές σχεδιασμό, εκφράζοντας τη μνημειακότητα μιας συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής που ακολουθείτο τότε σε συγκεκριμένα κτίρια. Χαρακτηριστικά αναδεικνύονται στο κτίριο οι όγκοι του με τα κατακόρυφα ανοίγματα και την εξέχουσα δίρριχτη στέγη, που διαθέτει πλούσιο ξύλινο διάκοσμο στο περίγραμμά της και με τον σχεδιασμό αυτό δημιουργείται μια μοναδική πλαστική ομοιογένεια και ισορροπία στο κτίριο. Στο κτίριο διακρίνονται εφαρμογές σπουδαίων διακοσμητικών στοιχείων στις δύο βασικές ζώνες που το περιβάλλουν, αλλά και την γαλήνια επιβλητικότητα της πρόσοψης που τόνιζε έντονα τον τότε ανερχόμενο αστικό χαρακτήρα του Βόλου».

Με τον σιδηροδρομικό σταθμό του Βόλου ο Εβάριστο Ντε Κίρικο ανέδειξε το εξαιρετικό ταλέντο του, πέρα από τις άλλες εξαίρετες δημιουργίες του, όπως και το τρένο του Πηλίου που θα ακολουθούσε λίγα χρόνια αργότερα με την μοναδικότητά του.

Ακόμη και εκείνα τα πρώτα χρώματα που διακόσμησαν το υπέροχο κτίριο το 1884, εξακολουθούν να παραμένουν τα ίδια και σήμερα, δηλαδή 140 χρόνια αργότερα, αποτελώντας ένα ξεχωριστό μνημείο και σημείο αναφοράς για την πρωτεύουσα της Μαγνησίας.

Το 1884 που εγκαινιάσθηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου, μαζί με την λειτουργία της μετρικού εύρους τότε γραμμής Βόλου – Λάρισας, ένα ακόμη σπουδαίο στοιχείο είδαν οι παρόντες επίσημοι και ανεπίσημοι στον χώρο. Ήταν το μεγάλων διαστάσεων μνημειακό άγαλμα της θεάς Αθηνάς, έργο του Ιταλού γλύπτη G.Previsan, που εξακολουθεί να στέκει μέχρι και σήμερα στο ίδιο σημείο και δένει αρμονικά με το πανέμορφο και επιβλητικό κτίριο.

Με την πάροδο των χρόνων και παρά την παρακμή και στη συνέχεια κατάργηση του θεσσαλικού σιδηρόδρομου, το επιβλητικό κτίριο περιήλθε στην ιδιοκτησία του ΟΣΕ και σήμερα αποτελώντας τον τερματικό σταθμό της γραμμής Βόλου – Λάρισας εξακολουθεί να στέκει και να εντυπωσιάζει τους επισκέπτες του.

Την τελευταία 20ετία στον πρώτο όροφο του κτιρίου, λειτουργεί το Σιδηροδρομικό Μουσείο Θεσσαλίας όπου εκτίθενται πλούσια και σπάνια κειμήλια σχετικά με την ιστορία των σιδηροδρόμων.

Στους χώρους ο επισκέπτης μπορεί να δει παλιές φωτογραφίες, τηλεγράφους, ρολόγια σταθμού, στολές εποχής, εκδοτήρια εισιτηρίων, εξαρτήματα μηχανών, σιδηροδρομικά αρχεία, βιβλία για την αρχιτεκτονική των σιδηροδρόμων και σχέδια του Εβάριστο Ντε Κίρικο που αποτελούν σημαντικά ιστορικά ντοκουμέντα για την πορεία του σιδηροδρόμου της περιοχής μέσα από μία πορεία 140 χρόνων.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Γιώργος Αποστολέρης, η «ψυχή» του συγκεκριμένου μουσείου, που διετέλεσε επί πολλά χρόνια κεντρικός σταθμάρχης του σιδηροδρομικού σταθμού του Βόλου και συνταξιοδοτήθηκε πριν από λίγους μήνες, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ σημειώνει ότι «η προσπάθεια βρίσκεται ακόμη στα αρχικά της βήματα, εμπλουτίζεται διαρκώς με νέο υλικό και το μουσείο στοχεύει να γίνει ένας διεθνούς φήμης σταθμός για τους φίλους του σιδηροδρόμου.

Όλα αυτά τα χρόνια κατορθώσαμε να συλλέξουμε ό,τι έπεφτε στην αντίληψή μας που άξιζε να διατηρηθεί και όλη η προσπάθεια φαίνεται ότι δεν πήγε χαμένη. Έχουμε στον Βόλο τροχαίο υλικό που μπορεί να αναδειχθεί μέσα από συντήρηση γιατί όλα αυτά έχουν μία παγκόσμια μοναδικότητα».

Το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Βόλου είναι ένα από τα λιγοστά σπουδαία κτίρια που σώθηκαν μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς που ισοπέδωσαν τον Βόλο το 1955 – 56, και έχει διατηρήσει αναλλοίωτα τα βασικά του χαρακτηριστικά.

Όποιος επιθυμεί, μπορεί να επισκεφθεί το Σιδηροδρομικό Μουσείο στο Βόλο έπειτα από τηλεφωνικό ραντεβού.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Ιωάννινα: Η ιστορική Μονή στο Μιτσικέλι – Από την καταστροφή στην αναγέννηση

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Σήμερα ο προσκυνητής της Μονής αισθάνεται, μέσα στο εντυπωσιακό καθολικό, όπου δεσπόζει στο παλαιότατο τέμπλο η επιβλητική μορφή της Παναγίας, τις προσευχές και τα δάκρυα των μοναχών και προσκυνητών που για τόσους αιώνες, με ευλάβεια προστρέχουν στο Μοναστήρι Της».

Είναι τα λόγια του αρχιμανδρίτη, πρωτοσυγκέλου της Μητρόπολης Ιωαννίνων π. Θωμά Ανδρέου, για την Ιερά Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας, κατά την διαδρομή που έκανε το ΑΠΕ-ΜΠΕ προς το Μοναστήρι που «ξαναγεννήθηκε».

Ο δρόμος φιδίσιος, ανηφορικός, με εξαιρετική θέα στο λεκανοπέδιο Ιωαννίνων. Η Μονή είναι ριζωμένη πάνω σε βράχο στις πλαγιές του βουνού Μιτσικέλι, σε υψόμετρο 1000 μέτρων.

Έχει τουλάχιστον 300 χρόνια ιστορίας, όπως μαρτυρά επιγραφή πάνω σε λιθάρι στο καθολικό της.

Η «ζωή» της, είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις τοπικές παραδόσεις και την ιστορία.

Στο πέρασμα του χρόνου, το Μοναστήρι γνώρισε μέρες ακμής, καταστράφηκε, λεηλατήθηκε, βεβηλώθηκε και σήμερα μετά από δεκαετίες, η φλόγα από τα κεράκια των πιστών τρεμοπαίζει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.

Η Μητρόπολη Ιωαννίνων, συμπαραστάθηκε στην θέληση του Πρωτοσύγκελου και μια ομάδας εθελοντών, για την ανακαίνιση της Μόνης.

Πέρασαν 72 χρόνια από τότε, που ιταλικά κατοχικά στρατεύματα διέπραξαν το μεγάλο έγκλημα στο Μοναστήρι.

Με συγκίνηση ο π. Θωμάς Ανδρέου, εξιστορεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τα τραγικά γεγονότα του 1941. «Ήταν Απρίλιος, όταν Ιταλοί στρατιώτες εισέβαλαν στο Μοναστήρι της Παναγίας της Περιβλέπτου… Αφού το κατέστρεψαν, δολοφόνησαν τους πατέρες της Μονής καθώς και κάποιους λαϊκούς, μεταξύ των οποίων 3 παιδιά».

Στον πρόναο, ο προσκυνητής, βλέπει ακόμη χαραγμένα πάνω στις αγιογραφίες – τοιχογραφίες, ημερομηνίες και ονόματα ιταλών στρατιωτών, «ως υπογραφή», του μαρτυρίου. Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου της Μονής, φυλάσσονται τα λείψανα των μοναχών. Συγκλονίζει η εικόνα των κρανίων τους, που φέρουν έντονο το σημάδι της χαριστικής βολής.

Η Ιερά Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας είναι γνωστή στην περιοχή, ως Μονή Στούπαινας, καθώς σύμφωνα με την παράδοση μία γυναίκα, με επίθετο Στούπη, την υποστήριξε σημαντικά με μεγάλες δωρεές.

Οι σωζόμενες επιγραφές, δίνουν σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του Μοναστηριού.

Επιγραφή σε λίθο, στη νότια πλευρά του καθολικού, αναφέρει πως χτίστηκε «εκ βαράθρων» το 1724, με δαπάνη του ιερομονάχου Γρηγορίου, ο οποίος είχε διατελέσει ήδη, ηγούμενος σε κάποια Μονή, αφού αναφέρεται ως «προηγούμενος».

Ο Αρχιμανδρίτης, αναφέρεται σε ιστορική έρευνα του ιερέα που είναι και αρχαιολόγος π. Γρηγόριου Μανόπουλου. Όπως λέει, πιθανόν μετά την ανέγερση του Ναού, φιλοτεχνήθηκε το τέμπλο, καθώς ο τρόπος κατασκευής του, παραπέμπει στις αρχές του 18ου αιώνα.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το 1730, ξεκίνησε η αγιογράφηση του καθολικού από το νάρθηκα, όπου με έξοδα του ίδιου του ζωγράφου Νικολάου, φιλοτεχνήθηκε η παράσταση της Θεοτόκου, σε κόγχη επάνω από τη θύρα του κυρίως ναού.

Η τοιχογραφίες του καθολικού ολοκληρώθηκαν το 1734 και η σχετική επιγραφή επάνω από τη θύρα στο εσωτερικό του κυρίως ναού, μας πληροφορεί ότι τελικά τα έξοδα της ανέγερσης καταβλήθηκαν όχι μόνο από τον ιερομόναχο Γρηγόριο, αλλά και από τους μοναχούς και αδελφούς της Μονής Δανιήλ και Διονύσιο.

Επίσης, η επιγραφή μάς πληροφορεί ότι το 1734, ο Διονύσιος ήταν πλέον ηγούμενος και ότι πάλι μαζί με τους ίδιους αδελφούς Δανιήλ και Γρηγόριο, κατέβαλαν τα έξοδα για την τοιχογράφηση. Άλλοι γνωστοί αδελφοί της μονής υπήρξαν, ο ηγούμενος Αρσένιος, που φρόντισε για την ανέγερση του περιβόλου της μονής το 1780.

Ηγούμενος με το επώνυμο Ζάγκος, από το Μακρίνο Ζαγορίου, παρέλαβε μεγάλο χρηματικό ποσό για φύλαξη από συνεργάτη του Αλή Πασά το 1820, το οποίο όμως βρέθηκε ελαττωμένο, με αποτέλεσμα να εκδιωχτεί.

Ο ηγούμενος Στέφανος, το 1866 κατέγραψε τα κτήματα της Μονής που έφταναν τότε περίπου 907 στρέμματα, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποιες άλλες, μη καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Ο τελευταίος ηγούμενος της Μονής ήταν ο Παΐσιος, μετά τον θάνατο του το 1922 η μονή περιέπεσε σε παρακμή και λεηλασίες, με αποκορύφωμα την καταστροφή της τον Απρίλιο του 1941, από τις κατοχικές δυνάμεις.

Ολοκληρώνοντας την φιλοξενία στην Μονή ο π. Θωμάς Ανδρέου συμπληρώνει: «Σήμερα, 300 χρόνια μετά την ανέγερση του, συνεχίζει να αποτελεί έναν πνευματικό φάρο για τις ψυχές των ανθρώπων που το επισκέπτονται. Εδώ θα συναντήσουν και την μοναχή Μαριάμ.

Η Ιερά Μονή είναι καθημερινά ανοικτή για τους προσκυνητές και τελείται Θεία λειτουργία, κάθε Τετάρτη απόγευμα ώρα 6 με 8 και κάθε Σάββατο πρωί, ώρα 8 με 10. Μέχρι και την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης του Καθολικού, οι ακολουθίες τελούνται στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου που βρίσκεται εντός της Μονής».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Καβάλα: Τον Άγιο Γρηγόριο τιμάει ο προσφυγικός πληθυσμός της Καππαδοκίας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, τιμάται φέτος με κάθε λαμπρότητα στον προσφυγικό οικισμό της Νέας Καρβάλης, ανατολικά της Καβάλας.

Δυο χρόνια μετά την εφαρμογή των αυστηρών υγειονομικών μέτρων λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, εκατοντάδες πιστοί συρρέουν στον Ιερό Ναό όπου φυλάσσονται μέρος του σκηνώματός του αλλά και οστά της μητέρας του, για να προσκυνήσουν και να κάνουν τη βόλτα τους στην μεγάλη εμποροπανήγυρη που στήνεται στην κεντρική πλατεία του οικισμού.

Ο ομώνυμος προσκυνηματικός Ιερός Ναός αφιερωμένος στη χάρη του Αγίου που βρίσκεται στο κέντρο της Δημοτικής Κοινότητας της Νέας Καρβάλης είναι γεμάτος από τα κειμήλια που έφεραν μαζί τους πριν από εκατό χρόνια οι πρόσφυγες από το Γκέλβερι της Μικράς Ασίας.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο προσφυγικός ελληνισμός της Καβάλας και της ανατολικής Μακεδονίας γιορτάζει και θυμάται, μέσα από τις μαρτυρίες των παλαιότερων, την ημέρα που οι προγονοί τους εγκατέλειψαν με δάκρυα στα μάτια τις πατρογονικές τους εστίες.

Οι μνήμες αυτές, μαζί με το μουσείο Καπαδοκικού Ελληνισμού που λειτουργεί σήμερα στη Νέα Καρβάλη, αποτελούν σημεία αναφοράς της ζωής που άφησαν πίσω τους οι πρόσφυγες από το Γκέρλβερι της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Καρβάλη της Καβάλας.

Τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου αποτελούν το σημαντικότερο ιερό κειμήλιο που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες, φεύγοντας κατατρεγμένοι από την Καππαδοκία.

Βέβαια οι μαρτυρίες αναφέρουν πως μέσα στην ασημένια λάρνακα φυλάσσονται και λείψανα της μητέρας του Αγίου, της Αγίας Νόνας της Ναζιανζηνής (εξάλλου κάποια λείψανα φυλάσσονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και κάποια άλλα σε μονές του Αγίου Όρους). Ωστόσο, η μακρά ιστορική παράδοση και η βαθιά πίστη των απογόνων των προσφύγων θέλουν στη Νέα Καρβάλη να βρίσκεται ολόκληρο το σκήνωμα του Αγίου.

Ο ναός όπου σήμερα φυλάσσεται το λείψανο του Αγίου είναι πιστό αντίγραφο του Ιερού Ναού του Αγίου Γρηγορίου που βρίσκεται στο Γκέλβερι της Μικράς Ασίας.

Η τελευταία Θεία Λειτουργία στο Γκέλβερι της Μικράς Ασίας

Μια από τις σημαντικότερες μαρτυρίες που διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας είναι και αυτή της αείμνηστης Πολυξένης Κατραντζή, που υπάρχει στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και έχει καταχωρηθεί στο έντυπο «Η Έξοδος», τόμος β΄, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1982 και αναφέρει μεταξύ άλλων: «Κάναμε την τελευταία λειτουργία. Βάλαμε σε κάσες το λείψανο του Γρηγορίου Θεολόγου, τις εικόνες, τους πολυέλαιους και τα καντήλια των εκκλησιών. Όσα εικονίσματα ήταν παλιά, τα θάψαμε στο νεκροταφείο. Τα πράγματά μας τα φορτώσαμε σε καμήλες και τα στείλαμε στη Μερσίνα. Αύγουστος μήνας ήταν όταν βγήκαμε από το χωριό. Μπήκαμε σε αραμπάδες και τραβήξαμε κατά το ‘Ακσεραϊ. Οι Τούρκοι του Γκέλβερι έκλαιγαν και μας παρακαλούσαν να μη φύγουμε.

Στο δρόμο βγήκαν μπροστά στον αραμπά μας Τούρκοι από τα χωριά Περίστρεμμα, Κοτιούκ και Κιζίλκαγια και μας σταμάτησαν. Ο άντρας μου τους πουλούσε μανιφατούρα βερεσέ και μας χρωστούσαν λεφτά. Ύστερα από τον αλωνισμό ξεπλέρωναν τα χρέη τους δίνοντας καρπό. Τι να το κάνουμε όμως το στάρι, αφού φεύγαμε! Έβαλαν οι Τούρκοι στα στόματα των τριών παιδιών μου μπουκιές από πίτες με τυρί και μέλι και τα παρακαλούσαν: – Φάτε και πέστε χελάλ ! Να χαρείτε, πέστε χελάλ. Δε θέλανε να έχουν βάρος στη συνείδησή τους πως έφαγαν το δίκιο των ορφανών παιδιών μου. Ορμήνεψα τα παιδιά μου να φαν τις μπουκιές και να πουν: – «Χελάλ ολσούν» (ας γίνει χάρισμα). Σαν τ’ άκουσαν αυτό οι Τούρκοι, μας αγκάλιαζαν και μας φιλούσαν από τη χαρά τους. […].

Ταξιδεύαμε τέσσερις μέρες στη θάλασσα. Μια μέρα βλέπουμε ξαφνικά να βγαίνει καπνός από το αμπάρι. Είχε σκάσει το καζάνι, όπως έλεγαν. Οι γυναίκες τσίριζαν και τα παιδιά έκλαιγαν. ‘Αλλοι έκαναν την προσευχή τους. Λέγω τότε του πατέρα μου: – Πατέρα, θα πετάξω τα παιδιά στη θάλασσα και ύστερα θα πέσω κι εγώ. Καλύτερα να πνιγούμε, να γίνουμε μάρτυρες, παρά να καούμε ζωντανοί. Ευτυχώς κάποιος βούλωσε την τρύπα του καζανιού. Είπαμε τότε πως έκανε το θαύμα του ο Γρηγόριος Θεολόγος, γιατί είχαμε μαζί μας το λείψανό του.

Όταν φτάσαμε στο Καραμπουρνού της Θεσσαλονίκης, μας έκαναν καραντίνα. Μείναμε κάπου δυο βδομάδες στα σύρματα […] Απ’ εκεί μας πήγαν στην Καβάλα.[…]».

Η άφιξη στη νέα πατρίδα

Τα πρώρα χρόνια της έλευσης τους στην Καβάλα οι πρόσφυγες κατασκεύασαν ένα παράπηγμα για εκκλησία προκειμένου να βάλουν εκεί μέσα τα λείψανα του Αγίου και τα κειμήλια που έφεραν μαζί τους.

«Εν ξύλινο παράπηγμα, αρκετά ευρύχωρον, χρησιμεύει ως εκκλησία της κοινότητος … ιεραί εικόνες θεομητορικαί και αρχαιολογικής αξίας είναι σχεδόν τελείως κατεστραμμέναι υπό της υγρασίας, των υδάτων και των χιόνων.[…] Επί πλείστων των εικόνων έχει επικαθίσει τοιούτον στρώμα μούχλας ώστε αδυνατεί τις ν’ αναγνωρίση τον άγιον όστις είναι εξεικονισμένος επ’ αυτών…». Αυτά γράφει στα 1928 ένας επιφανής Καρβαλιώτης και μεταφέρει μέχρι σήμερα ο ιστορικός και συγγραφέας Κυριάκος Λυκουρίνος.

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1929 θεμελιώνεται η σημερινή εκκλησία και στην προσφώνησή του ο πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συνδέσμου της Κοινότητας Ιωάννης Δοπρίδης, σημειώνει μεταξύ πολλών άλλων: «[…] Σήμερον, ακριβώς πέντε έτη από την ημέραν που εγκαταλείψαμεν ακουσίως την Μικρασιατικήν μας Καρβάλλην, με τους ιερούς βωμούς και τους τάφους των πατέρων μας, κατατίθεται ο θεμέλιος λίθος του ανεγερθησομένου νέου ιερού Ναού του Γρηγορίου του Θεολόγου. Η σημερινή τελετή αποτελεί […] και εν ευλαβές μνημόσυνον του ήδη σκλάβου ιερού ναού μας που ευρίσκεται εκεί πέραν του Αιγαίου εις τα υψίπεδα της Κεντρώας Μικρασίας. Ο νέος ανεγερθησόμενος ναός […] θα περιλάβη τα διασωθέντα ιερά κειμήλια μετά του ιερού λειψάνου του πολιούχου μας και του σεπτού Τιμίου Σταυρού του δωρηθέντος υπό του αειμνήστου Αυτοκράτορος Θεοδοσίου του Μεγάλου και θα αποτελέση ούτος ιερόν προσκύνημα και εν τη ελευθέρα πατρίδι […]».

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γρηγορίου εγκαινιάστηκε μια εικοσαετία αργότερα, τον Ιούλιο του 1950.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Οι δρόμοι στις νότιες πλαγιές του Γράμμου: Τα χωριά των ζωγράφων, των ξυλογλυπτών και των μαστόρων της πέτρας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: pixabay

Αφήνοντας την Κόνιτσα, στην παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων – Κοζάνης, ο δρόμος βγάζει σε έναν τόπο που γνώρισε μέρες ακμής, που γέννησε σπουδαίους ξυλογλύπτες, ζωγράφους, αγιογράφους και μαστόρους της πέτρας.

Πυρσόγιαννη, Βούρμπιανη, Οξυά, Ασημοχώρι, Χιονιάδες, Γοργοπόταμος, Πληκάτι.

Χωριά που αποκαλύπτουν το παρελθόν τους, μέσα από τα έργα των δικών τους ανθρώπων. Μπορεί ο τόπος να είναι ορεινός, άγονος, όμως γνώρισε επί αιώνες μέρες ακμής, γιατί οι τέχνες «άνοιξαν» τον δρόμο. Η διαδρομή, μας αποκαλύπτει, τα υλικά, την τοπική αρχιτεκτονική και τα αισθητικά ρεύματα των τριών τελευταίων αιώνων στην περιοχή και ευρύτερα στα Βαλκάνια.

Κτισμένη αμφιθεατρικά μέσα σε ένα πυκνό δάσος η Πυρσόγιαννη, είναι το πρώτο και μεγαλύτερο χωριό που συναντάμε στην διαδρομή βόρεια της Κόνιτσας.

Χαρακτηριστικό χωριό των μαστόρων της πέτρας. Έχει περίφημα λιθόκτιστα μεγάλα σπίτια, καλντερίμια, ιερούς ναούς –μνημεία. Σε αλλοτινές εποχές στο χωριό ζούσαν 360 οικογένειες. Οι περισσότερες ήταν οικογένειες πετράδων, που από γενιά σε γενιά «ταξίδεψαν» την τέχνη τους και τα μυστικά της από την Ήπειρο, στα Βαλκάνια και σε όλο τον κόσμο.

Στο τέλος του 19ου αιώνα, τα μπουλούκια των μαστόρων έφτασαν στην Αίγυπτο, στην Αιθιοπία, στο Σουδάν, στο Κονγκό, στην Μικρά Ασία συγκεκριμένα την Σμύρνη και την Προύσα, στην Γαλλία, στην Αμερική ακόμη και στα μακρινά Βλαδιβοστόκ και Ιρκούτσκ της Ρωσίας.

Φιλοδοξία του Δήμου Κόνιτσας, είναι το πετρόχτιστο κτήριο του παλιού σχολείου, το οποίο έχει ανακαινιστεί να στεγάσει την ιστορία και τις διαδρομές των μαστόρων της πέτρας. Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Κόνιτσας αναφέρει πως έχει εξασφαλιστεί χρηματοδότηση μέσω του προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης και ότι πλέον, βρίσκεται στο τελικό στάδιο υλοποίησης το Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων, για να παραδοθεί το συντομότερο δυνατό στους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής.

Με 15 εκκλησίες γύρω και μέσα στον οικισμό το επόμενο χωριό η Βούρμπιανη, αποτελεί ακόμη ένα μνημείο αρχιτεκτονικής των μαστόρων της πέτρας.

Τα παλιά αρχοντικά, οι βρύσες, το γεφύρι, το διώροφο σχολείο, όλα αποτελούν αξιοθαύμαστα δημιουργήματα των ανθρώπων που έζησαν στην περιοχή.

Οι ιεροί ναοί ξεχωρίζουν για τα περίτεχνα ξυλόγλυπτα τέμπλα και τις εικόνες τους, έργα των σπουδαίων ζωγράφων και ξυλογλυπτών από τα γειτονικά χωριά Χιονιάδες και Γοργοπόταμο.

Στο τέμπλο του ναού του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται η παλαιότερα χρονολογημένη εικόνα, από το 1747, έργο του ζωγράφου Κώνστα από τους Χιονιάδες.

Λίγα μόλις χιλιόμετρα μετά την Βούρμπιανη συναντάμε απλωμένα σε κατάφυτες πλαγιές και πετρόχτιστα σπίτια, τα χωριά Οξυά και Ασημοχώρι.

Πατρίδα πετράδων η Οξυά και εξειδικευμένων μαραγκών το Ασημοχώρι.

Οι άνδρες όπως και στα άλλα χωριά, ξενιτεύτηκαν, εργάστηκαν σε τόπους μακρινούς. Όσοι έμειναν στο εξωτερικό δεν ξέχασαν ποτέ τον τόπο τους, τον οποίον ωφέλησαν με ευεργεσίες.

Από τα υψώματα της περιοχής είναι υπέροχη η θέα στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου αλλά και τα δάση από οξιές, μαυρόπευκα και έλατα.

Ιδιαίτερη πατρίδα τουλάχιστον 65 αγιογράφων και λαϊκών ζωγράφων, είναι το επόμενο χωριό οι Χιονιάδες.

Βρίσκεται στην συνοριακή γραμμή με την Αλβανία. Τα έργα των Χιονιαδιτών ζωγράφων και αγιογράφων κοσμούν ιερούς ναούς και αρχοντικά ακόμη και σε μέρη μακρινά, στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Η τέχνη τους ήκμασε τον 18ο και 19ο αιώνα, ενώ η παρακμή αρχίζει από τα μέσα του 20ου αιώνα.

Όπως πληροφορούμαστε από ιστορικές έρευνες, η ζωγραφική ήταν υπόθεση οικογενειακή. Οι νεότεροι μαθήτευαν κοντά στους γονείς ή άλλους συγγενείς και ανάλογα με την εξέλιξη και την δεξιότητα τους, συνέχιζαν.

Το παλιό Δημοτικό Σχολείο του χωριού λειτουργεί ως Μουσείο των Χιοναδιτών Ζωγράφων-Αγιογράφων.

Στις συλλογές του περιλαμβάνονται σπουδαία έργα τους, όπως εικόνες σε ξύλο και πανί, ζωγραφιστές σκαλιστές κασέλες, διάκοσμοι οροφής, διάφορα σύνεργα και σημειώσεις ή σχέδια των καλλιτεχνών. Το Μουσείο λειτουργεί κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες.

«Στόχος του είναι να καταστεί σημείο αναφοράς και έρευνας του πλούσιου έργου των Χιοναδιτών ζωγράφων» επισημαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Άρης Λαζογιάννης.

Το επόμενο χωριό ο Γοργοπόταμος, παλαιότερα Τούρνοβο, βρίσκεται δίπλα στον ομώνυμο ποτάμι. Είναι γνωστό για τους Τουρνοβίτες μαραγκούς και ξυλογλύπτες. Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες, που διακοσμούσαν με περίτεχνα τέμπλα ιερούς ναούς, οροφές σπιτιών και αρχοντικών. Σήμερα, υπάρχουν ακόμη παλιά αρχοντικά που διασώζουν τα περίφημα έργα τους. Εξαιρετικό δείγμα της δουλειάς τους είναι το τέμπλο του Ναού της Παναγίας, έργο του Βασίλη Σκαλιστή το 1914, καθώς και εκείνο, της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στην είσοδο του χωριού, από τον 19ο αιώνα.

Το τελευταίο χωριό της διαδρομής, είναι το Πληκάτι που βρίσκεται στα 1.240 μ. υψόμετρο.

Το χωριό υπήρξε πατρίδα μαστόρων της πέτρας, γι’ αυτό το αποτύπωμα τους στην αρχιτεκτονική του, είναι έντονο. Εντυπωσιακοί είναι οι ναοί του Αγίου Αθανασίου και της Παναγίας της Πληκαδίτισσας.

Στις πλαγιές γύρω από τον οικισμό υπάρχουν απέραντα δάση, πηγές και ρέματα. Εκεί, συναντάμε ένα από τα ελάχιστα ορεινά αγροτικά τοπία, με καλλιέργειες και οπορωφόρα δέντρα. Από το Πληκάτι ξεκινούν ορειβατικές διαδρομές και μονοπάτια για τα δάση του Γράμμου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

100 χρόνια ιστορίας συμπληρώνει το παραδοσιακό «κουρμπάνι» στο Καλαμπάκι Δράμας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εκατό χρόνια ιστορίας συμπληρώνει φέτος το «κουρμπάνι», μια παραδοσιακή γιορτή, ένα έθιμο, που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από την ανατολική Θράκη και που αναβιώνει κάθε χρόνο στο Καλαμπάκι της Δράμας, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αθανασίου, σε μια προσπάθεια των νεότερων να κρατηθούν ζωντανές οι μνήμες του παρελθόντος.

Το «κουρμπάνι» αναβιώνει αδιάλειπτα εκατό χρόνια τώρα, καθώς χρονολογείται από το 1922 και ανάγεται στους κατοίκους από το Κρυόνερο της ανατολικής Θράκης. Οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στο Καλαμπάκι και σε άλλες περιοχές της ανατολικής Μακεδονίας, δεν ξέχασαν όσα τους ένωναν με τις πατρογονικές εστίες: ήθη, έθιμα, παραδόσεις, γιορτές, τραγούδια, πανηγύρια και γλέντια που δεν αφήνουν το μυαλό να ξεχάσει και τις μνήμες να ξεφτίσουν στο πέρασμα του χρόνου.

Από το 1979, έτος ίδρυσης του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαμπακίου, το «κουρμπάνι» αναβιώνει και οργανώνεται με την αποκλειστική ευθύνη, των μελών του συλλόγου ή αλλιώς των «κουρμπανατζήδων», των ανθρώπων δηλαδή, που κάθε χρόνο επιφορτίζονται με την ευθύνη να προσφέρουν την εθελοντική εργασία και το μεράκι τους για την πραγματοποίηση του εθίμου που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου.

Φέτος, μετά από δυο χρόνια αναγκαστικής διακοπής λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και των ιδιαιτέρων υγειονομικών συνθηκών που επικρατούσαν, οι διοργανωτές της παραδοσιακής εκδήλωσης ετοιμάζονται να υποδεχθούν και να φιλέψουν εκατοντάδες ανθρώπους που θα έρθουν να προσκυνήσουν την εικόνα του Αγίου Αθανασίου και να συμμετέχουν στη γιορτή.

«Νομίζω ότι φέτος γίνεται μια επανεκκίνηση αυτής της μεγάλης γιορτής», τονίζει μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η επί είκοσι χρόνια πρόεδρος του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαμπακίου Αθανασία Θεοδωρίδου. «Είμαστε έτοιμοι να τηρήσουμε την παράδοση και να βιώσουμε για μια ακόμα χρονιά αυτή τη μεγάλη γιορτή. Και λέω να βιώσουμε κι όχι να αναβιώσουμε, γιατί εδώ και εκατό χρόνια το «κουρμπάνι» τελείται αδιάλειπτα και όλοι οι κάτοικοι, από τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, γίνονται συμμέτοχοι αυτής της μεγάλης παραδοσιακής γιορτής, η προετοιμασίας της οποίας ξεκινάει μετά τα Θεοφανία. Συνολικά 600 κιλά κρέας και 300 κιλά πλιγούρι θα μαγειρευτούν για δυο μέρες σχεδόν σε δώδεκα καζάνια για να ετοιμάσουν τα γεύματα που θα διανεμηθούν το μεσημέρι της Τετάρτης» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το ελάφι που έστελνε ο Θεός

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, ο Θεός κάθε χρόνο, το ξημέρωμα της γιορτής του Αγίου Αθανασίου, έστελνε στο προαύλιο του ναού των Κρυονεριτών ένα ελάφι, το οποίο αφού ξεκουραζόταν, «θυσιαζόταν» με την ευλογία του ιερέα νωρίς το πρωί της γιορτής από τους «κουρμπανατζήδες», οι οποίοι το μαγείρευαν και στη συνέχεια το μοίραζαν σε όλους τους κατοίκους.

Το φαγητό αυτό ονομάστηκε κουρμπάνι που στην τουρκική γλώσσα έχει την έννοια της θυσίας και της προσφοράς.

Μια χρονιά που τα χιόνια ήταν πολλά, το ελάφι άργησε να έρθει και οι «κουρμπανατζήδες» θορυβημένοι από την καθυστέρηση, επέσπευσαν τη θυσία χωρίς να το αφήσουν να ξεκουραστεί, όπως το έθιμο απαιτούσε. Έκτοτε, το ελάφι δεν ξαναφάνηκε ίσως γιατί, όπως πίστευαν οι Κρυονερίτες, ο Θεός θύμωσε μαζί τους επειδή δεν τήρησαν τους κανόνες της θυσίας. Από τότε, στη θέση του ελαφιού χρησιμοποιούσαν ταύρο ή αγελάδα.

Οι δύσκολες εποχές, γέννησαν τα πανηγύρια

Το «κουρμπάνι» είναι κοινωνία ανθρώπων, επισημαίνει η κ. Θεοδωρίδου, «και σε αυτή την κοινωνία όλοι προσέφεραν κι όλοι ελάμβαναν. Το ίδιο ακριβώς γίνεται μέχρι σήμερα. Όταν βγαίνουμε στο χωριό γυρνάμε σπίτι, σπίτι σε όλους τους κατοίκους, φτωχούς ή πλούσιους, κι ο καθένας δίνει από το πλεόνασμα ή το υστέρημά του. Όταν θα έρθει η ώρα να χτυπήσει η καμπάνα για να διανεμηθεί το κουρμπάνι τότε, όποιος προσέφερε έχει δικαίωμα να λάβει. Αυτό είναι κοινωνία ανθρώπων κι αυτό είναι το πιο διαχρονικό μήνυμα. Οι δύσκολες εποχές, γέννησαν τα πανηγύρια τα οποία κρατήθηκαν μέχρι σήμερα. Τα πανηγύρια ήταν για τις δύσκολες μέρες όχι για τις καλές. Για το λόγο αυτό συνεχίζουμε να αναβιώνουμε το έθιμο, για να φέρουμε τον κόσμο πιο κοντά».

Κάθε χρόνο με την επιμέλεια και τη συμμετοχή του Πολιτιστικού Συλλόγου συγκροτείται επιτροπή κουρμπανιού. Οι «κουρμπανατζήδες» και τα μέλη του συλλόγου συγκεντρώνουν απ’ όλους τους κατοίκους προσφορές σε σιτάρι, καλαμπόκι ή χρήματα. Νωρίς το πρωί, συγκεντρώνονται όλοι οι εθελοντές κάθε ηλικίας και ξεκινούν πεζοί, ή με αυτοκίνητα να τους συνοδεύουν για να φορτώνουν τις προσφορές σε καλαμπόκι.

Με κέφι και χτυπώντας τους τενεκέδες γυρνάνε όλο το χωριό, ζητώντας τη συνδρομή των κατοίκων για να γίνει το κουρμπάνι.

Με τα χρήματα που συγκεντρώνονται και την πώληση του καλαμποκιού που προσφέρθηκε αγοράζονται οι αγελάδες που θα χρησιμοποιηθούν στο κουρμπάνι.

Το απόγευμα της παραμονής του πανηγυριού στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που χρονολογείται από το 1908, τελείται μέγας πανηγυρικός εσπερινός και πραγματοποιείται η περιφορά της εικόνας του Αγίου Αθανασίου.

Παράλληλα, τοποθετούνται στο προαύλιο της εκκλησίας τα καζάνια που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του «κουρμπανιού». Το κρέας τεμαχίζεται και μπαίνει στα καζάνια. Μόλις πέσει η νύχτα, ξεκινάει το γλέντι στις ταβέρνες του Καλαμπακίου. Αργά το βράδυ ανάβει η φωτιά στα καζάνια και ξεκινάει το βράσιμο του κρέατος. Το κρέας θα βράζει όλη νύχτα και το πρωί θα αναμιχθεί με το πλιγούρι.

Το μεσημέρι, ανήμερα του Αγίου Αθανασίου, αφού έχει ολοκληρωθεί η παρασκευή του «κουρμπανιού», χτυπούν οι καμπάνες που καλούν τον κόσμο να έρθει στο προαύλιο της εκκλησίας για ν’ αρχίσει η διανομή του. Ο ιερέας διαβάζει μια ευχή και ευλογεί το κουρμπάνι.

Αμέσως μετά, τα μέλη του Συλλόγου το μοιράζουν σε όλους τους κατοίκους, αλλά και σε όλους όσους βρίσκονται στο Καλαμπάκι εκείνη τη μέρα.

Μετά τη διανομή του φαγητού, οι «κουρμπανατζήδες», μαζί με όλους τους επισκέπτες, ξεχύνονται στην πλατεία για το μεγάλο γλέντι με τη συνοδεία νταουλιών και ζουρνάδων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Παράδεισος για αργυροπελεκάνους το παλιό λιμανάκι στο Αιτωλικό

Published

on

Από

Οι αργυροπελεκάνοι είναι προστατευόμενο είδος και ενδημούν σε καθαρά νερά και ήρεμα οικοσυστήματα. Πηγή φωτογραφίας: pixabay

Η αποικία υδρόβιων σπάνιων πτηνών στο «λιμανάκι» του Αιτωλικού είναι ένας μικρός, μοναδικός βιότοπος στην καρδιά της λιμνοθάλασσας.

Είναι δημιούργημα της εθελοντικής συνεργασίας και δουλειάς μιας ομάδας νέων ανθρώπων που ζουν στο όμορφο νησάκι της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου – Αιτωλικού και έχουν φιλοδοξίες για τον τόπο τους.

Βλέπουν εκεί, το μέλλον τους. Προστατεύουν, όσα η φύση απλόχερα τους χαρίζει. Συνεργάζονται και δημιουργούν.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τον Λάμπρο Χαρέλο και τον Στρατό Μπαρούχου μαζί με άλλους εθελοντές στην υδάτινη «πολιτεία». Μικρά ξύλινα σπιτάκια, ταΐστρες, γεφυράκια, ενημερωτικές πινακίδες, πεντακάθαρα νερά, πολύχρωμα πουλιά, όλα σε αρμονία, μέσα στο ήρεμο φυσικό τοπίο, φτιάχνουν την όμορφη αποικία της άγριας ζωής.

Πρασινοκέφαλες πάπιες, σφυριχτάρια, σουβλόπαπιες, ασπρομέτωπες χήνες, καστανόπαπιες και μαυρόπαπιες απολαμβάνουν την φροντίδα των εθελοντών.

«Είδαμε την περίοδο της πανδημίας, ως ευκαιρία για να αξιοποιήσουμε το λιμάνακι των ψαράδων που “βούλιαζε” στα σκουπίδια και τα απομεινάρια από ξύλινες ψαρόβαρκες και καΐκια. Αρχικά καθαρίσαμε τον βυθό», λέει ο Λάμπρος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οι αργυροπελεκάνοι είναι προστατευόμενο είδος και ενδημούν σε καθαρά νερά και ήρεμα οικοσυστήματα. Δεν κρύβει την χαρά του ο νεαρός εθελοντής, γιατί όπως λέει, μαζί με την ομάδα του, κατάφεραν να μετατρέψουν το παλιό, το εγκαταλελειμμένο και βρώμικο λιμάνι των ψαράδων σε όμορφο βιότοπο.

«Προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε όλους τους πολίτες, ειδικά τους νέους. Εδώ κάποτε ήταν πεδίο δράσης των λαθροθήρων. Σήμερα ευτυχώς, το φαινόμενο έχει μειωθεί σημαντικά. Σταμάτησε η λαθροθηρία, οι θόρυβοι του κυνηγιού και εμφανίστηκαν αργυροπελεκάνοι, που αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση. Στο λιμανάκι καταφέραμε πραγματικά να δημιουργήσουμε μία όμορφη και ήσυχη αποικία υδρόβιων πτηνών με σεβασμό στο περιβάλλον, την φύση», επισημαίνουν.

Το Αιτωλικό ενώνουν με την στεριά δύο γέφυρες. Οι κάτοικοί του έχουν παράδοση στη ναυπηγική και την αλιεία. Βρίσκεται μέσα σε ένα σπουδαίο οικοσύστημα, το οποίο αποτελεί καταφύγιο για περισσότερα από 250 διαφορετικά είδη πουλιών ανάμεσα στους πολλά σπάνια και απειλούμενα από εξαφάνιση.

Στόχος της ομάδας των εθελοντών είναι να «αναγεννήσουν» το Αιτωλικό. Με σεβασμό στην παράδοση να αναδείξουν ό,τι έχει απομείνει από το ναυτικό παρελθόν, ώστε να γίνει ένας ελκυστικός προορισμός, όχι μόνο για το φρέσκο ψάρι, αλλά και για τον πολιτισμό του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis

ΕΝΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ – GEDRUCKTE VERSIONEN

Like us on Facebook

Advertisement Europolitis 24
Advertisement
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ14 ώρες ago

Η Ευρώπη ετοιμάζει τεχνολογία για συλλογή ενέργειας στο Διάστημα και μεταφοράς της στη Γη

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ16 ώρες ago

Παρά τα προβλήματα στην αυτοκίνηση, οι αυτοκινητοβιομηχανίες δεν κάνουν «εκπτώσεις» στην ασφάλεια

ΕΙΔΗΣΕΙΣ20 ώρες ago

Η Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ συντηρεί και διασώζει μια σπάνια συλλογή χειρογράφων

ΕΛΛΑΔΑ22 ώρες ago

Σιδηροδρομικός σταθμός Βόλου: Ένα αρχιτεκτονικό στολίδι στις ράγες της ιστορίας

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ23 ώρες ago

Τεστ αίματος μπορεί να ανιχνεύσει τη νόσο Αλτσχάιμερ έως και 3,5 χρόνια νωρίτερα

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ2 ημέρες ago

23ο Συνέδριο Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας.

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ2 ημέρες ago

Ελληνικό Σχολείο Νυρεμβέργης: Όλοι μαζί κατά της βίας

ΕΙΔΗΣΕΙΣ2 ημέρες ago

Τέταρτη η Ελλάδα σε καταστροφικές πλημμύρες στην Αν. Μεσόγειο, την περίοδο 1882-2021

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ2 ημέρες ago

Πολύ αυξημένος ο κίνδυνος εμφράγματος και εγκεφαλικού για γυναίκες που είχαν προεκλαμψία

ΕΛΛΑΔΑ2 ημέρες ago

Ιωάννινα: Η ιστορική Μονή στο Μιτσικέλι – Από την καταστροφή στην αναγέννηση

ΓΕΡΜΑΝΙΑ4 εβδομάδες ago

Δέκα λόγοι για να μετακομίσετε στο Ντίσελντορφ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Γερμανία: Επί 15 λεπτά κυνηγούσε η αστυνομία ένα Tesla – Ο οδηγός το είχε στον αυτόματο για να κοιμηθεί!

ΓΕΡΜΑΝΙΑ2 εβδομάδες ago

Σπουδές στη Γερμανία: Σε ποιες πόλεις δεν θα ξοδέψετε μία περιουσία

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Οι πόλεις με το περισσότερο μποτιλιάρισμα στη Γερμανία

ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ4 εβδομάδες ago

Γερμανία: Πέντε δημοφιλή φαγητά που σίγουρα θέλετε να δοκιμάσετε

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Πέντε πράγματα που πρέπει να ξέρετε πριν μετακομίσετε στην Γερμανία

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ6 ημέρες ago

Το Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο του Ντύσσελντορφ έκοψε Βασιλόπιτα

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Γνωρίστε την Γερμανία: Αυτό είναι το κάστρο που “πρωταγωνίστησε” σε ταινία της Walt Disney

ΓΕΡΜΑΝΙΑ2 εβδομάδες ago

Οι ωραιότερες γερμανικές πόλεις για χειμερινές αποδράσεις

ΓΕΡΜΑΝΙΑ4 εβδομάδες ago

Τρεις πόλεις της Γερμανίας βρίσκονται στις δέκα κορυφαίες στον κόσμο για ποδήλατο

Advertisement Europolitis
Advertisement