Connect with us

ΕΛΛΑΔΑ

Σήμερα τα δύσκολα για την Εθνική, κόντρα στην Κροατία

Published

on

Η νίκη επί των Σκοπίων ήταν αναμενόμενη και το πρώτο βήμα που χρειαζόμασταν.

Η Εθνική έβγαλε την… υποχρέωση δίχως να κινδυνεύσει αλλά και να εντυπωσιάσει και πλέον προετοιμάζεται για τα δύσκολα. Γιατί τέτοιο είναι το αποψινό παιχνίδι με την οικοδέσποινα του τρίτου ομίλου, Κροατία (22:00 ώρα Ελλάδας).

Μια ομάδα με βλέψεις μεταλλίου, ωστόσο, δεν αρκεί να είναι απλώς σοβαρή και να ξεμπερδεύει με χαμηλά εμπόδια όπως αυτό των Σκοπιανών, αλλά πρέπει να ξεπερνά και με τα υψηλά. Και ο πήχης ανεβαίνει αυτομάτως πολλούς πόντους απόψε για την Εθνική. Η Κροατία ξεχειλίζει από ταλέντο, δίψα για το πρώτο της μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ μετά από 20 χρόνια και παίζει στο «σπίτι» της. Το παιχνίδι δεν καθορίζει τη μοίρα της ελληνικής ομάδας, αλλά είναι ένα πολύ καλό τεστ, το αποτέλεσμα του οποίου μπορεί να τονώσει ή την αυτοπεποίθησή της ή να την προβληματίσει.

Νίκη σήμερα θα δώσει στην Ελλάδα τεράστιο αβαντάζ για την πρώτη θέση του ομίλου με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.

ΕΛΛΑΔΑ

Καβάλα: Τον Άγιο Γρηγόριο τιμάει ο προσφυγικός πληθυσμός της Καππαδοκίας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, τιμάται φέτος με κάθε λαμπρότητα στον προσφυγικό οικισμό της Νέας Καρβάλης, ανατολικά της Καβάλας.

Δυο χρόνια μετά την εφαρμογή των αυστηρών υγειονομικών μέτρων λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, εκατοντάδες πιστοί συρρέουν στον Ιερό Ναό όπου φυλάσσονται μέρος του σκηνώματός του αλλά και οστά της μητέρας του, για να προσκυνήσουν και να κάνουν τη βόλτα τους στην μεγάλη εμποροπανήγυρη που στήνεται στην κεντρική πλατεία του οικισμού.

Ο ομώνυμος προσκυνηματικός Ιερός Ναός αφιερωμένος στη χάρη του Αγίου που βρίσκεται στο κέντρο της Δημοτικής Κοινότητας της Νέας Καρβάλης είναι γεμάτος από τα κειμήλια που έφεραν μαζί τους πριν από εκατό χρόνια οι πρόσφυγες από το Γκέλβερι της Μικράς Ασίας.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο προσφυγικός ελληνισμός της Καβάλας και της ανατολικής Μακεδονίας γιορτάζει και θυμάται, μέσα από τις μαρτυρίες των παλαιότερων, την ημέρα που οι προγονοί τους εγκατέλειψαν με δάκρυα στα μάτια τις πατρογονικές τους εστίες.

Οι μνήμες αυτές, μαζί με το μουσείο Καπαδοκικού Ελληνισμού που λειτουργεί σήμερα στη Νέα Καρβάλη, αποτελούν σημεία αναφοράς της ζωής που άφησαν πίσω τους οι πρόσφυγες από το Γκέρλβερι της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Καρβάλη της Καβάλας.

Τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου αποτελούν το σημαντικότερο ιερό κειμήλιο που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες, φεύγοντας κατατρεγμένοι από την Καππαδοκία.

Βέβαια οι μαρτυρίες αναφέρουν πως μέσα στην ασημένια λάρνακα φυλάσσονται και λείψανα της μητέρας του Αγίου, της Αγίας Νόνας της Ναζιανζηνής (εξάλλου κάποια λείψανα φυλάσσονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και κάποια άλλα σε μονές του Αγίου Όρους). Ωστόσο, η μακρά ιστορική παράδοση και η βαθιά πίστη των απογόνων των προσφύγων θέλουν στη Νέα Καρβάλη να βρίσκεται ολόκληρο το σκήνωμα του Αγίου.

Ο ναός όπου σήμερα φυλάσσεται το λείψανο του Αγίου είναι πιστό αντίγραφο του Ιερού Ναού του Αγίου Γρηγορίου που βρίσκεται στο Γκέλβερι της Μικράς Ασίας.

Η τελευταία Θεία Λειτουργία στο Γκέλβερι της Μικράς Ασίας

Μια από τις σημαντικότερες μαρτυρίες που διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας είναι και αυτή της αείμνηστης Πολυξένης Κατραντζή, που υπάρχει στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και έχει καταχωρηθεί στο έντυπο «Η Έξοδος», τόμος β΄, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1982 και αναφέρει μεταξύ άλλων: «Κάναμε την τελευταία λειτουργία. Βάλαμε σε κάσες το λείψανο του Γρηγορίου Θεολόγου, τις εικόνες, τους πολυέλαιους και τα καντήλια των εκκλησιών. Όσα εικονίσματα ήταν παλιά, τα θάψαμε στο νεκροταφείο. Τα πράγματά μας τα φορτώσαμε σε καμήλες και τα στείλαμε στη Μερσίνα. Αύγουστος μήνας ήταν όταν βγήκαμε από το χωριό. Μπήκαμε σε αραμπάδες και τραβήξαμε κατά το ‘Ακσεραϊ. Οι Τούρκοι του Γκέλβερι έκλαιγαν και μας παρακαλούσαν να μη φύγουμε.

Στο δρόμο βγήκαν μπροστά στον αραμπά μας Τούρκοι από τα χωριά Περίστρεμμα, Κοτιούκ και Κιζίλκαγια και μας σταμάτησαν. Ο άντρας μου τους πουλούσε μανιφατούρα βερεσέ και μας χρωστούσαν λεφτά. Ύστερα από τον αλωνισμό ξεπλέρωναν τα χρέη τους δίνοντας καρπό. Τι να το κάνουμε όμως το στάρι, αφού φεύγαμε! Έβαλαν οι Τούρκοι στα στόματα των τριών παιδιών μου μπουκιές από πίτες με τυρί και μέλι και τα παρακαλούσαν: – Φάτε και πέστε χελάλ ! Να χαρείτε, πέστε χελάλ. Δε θέλανε να έχουν βάρος στη συνείδησή τους πως έφαγαν το δίκιο των ορφανών παιδιών μου. Ορμήνεψα τα παιδιά μου να φαν τις μπουκιές και να πουν: – «Χελάλ ολσούν» (ας γίνει χάρισμα). Σαν τ’ άκουσαν αυτό οι Τούρκοι, μας αγκάλιαζαν και μας φιλούσαν από τη χαρά τους. […].

Ταξιδεύαμε τέσσερις μέρες στη θάλασσα. Μια μέρα βλέπουμε ξαφνικά να βγαίνει καπνός από το αμπάρι. Είχε σκάσει το καζάνι, όπως έλεγαν. Οι γυναίκες τσίριζαν και τα παιδιά έκλαιγαν. ‘Αλλοι έκαναν την προσευχή τους. Λέγω τότε του πατέρα μου: – Πατέρα, θα πετάξω τα παιδιά στη θάλασσα και ύστερα θα πέσω κι εγώ. Καλύτερα να πνιγούμε, να γίνουμε μάρτυρες, παρά να καούμε ζωντανοί. Ευτυχώς κάποιος βούλωσε την τρύπα του καζανιού. Είπαμε τότε πως έκανε το θαύμα του ο Γρηγόριος Θεολόγος, γιατί είχαμε μαζί μας το λείψανό του.

Όταν φτάσαμε στο Καραμπουρνού της Θεσσαλονίκης, μας έκαναν καραντίνα. Μείναμε κάπου δυο βδομάδες στα σύρματα […] Απ’ εκεί μας πήγαν στην Καβάλα.[…]».

Η άφιξη στη νέα πατρίδα

Τα πρώρα χρόνια της έλευσης τους στην Καβάλα οι πρόσφυγες κατασκεύασαν ένα παράπηγμα για εκκλησία προκειμένου να βάλουν εκεί μέσα τα λείψανα του Αγίου και τα κειμήλια που έφεραν μαζί τους.

«Εν ξύλινο παράπηγμα, αρκετά ευρύχωρον, χρησιμεύει ως εκκλησία της κοινότητος … ιεραί εικόνες θεομητορικαί και αρχαιολογικής αξίας είναι σχεδόν τελείως κατεστραμμέναι υπό της υγρασίας, των υδάτων και των χιόνων.[…] Επί πλείστων των εικόνων έχει επικαθίσει τοιούτον στρώμα μούχλας ώστε αδυνατεί τις ν’ αναγνωρίση τον άγιον όστις είναι εξεικονισμένος επ’ αυτών…». Αυτά γράφει στα 1928 ένας επιφανής Καρβαλιώτης και μεταφέρει μέχρι σήμερα ο ιστορικός και συγγραφέας Κυριάκος Λυκουρίνος.

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1929 θεμελιώνεται η σημερινή εκκλησία και στην προσφώνησή του ο πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συνδέσμου της Κοινότητας Ιωάννης Δοπρίδης, σημειώνει μεταξύ πολλών άλλων: «[…] Σήμερον, ακριβώς πέντε έτη από την ημέραν που εγκαταλείψαμεν ακουσίως την Μικρασιατικήν μας Καρβάλλην, με τους ιερούς βωμούς και τους τάφους των πατέρων μας, κατατίθεται ο θεμέλιος λίθος του ανεγερθησομένου νέου ιερού Ναού του Γρηγορίου του Θεολόγου. Η σημερινή τελετή αποτελεί […] και εν ευλαβές μνημόσυνον του ήδη σκλάβου ιερού ναού μας που ευρίσκεται εκεί πέραν του Αιγαίου εις τα υψίπεδα της Κεντρώας Μικρασίας. Ο νέος ανεγερθησόμενος ναός […] θα περιλάβη τα διασωθέντα ιερά κειμήλια μετά του ιερού λειψάνου του πολιούχου μας και του σεπτού Τιμίου Σταυρού του δωρηθέντος υπό του αειμνήστου Αυτοκράτορος Θεοδοσίου του Μεγάλου και θα αποτελέση ούτος ιερόν προσκύνημα και εν τη ελευθέρα πατρίδι […]».

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γρηγορίου εγκαινιάστηκε μια εικοσαετία αργότερα, τον Ιούλιο του 1950.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Οι δρόμοι στις νότιες πλαγιές του Γράμμου: Τα χωριά των ζωγράφων, των ξυλογλυπτών και των μαστόρων της πέτρας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: pixabay

Αφήνοντας την Κόνιτσα, στην παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων – Κοζάνης, ο δρόμος βγάζει σε έναν τόπο που γνώρισε μέρες ακμής, που γέννησε σπουδαίους ξυλογλύπτες, ζωγράφους, αγιογράφους και μαστόρους της πέτρας.

Πυρσόγιαννη, Βούρμπιανη, Οξυά, Ασημοχώρι, Χιονιάδες, Γοργοπόταμος, Πληκάτι.

Χωριά που αποκαλύπτουν το παρελθόν τους, μέσα από τα έργα των δικών τους ανθρώπων. Μπορεί ο τόπος να είναι ορεινός, άγονος, όμως γνώρισε επί αιώνες μέρες ακμής, γιατί οι τέχνες «άνοιξαν» τον δρόμο. Η διαδρομή, μας αποκαλύπτει, τα υλικά, την τοπική αρχιτεκτονική και τα αισθητικά ρεύματα των τριών τελευταίων αιώνων στην περιοχή και ευρύτερα στα Βαλκάνια.

Κτισμένη αμφιθεατρικά μέσα σε ένα πυκνό δάσος η Πυρσόγιαννη, είναι το πρώτο και μεγαλύτερο χωριό που συναντάμε στην διαδρομή βόρεια της Κόνιτσας.

Χαρακτηριστικό χωριό των μαστόρων της πέτρας. Έχει περίφημα λιθόκτιστα μεγάλα σπίτια, καλντερίμια, ιερούς ναούς –μνημεία. Σε αλλοτινές εποχές στο χωριό ζούσαν 360 οικογένειες. Οι περισσότερες ήταν οικογένειες πετράδων, που από γενιά σε γενιά «ταξίδεψαν» την τέχνη τους και τα μυστικά της από την Ήπειρο, στα Βαλκάνια και σε όλο τον κόσμο.

Στο τέλος του 19ου αιώνα, τα μπουλούκια των μαστόρων έφτασαν στην Αίγυπτο, στην Αιθιοπία, στο Σουδάν, στο Κονγκό, στην Μικρά Ασία συγκεκριμένα την Σμύρνη και την Προύσα, στην Γαλλία, στην Αμερική ακόμη και στα μακρινά Βλαδιβοστόκ και Ιρκούτσκ της Ρωσίας.

Φιλοδοξία του Δήμου Κόνιτσας, είναι το πετρόχτιστο κτήριο του παλιού σχολείου, το οποίο έχει ανακαινιστεί να στεγάσει την ιστορία και τις διαδρομές των μαστόρων της πέτρας. Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Κόνιτσας αναφέρει πως έχει εξασφαλιστεί χρηματοδότηση μέσω του προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης και ότι πλέον, βρίσκεται στο τελικό στάδιο υλοποίησης το Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων, για να παραδοθεί το συντομότερο δυνατό στους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής.

Με 15 εκκλησίες γύρω και μέσα στον οικισμό το επόμενο χωριό η Βούρμπιανη, αποτελεί ακόμη ένα μνημείο αρχιτεκτονικής των μαστόρων της πέτρας.

Τα παλιά αρχοντικά, οι βρύσες, το γεφύρι, το διώροφο σχολείο, όλα αποτελούν αξιοθαύμαστα δημιουργήματα των ανθρώπων που έζησαν στην περιοχή.

Οι ιεροί ναοί ξεχωρίζουν για τα περίτεχνα ξυλόγλυπτα τέμπλα και τις εικόνες τους, έργα των σπουδαίων ζωγράφων και ξυλογλυπτών από τα γειτονικά χωριά Χιονιάδες και Γοργοπόταμο.

Στο τέμπλο του ναού του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται η παλαιότερα χρονολογημένη εικόνα, από το 1747, έργο του ζωγράφου Κώνστα από τους Χιονιάδες.

Λίγα μόλις χιλιόμετρα μετά την Βούρμπιανη συναντάμε απλωμένα σε κατάφυτες πλαγιές και πετρόχτιστα σπίτια, τα χωριά Οξυά και Ασημοχώρι.

Πατρίδα πετράδων η Οξυά και εξειδικευμένων μαραγκών το Ασημοχώρι.

Οι άνδρες όπως και στα άλλα χωριά, ξενιτεύτηκαν, εργάστηκαν σε τόπους μακρινούς. Όσοι έμειναν στο εξωτερικό δεν ξέχασαν ποτέ τον τόπο τους, τον οποίον ωφέλησαν με ευεργεσίες.

Από τα υψώματα της περιοχής είναι υπέροχη η θέα στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου αλλά και τα δάση από οξιές, μαυρόπευκα και έλατα.

Ιδιαίτερη πατρίδα τουλάχιστον 65 αγιογράφων και λαϊκών ζωγράφων, είναι το επόμενο χωριό οι Χιονιάδες.

Βρίσκεται στην συνοριακή γραμμή με την Αλβανία. Τα έργα των Χιονιαδιτών ζωγράφων και αγιογράφων κοσμούν ιερούς ναούς και αρχοντικά ακόμη και σε μέρη μακρινά, στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Η τέχνη τους ήκμασε τον 18ο και 19ο αιώνα, ενώ η παρακμή αρχίζει από τα μέσα του 20ου αιώνα.

Όπως πληροφορούμαστε από ιστορικές έρευνες, η ζωγραφική ήταν υπόθεση οικογενειακή. Οι νεότεροι μαθήτευαν κοντά στους γονείς ή άλλους συγγενείς και ανάλογα με την εξέλιξη και την δεξιότητα τους, συνέχιζαν.

Το παλιό Δημοτικό Σχολείο του χωριού λειτουργεί ως Μουσείο των Χιοναδιτών Ζωγράφων-Αγιογράφων.

Στις συλλογές του περιλαμβάνονται σπουδαία έργα τους, όπως εικόνες σε ξύλο και πανί, ζωγραφιστές σκαλιστές κασέλες, διάκοσμοι οροφής, διάφορα σύνεργα και σημειώσεις ή σχέδια των καλλιτεχνών. Το Μουσείο λειτουργεί κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες.

«Στόχος του είναι να καταστεί σημείο αναφοράς και έρευνας του πλούσιου έργου των Χιοναδιτών ζωγράφων» επισημαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Άρης Λαζογιάννης.

Το επόμενο χωριό ο Γοργοπόταμος, παλαιότερα Τούρνοβο, βρίσκεται δίπλα στον ομώνυμο ποτάμι. Είναι γνωστό για τους Τουρνοβίτες μαραγκούς και ξυλογλύπτες. Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες, που διακοσμούσαν με περίτεχνα τέμπλα ιερούς ναούς, οροφές σπιτιών και αρχοντικών. Σήμερα, υπάρχουν ακόμη παλιά αρχοντικά που διασώζουν τα περίφημα έργα τους. Εξαιρετικό δείγμα της δουλειάς τους είναι το τέμπλο του Ναού της Παναγίας, έργο του Βασίλη Σκαλιστή το 1914, καθώς και εκείνο, της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στην είσοδο του χωριού, από τον 19ο αιώνα.

Το τελευταίο χωριό της διαδρομής, είναι το Πληκάτι που βρίσκεται στα 1.240 μ. υψόμετρο.

Το χωριό υπήρξε πατρίδα μαστόρων της πέτρας, γι’ αυτό το αποτύπωμα τους στην αρχιτεκτονική του, είναι έντονο. Εντυπωσιακοί είναι οι ναοί του Αγίου Αθανασίου και της Παναγίας της Πληκαδίτισσας.

Στις πλαγιές γύρω από τον οικισμό υπάρχουν απέραντα δάση, πηγές και ρέματα. Εκεί, συναντάμε ένα από τα ελάχιστα ορεινά αγροτικά τοπία, με καλλιέργειες και οπορωφόρα δέντρα. Από το Πληκάτι ξεκινούν ορειβατικές διαδρομές και μονοπάτια για τα δάση του Γράμμου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

100 χρόνια ιστορίας συμπληρώνει το παραδοσιακό «κουρμπάνι» στο Καλαμπάκι Δράμας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εκατό χρόνια ιστορίας συμπληρώνει φέτος το «κουρμπάνι», μια παραδοσιακή γιορτή, ένα έθιμο, που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από την ανατολική Θράκη και που αναβιώνει κάθε χρόνο στο Καλαμπάκι της Δράμας, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αθανασίου, σε μια προσπάθεια των νεότερων να κρατηθούν ζωντανές οι μνήμες του παρελθόντος.

Το «κουρμπάνι» αναβιώνει αδιάλειπτα εκατό χρόνια τώρα, καθώς χρονολογείται από το 1922 και ανάγεται στους κατοίκους από το Κρυόνερο της ανατολικής Θράκης. Οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στο Καλαμπάκι και σε άλλες περιοχές της ανατολικής Μακεδονίας, δεν ξέχασαν όσα τους ένωναν με τις πατρογονικές εστίες: ήθη, έθιμα, παραδόσεις, γιορτές, τραγούδια, πανηγύρια και γλέντια που δεν αφήνουν το μυαλό να ξεχάσει και τις μνήμες να ξεφτίσουν στο πέρασμα του χρόνου.

Από το 1979, έτος ίδρυσης του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαμπακίου, το «κουρμπάνι» αναβιώνει και οργανώνεται με την αποκλειστική ευθύνη, των μελών του συλλόγου ή αλλιώς των «κουρμπανατζήδων», των ανθρώπων δηλαδή, που κάθε χρόνο επιφορτίζονται με την ευθύνη να προσφέρουν την εθελοντική εργασία και το μεράκι τους για την πραγματοποίηση του εθίμου που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου.

Φέτος, μετά από δυο χρόνια αναγκαστικής διακοπής λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και των ιδιαιτέρων υγειονομικών συνθηκών που επικρατούσαν, οι διοργανωτές της παραδοσιακής εκδήλωσης ετοιμάζονται να υποδεχθούν και να φιλέψουν εκατοντάδες ανθρώπους που θα έρθουν να προσκυνήσουν την εικόνα του Αγίου Αθανασίου και να συμμετέχουν στη γιορτή.

«Νομίζω ότι φέτος γίνεται μια επανεκκίνηση αυτής της μεγάλης γιορτής», τονίζει μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η επί είκοσι χρόνια πρόεδρος του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαμπακίου Αθανασία Θεοδωρίδου. «Είμαστε έτοιμοι να τηρήσουμε την παράδοση και να βιώσουμε για μια ακόμα χρονιά αυτή τη μεγάλη γιορτή. Και λέω να βιώσουμε κι όχι να αναβιώσουμε, γιατί εδώ και εκατό χρόνια το «κουρμπάνι» τελείται αδιάλειπτα και όλοι οι κάτοικοι, από τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, γίνονται συμμέτοχοι αυτής της μεγάλης παραδοσιακής γιορτής, η προετοιμασίας της οποίας ξεκινάει μετά τα Θεοφανία. Συνολικά 600 κιλά κρέας και 300 κιλά πλιγούρι θα μαγειρευτούν για δυο μέρες σχεδόν σε δώδεκα καζάνια για να ετοιμάσουν τα γεύματα που θα διανεμηθούν το μεσημέρι της Τετάρτης» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το ελάφι που έστελνε ο Θεός

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, ο Θεός κάθε χρόνο, το ξημέρωμα της γιορτής του Αγίου Αθανασίου, έστελνε στο προαύλιο του ναού των Κρυονεριτών ένα ελάφι, το οποίο αφού ξεκουραζόταν, «θυσιαζόταν» με την ευλογία του ιερέα νωρίς το πρωί της γιορτής από τους «κουρμπανατζήδες», οι οποίοι το μαγείρευαν και στη συνέχεια το μοίραζαν σε όλους τους κατοίκους.

Το φαγητό αυτό ονομάστηκε κουρμπάνι που στην τουρκική γλώσσα έχει την έννοια της θυσίας και της προσφοράς.

Μια χρονιά που τα χιόνια ήταν πολλά, το ελάφι άργησε να έρθει και οι «κουρμπανατζήδες» θορυβημένοι από την καθυστέρηση, επέσπευσαν τη θυσία χωρίς να το αφήσουν να ξεκουραστεί, όπως το έθιμο απαιτούσε. Έκτοτε, το ελάφι δεν ξαναφάνηκε ίσως γιατί, όπως πίστευαν οι Κρυονερίτες, ο Θεός θύμωσε μαζί τους επειδή δεν τήρησαν τους κανόνες της θυσίας. Από τότε, στη θέση του ελαφιού χρησιμοποιούσαν ταύρο ή αγελάδα.

Οι δύσκολες εποχές, γέννησαν τα πανηγύρια

Το «κουρμπάνι» είναι κοινωνία ανθρώπων, επισημαίνει η κ. Θεοδωρίδου, «και σε αυτή την κοινωνία όλοι προσέφεραν κι όλοι ελάμβαναν. Το ίδιο ακριβώς γίνεται μέχρι σήμερα. Όταν βγαίνουμε στο χωριό γυρνάμε σπίτι, σπίτι σε όλους τους κατοίκους, φτωχούς ή πλούσιους, κι ο καθένας δίνει από το πλεόνασμα ή το υστέρημά του. Όταν θα έρθει η ώρα να χτυπήσει η καμπάνα για να διανεμηθεί το κουρμπάνι τότε, όποιος προσέφερε έχει δικαίωμα να λάβει. Αυτό είναι κοινωνία ανθρώπων κι αυτό είναι το πιο διαχρονικό μήνυμα. Οι δύσκολες εποχές, γέννησαν τα πανηγύρια τα οποία κρατήθηκαν μέχρι σήμερα. Τα πανηγύρια ήταν για τις δύσκολες μέρες όχι για τις καλές. Για το λόγο αυτό συνεχίζουμε να αναβιώνουμε το έθιμο, για να φέρουμε τον κόσμο πιο κοντά».

Κάθε χρόνο με την επιμέλεια και τη συμμετοχή του Πολιτιστικού Συλλόγου συγκροτείται επιτροπή κουρμπανιού. Οι «κουρμπανατζήδες» και τα μέλη του συλλόγου συγκεντρώνουν απ’ όλους τους κατοίκους προσφορές σε σιτάρι, καλαμπόκι ή χρήματα. Νωρίς το πρωί, συγκεντρώνονται όλοι οι εθελοντές κάθε ηλικίας και ξεκινούν πεζοί, ή με αυτοκίνητα να τους συνοδεύουν για να φορτώνουν τις προσφορές σε καλαμπόκι.

Με κέφι και χτυπώντας τους τενεκέδες γυρνάνε όλο το χωριό, ζητώντας τη συνδρομή των κατοίκων για να γίνει το κουρμπάνι.

Με τα χρήματα που συγκεντρώνονται και την πώληση του καλαμποκιού που προσφέρθηκε αγοράζονται οι αγελάδες που θα χρησιμοποιηθούν στο κουρμπάνι.

Το απόγευμα της παραμονής του πανηγυριού στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που χρονολογείται από το 1908, τελείται μέγας πανηγυρικός εσπερινός και πραγματοποιείται η περιφορά της εικόνας του Αγίου Αθανασίου.

Παράλληλα, τοποθετούνται στο προαύλιο της εκκλησίας τα καζάνια που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του «κουρμπανιού». Το κρέας τεμαχίζεται και μπαίνει στα καζάνια. Μόλις πέσει η νύχτα, ξεκινάει το γλέντι στις ταβέρνες του Καλαμπακίου. Αργά το βράδυ ανάβει η φωτιά στα καζάνια και ξεκινάει το βράσιμο του κρέατος. Το κρέας θα βράζει όλη νύχτα και το πρωί θα αναμιχθεί με το πλιγούρι.

Το μεσημέρι, ανήμερα του Αγίου Αθανασίου, αφού έχει ολοκληρωθεί η παρασκευή του «κουρμπανιού», χτυπούν οι καμπάνες που καλούν τον κόσμο να έρθει στο προαύλιο της εκκλησίας για ν’ αρχίσει η διανομή του. Ο ιερέας διαβάζει μια ευχή και ευλογεί το κουρμπάνι.

Αμέσως μετά, τα μέλη του Συλλόγου το μοιράζουν σε όλους τους κατοίκους, αλλά και σε όλους όσους βρίσκονται στο Καλαμπάκι εκείνη τη μέρα.

Μετά τη διανομή του φαγητού, οι «κουρμπανατζήδες», μαζί με όλους τους επισκέπτες, ξεχύνονται στην πλατεία για το μεγάλο γλέντι με τη συνοδεία νταουλιών και ζουρνάδων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Παράδεισος για αργυροπελεκάνους το παλιό λιμανάκι στο Αιτωλικό

Published

on

Από

Οι αργυροπελεκάνοι είναι προστατευόμενο είδος και ενδημούν σε καθαρά νερά και ήρεμα οικοσυστήματα. Πηγή φωτογραφίας: pixabay

Η αποικία υδρόβιων σπάνιων πτηνών στο «λιμανάκι» του Αιτωλικού είναι ένας μικρός, μοναδικός βιότοπος στην καρδιά της λιμνοθάλασσας.

Είναι δημιούργημα της εθελοντικής συνεργασίας και δουλειάς μιας ομάδας νέων ανθρώπων που ζουν στο όμορφο νησάκι της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου – Αιτωλικού και έχουν φιλοδοξίες για τον τόπο τους.

Βλέπουν εκεί, το μέλλον τους. Προστατεύουν, όσα η φύση απλόχερα τους χαρίζει. Συνεργάζονται και δημιουργούν.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τον Λάμπρο Χαρέλο και τον Στρατό Μπαρούχου μαζί με άλλους εθελοντές στην υδάτινη «πολιτεία». Μικρά ξύλινα σπιτάκια, ταΐστρες, γεφυράκια, ενημερωτικές πινακίδες, πεντακάθαρα νερά, πολύχρωμα πουλιά, όλα σε αρμονία, μέσα στο ήρεμο φυσικό τοπίο, φτιάχνουν την όμορφη αποικία της άγριας ζωής.

Πρασινοκέφαλες πάπιες, σφυριχτάρια, σουβλόπαπιες, ασπρομέτωπες χήνες, καστανόπαπιες και μαυρόπαπιες απολαμβάνουν την φροντίδα των εθελοντών.

«Είδαμε την περίοδο της πανδημίας, ως ευκαιρία για να αξιοποιήσουμε το λιμάνακι των ψαράδων που “βούλιαζε” στα σκουπίδια και τα απομεινάρια από ξύλινες ψαρόβαρκες και καΐκια. Αρχικά καθαρίσαμε τον βυθό», λέει ο Λάμπρος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οι αργυροπελεκάνοι είναι προστατευόμενο είδος και ενδημούν σε καθαρά νερά και ήρεμα οικοσυστήματα. Δεν κρύβει την χαρά του ο νεαρός εθελοντής, γιατί όπως λέει, μαζί με την ομάδα του, κατάφεραν να μετατρέψουν το παλιό, το εγκαταλελειμμένο και βρώμικο λιμάνι των ψαράδων σε όμορφο βιότοπο.

«Προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε όλους τους πολίτες, ειδικά τους νέους. Εδώ κάποτε ήταν πεδίο δράσης των λαθροθήρων. Σήμερα ευτυχώς, το φαινόμενο έχει μειωθεί σημαντικά. Σταμάτησε η λαθροθηρία, οι θόρυβοι του κυνηγιού και εμφανίστηκαν αργυροπελεκάνοι, που αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση. Στο λιμανάκι καταφέραμε πραγματικά να δημιουργήσουμε μία όμορφη και ήσυχη αποικία υδρόβιων πτηνών με σεβασμό στο περιβάλλον, την φύση», επισημαίνουν.

Το Αιτωλικό ενώνουν με την στεριά δύο γέφυρες. Οι κάτοικοί του έχουν παράδοση στη ναυπηγική και την αλιεία. Βρίσκεται μέσα σε ένα σπουδαίο οικοσύστημα, το οποίο αποτελεί καταφύγιο για περισσότερα από 250 διαφορετικά είδη πουλιών ανάμεσα στους πολλά σπάνια και απειλούμενα από εξαφάνιση.

Στόχος της ομάδας των εθελοντών είναι να «αναγεννήσουν» το Αιτωλικό. Με σεβασμό στην παράδοση να αναδείξουν ό,τι έχει απομείνει από το ναυτικό παρελθόν, ώστε να γίνει ένας ελκυστικός προορισμός, όχι μόνο για το φρέσκο ψάρι, αλλά και για τον πολιτισμό του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Λαϊκά Δρώμενα σε επτά χωριά της Δράμας τις ημέρες των Φώτων

Published

on

Από

Τα «Μπαμπούγερα» στους δρόμους της Καλής Βρύσης. Ένα δρώμενο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Πηγή φωτογραφίας: Δημήτρης Σίδος / ΑΠΕ-ΜΠΕ

Άνθρωποι με ζωόμορφες μεταμφιέσεις θα δηλώσουν τις επόμενες μέρες τη …θορυβώδη παρουσία τους σε επτά χωριά της Δράμας. Στο ρυθμό της λύρας και του νταχαρέ, θα χορέψουν έντονα για να ηχήσουν τα κουδούνια με τα οποία έχουν ζωστεί και να μεταφέρουν έτσι το μήνυμα της καλής χρονιάς, της υγείας και της καρποφορίας.

Στο επίκεντρο των λαϊκών δρώμενων του Δωδεκαημέρου της Δράμας, θα βρεθούν η Καλή Βρύση, το Μοναστηράκι, ο Ξηροπόταμος, η Πετρούσα, ο Βώλακας, το Παγονέρι και οι Πύργοι.

«Για ακόμα μία φορά, είμαστε στην ευχάριστη θέση να υποδεχθούμε τον χρόνο με τα πανάρχαια Λαϊκά Δρώμενα που θα διαδραματιστούν στις επτά κοινότητες του νομού μας. Η πολιτιστική κληρονομιά τους, που κρατάει από τα αρχαία χρόνια, είναι τεράστια και βαριά. Έχουμε ανάγκη τα Δρώμενα, για να στηριζόμαστε στο παρελθόν, ώστε να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον, όπως μας αξίζει», είπε σε σχετική συνέντευξη τύπου ο αντιπεριφερειάρχης Δράμας Γρηγόρης Παπαεμμανουήλ και τόνισε ότι το έθιμο διατηρείται χάρη στους ανθρώπους που εκπροσωπούν την παράδοση, ενώ υπογράμμισε το τεράστιο τουριστικό ενδιαφέρον που υπάρχει από επισκέπτες από άλλες περιοχές της χώρας.

«Η Δράμα είναι η γη των Ηδονών της αρχαίας Φυλής των Θρακών και σεμνύνεται ότι διασώζει αρχαιότατη παράδοση, που φτάνει μέχρι την αχλή του μύθου, του αρχαιότερου ελληνικού μύθου της αρπαγής της Περσεφόνης, έως τη μάχη του Λυκούργου με το Διόνυσο, οπότε και επικράτησε η λεγόμενη Διονυσιακή λατρεία στην περιοχή μας. Μέχρι να μπει ο λόγος στην έννοια του θεάτρου, ορισμένες θρακικές φυλές έκαναν κάποια δρώμενα, τα οποία ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να τελούνται», δήλωσε στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πρόεδρος του Κέντρου Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ανατολικής Μακεδονίας Γιάννης Παπουτσής, τονίζοντας ότι αυτές τις επιβιώσεις τα μέλη των κατά τόπους πολιτιστικών συλλόγων τις κρατούν ως κόρη οφθαλμού και τις υπηρετούν με ευλάβεια.

Αράπηδες στο Μοναστηράκι και τον Ξηροπόταμο και Χαράπια στο Παγονέρι

Κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός της περιοχής αποτελούν οι «Αράπηδες». Ένα έθιμο με μορφή δρωμένου, που τελείται ανήμερα των Θεοφανείων στο Μοναστηράκι για την ευετηρία. Στο θίασο των δρώντων ή αλλιώς στην «τσέτα», μετέχουν ακόμη, οι Γκιλίγκες (νύφες), οι Παππούδες και οι Τσολιάδες (Εύζωνοι).

Στην πλατεία του χωριού στήνεται ο …τρανός χορός και ακολουθεί η αναπαράσταση του εικονικού γάμου ή πολέμου, καθώς και η αναπαράσταση του εικονικού οργώματος και τις σποράς.

Αντίστοιχο σκηνικό στήνεται στον Ξηροπόταμο, όπου στη μεταμφίεση των Αράπηδων κυριαρχεί το μαύρο χρώμα, μαύρες φλοκωτές κάπες, εντυπωσιακές υψικόρυφες προσωπίδες και κεφαλοστολές από γιδοπροβιές.

Κατά τη διάρκεια αναβίωσης του δρωμένου, η τσέτα των Αράπηδων παρελαύνει στους δρόμους, κάτω από τους εκκωφαντικούς ήχους των κουδουνιών τους, ενώ τη συμπληρώνουν, οι Εύζωνες (γαμπροί), οι Γκελίγκες (νύφες) και οι Μάνγκουδες (παλιάτσοι).

Δύο αρχηγοί ομάδων παλεύουν μέχρι την τελική πτώση του ενός. Ακολούθως, μαζεύονται όλοι γύρω από τον πεσμένο αρχηγό, σε μια μυσταγωγία, που τελειώνει με την ανάσταση του νεκρού και τον ιδιόρρυθμο ξέφρενο χορό όλων, συμβολίζοντας έτσι, τη χειμερία νάρκη της φύσης και την ανάστασή της με τον ερχομό της άνοιξης. 

Την ίδια μέρα, στο Παγονέρι αναβιώνει το δρώμενο των Χαράπηδων ή Αράπηδων, στο οποίο κυριαρχούν τα πειράγματα, οι χοροί και τα τραγούδια υπό τους ήχους της γκάιντας και του νταχαρέ. Οι Αράπηδες είναι μεταμφιεσμένοι με προβιές που καλύπτουν όλο το σώμα, φέρουν μάσκα με τρεις τρύπες για τα μάτια και το στόμα, στη μέση κρεμούν κουδούνια, στο χέρι κρατούν ξύλινα σπαθιά και στάχτη και φορούν γουρουνοτσάρουχα.

Μπαμπούγερα στην Καλή Βρύση και Μπάμπιντεν στην Πετρούσα

Τα «Μπαμπούγερα», δηλαδή οι μεταμφιεσμένοι σύγχρονοι σάτυροι (ακόλουθοι) του θεού Διόνυσου, που κάνουν την εμφάνιση τους στους δρόμους της Καλής Βρύσης, είναι ορμητικοί και υπερκινητικοί. Ένα δρώμενο που έχει τις ρίζες του στη λατρεία του θεού Διόνυσου κατά την αρχαιότητα.

Το έθιμο διαδραματίζεται στις 6 και 7 Ιανουαρίου και κορυφώνεται στις 8 του ίδιου μήνα, με την αναπαράσταση του εικονικού γάμου. Μάλιστα, στο συγκεκριμένο δρώμενο – και συγκεκριμένα στο ρόλο του κουμπάρου, θα συμμετέχει ένας ελληνικός πολιτιστικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην Ολλανδία.

Αντίστοιχα, ένα δρώμενο που αποβλέπει στην καλοτυχία, τη γονιμότητα, την καρποφορία, την απελευθέρωση της γης από τα δεσμά του χειμώνα, λαμβάνει χώρα στην Πετρούσα.

Κυρίαρχο στοιχείο του εθίμου είναι η καμήλα, η οποία συμβολίζει τις περιπέτειες του ανθρώπου μέσα στη ζωή και το χρόνο και την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει να παλεύει κόντρα στις ελλείψεις και τις στερήσεις.

Το «Μπάμπιντεν» κορυφώνεται στις 8 Ιανουαρίου, με την αναπαράσταση οργώματος και σποράς καθώς και άλλων εργασιών, με την παρουσία του σταχτή και των ανδρείκελων, που αναπαριστούν την γενετήσια ορμή και με γλέντι που κρατά μέχρι αργά το βράδυ.

Παραδοσιακά δρώμενα στο Βώλακα και λαϊκά δρώμενα στους Πύργους

Κάθε εποχή του χρόνου οι ντόπιοι στο Βώλακα αναβιώνουν με μοναδικό τρόπο αρχαία έθιμα, πλούσια σε συμβολισμούς.

Η εικονική σπορά, το μιμητικό όργωμα, οι νύφες, οι κουμπάροι, οι ροπαλοφόροι, παίζουν τον ρόλο τους στο δρώμενο που ξορκίζει το κακό από το χωριό, εδώ και αιώνες. Έθιμα όπως αυτά της μπάρας, των Αράπηδων και το Μπάμπιντεν, έρχονται να αναβιώσουν τις μέρες αυτές μέσα σε ένα κλίμα σκωπτικό, σατυρικό και γιορτινό.

Στα δρώμενα των Πύργων συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι του χωριού πίνοντας και χορεύοντας υπό τους ήχους της γκάιντας, της μακεδονικής λύρας και του νταχαρέ ενώ σημείο αναφοράς αποτελούν οι μεταμφιέσεις και οι εικονικές αναπαραστάσεις με ευετηρικό πάντα χαρακτήρα και με έντονους συμβολισμούς.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Πρωτοχρονιά: Με τον δυνατό ήχο κουδουνιών επιδιώκουν την καλοτυχία και την απομάκρυνση του “κακού”

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: Άγγελος Πατσιατζής / ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του αιώνες πίσω, διατηρείται μέχρι σήμερα αναλλοίωτο στο χωριό Γοργογύρι της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, ένα χωριό που βρίσκεται στα ριζά του όρους Κόζιακα, σε υψόμετρο περίπου 250 μ. και σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την πόλη των Τρικάλων.

Πρόκειται για το πρωτοχρονιάτικο έθιμο των Καλικάντζαρων, ένα από τα πιο αρχαία έθιμα της περιοχής που έχει μασκοφορεμένη στολή.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές του εθίμου, η ακριβής έναρξη του εθίμου παραμένει άγνωστη.

Η λέξη «Καρκατζάλια» συνεχίζουν, προέρχεται από μια παραγωγή της τούρκικης γλώσσας με εξειδικευμένη διατύπωση των λέξεων «karkas+zalim» που στα ελληνικά μεταφράζεται «σκελετός+σκληρός».

Το γεγονός αυτό, εξηγούν οι ίδιοι, ταιριάζει άρτια με την ιδεολογία του εθίμου, καθώς όσοι συμμετέχουν στην τέλεσή του, θα πρέπει να είναι σκληροί και δυνατοί για να αντέξουν το περπάτημα σε όλο το χωριό, κρατώντας βαριά κουδούνια και κυπριά.

Ο χαρακτήρας του εθίμου επιδιώκει την καλοτυχία και την απομάκρυνση του «κακού» καθώς ο δυνατός ήχος των κουδουνιών διώχνει τα κακά δαιμόνια και προστατεύει τα νοικοκυριά.

Η στολή των Καλικάντζαρων αποτελείται από χοντρά υφάσματα λόγω του καιρού που επικρατεί όταν πραγματοποιείται το έθιμο. Αρχίζοντας από το πάνω μέρος όσοι συμμετέχουν στο έθιμο, φορούν μια ποιμενική κάπα, στο κάτω μέρος φορούν το μπουραζάνι και για υποδήματα μπότες.

Η ενδυμασία τους ολοκληρώνεται με τα μεγάλα κουδούνια, τα κυπριά, τις κοσιές και τις χαρακτηριστικές χειροποίητες μάσκες, διακοσμημένες με μαλλί, που κάνουν το τελικό αποτέλεσμα πολύ τρομακτικό.

Οι Καλικάντζαροι έχουν και το δικό τους ξύλινο άγαλμα τεσσάρων μέτρων, που είναι τοποθετημένο στην πλατεία του χωριού, και φιλοτεχνημένο προς τιμήν τους, από τον ξυλογλύπτη Άγγελο Πατσιατζή, ο οποίος μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για το χωριό του, τονίζει πως η ιστορία του φτάνει στη μυθολογία, καθώς εκεί λέγεται πως βάδιζε ο Ασκληπιός, ο πρώτος ιατρός της ανθρωπότητας.

Τα θεραπευτικά βότανά του αναζητούσε και έβρισκε δίπλα στο μονοπάτι του Κεφαλοπόταμου στο χωριό Γοργογύρι.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis

ΕΝΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ – GEDRUCKTE VERSIONEN

Like us on Facebook

Advertisement Europolitis 24
Advertisement
ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ3 ώρες ago

Η Ελληνόγλωσσή εκπαίδευση στην Γερμανία εκπέμπει SOS

ΕΙΔΗΣΕΙΣ3 ώρες ago

Πλησιάζει τη Γη ο κομήτης που… ξαναέρχεται από την εποχή των Νεάντερταλ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ5 ώρες ago

Ερευνητές του ΙΤΕ βρίσκονται ένα βήμα πιο κοντά στην εξιχνίαση της λειτουργίας του εγκεφάλου

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ8 ώρες ago

Αγωνιστική Συσπείρωση Μεταναστών Βερολίνου: 2η στις εκλογές για την Κοινότητα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ9 ώρες ago

Το καλοκαίρι του 2022 άλλαξε το κλίμα σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης

ΕΙΔΗΣΕΙΣ10 ώρες ago

Νέα απευθείας τακτικά δρομολόγια της AEGEAN προς Τελ Αβίβ από Ιωάννινα, Χανιά και Καλαμάτα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ11 ώρες ago

Η πρώιμη καρδιαγγειακή νόσος επιδεινώνει την υγεία του εγκεφάλου στη μέση ηλικία

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ1 ημέρα ago

Τρίπλεξ καρδιάς εν κινήσει: Αυτός είναι ο πρώτος φορετός αισθητήρας υπερήχων για την καρδιά

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ1 ημέρα ago

Το «κλειδί» της ανθρώπινης ευτυχίας: Τι αποκαλύπτει η μακροβιότερη μελέτη

ΓΕΡΜΑΝΙΑ1 ημέρα ago

Επιστήμονες στη Γερμανία με επικεφαλής έναν Έλληνα δημιούργησαν το ταχύτερο ηλεκτρονικό σήμα

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Δέκα λόγοι για να μετακομίσετε στο Ντίσελντορφ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Γερμανία: Επί 15 λεπτά κυνηγούσε η αστυνομία ένα Tesla – Ο οδηγός το είχε στον αυτόματο για να κοιμηθεί!

ΓΕΡΜΑΝΙΑ1 εβδομάδα ago

Σπουδές στη Γερμανία: Σε ποιες πόλεις δεν θα ξοδέψετε μία περιουσία

ΓΕΡΜΑΝΙΑ2 εβδομάδες ago

Οι πόλεις με το περισσότερο μποτιλιάρισμα στη Γερμανία

ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ3 εβδομάδες ago

Γερμανία: Πέντε δημοφιλή φαγητά που σίγουρα θέλετε να δοκιμάσετε

ΓΕΡΜΑΝΙΑ2 εβδομάδες ago

Πέντε πράγματα που πρέπει να ξέρετε πριν μετακομίσετε στην Γερμανία

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ2 ημέρες ago

Το Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο του Ντύσσελντορφ έκοψε Βασιλόπιτα

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Γνωρίστε την Γερμανία: Αυτό είναι το κάστρο που “πρωταγωνίστησε” σε ταινία της Walt Disney

ΓΕΡΜΑΝΙΑ1 εβδομάδα ago

Οι ωραιότερες γερμανικές πόλεις για χειμερινές αποδράσεις

ΓΕΡΜΑΝΙΑ4 εβδομάδες ago

Τρεις πόλεις της Γερμανίας βρίσκονται στις δέκα κορυφαίες στον κόσμο για ποδήλατο

Advertisement Europolitis
Advertisement