Επικοινωνήστε μαζί μας

ΥΓΕΙΑ

Αύξηση στην Ευρώπη υπερμικροβίων που είναι ανθεκτικά στα φάρμακα

Δημοσιεύθηκε

στις

Οι ειδικοί κρούουν των κώδωνα του κινδύνου για την αύξηση στην Ευρώπη των υπερμικροβίων που είναι ανθεκτικά στα φάρμακα

Η διάδοση υπερμικροβίων ανθεκτικών στα αντιμικροβιακά φάρμακα δεν δείχνει σημάδια επιβράδυνσης στην Ευρώπη, ανακοίνωσαν σήμερα υγειονομικοί αξιωματούχοι, πράγμα που καθιστά δυσκολότερο να αντιμετωπισθούν τροφικές δηλητηριάσεις και άλλες λοιμώξεις.

Ο επίτροπος της ΕΕ αρμόδιος για την υγεία και την ασφάλεια των τροφίμων έδωσε στη δημοσιότητα δεδομένα για την αύξηση της αντίστασης στα αντιμικροβιακά φάρμακα και τόνισε ότι τα στοιχεία αυτά «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου» σε όλη την περιφέρεια.

«Η έκθεση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα … δείχνει πως μπαίνουμε σ’ έναν κόσμο στον οποίο γίνεται δύσκολο –μερικές φορές ακόμη και αδύνατο– να θεραπευθούν όλο και περισσότερες κοινές λοιμώξεις», αναφέρει σε δήλωσή του ο Βιτένις Αντριουκάιτις.

Η αντοχή στα φάρμακα οφείλεται στην κατάχρηση και την υπερβολική χρήση αντιβιοτικών και άλλων αντιμικροβιακών, που ενθαρρύνουν τα βακτήρια να εξελιχθούν για να επιβιώσουν αναζητώντας νέους τρόπους για να νικήσουν τα φάρμακα.

Στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Ασθενειών (ECDC) και της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) αναλύονται δεδομένα του 2017 για την αντιμικροβιακή αντοχή, τα οποία συγκεντρώθηκαν από 28 χώρες μέλη της ΕΕ.

Διαπιστώθηκε πως σ’ ένα βακτήριο γνωστό ως Καμπυλοβακτήριο, το οποίο μπορεί να προκαλέσει τροφική δηλητηρίαση σε ανθρώπους, η αντοχή στα αντιβιοτικά φθοροκινολόνες είναι τόσο υψηλή σε μερικές χώρες ώστε τα φάρμακα αυτά δεν λειτουργούν πλέον για τη θεραπεία σοβαρών κρουσμάτων.

Οι περισσότερες χώρες ανέφεραν επίσης πως η σαλμονέλα στους ανθρώπους είναι όλο και πιο ανθεκτική στις φθοροκινολόνες, αναφέρεται στην έκθεση, και η πολυφαρμακευτική αντοχή –δηλαδή η αντοχή σε τρία ή περισσότερα αντιμικροβιακά φάρμακα– είναι υψηλή στη σαλμονέλα που βρέθηκε σε ανθρώπους και ζώα.

Ο Μάικ Κάτσπολ, ο επικεφαλής των επιστημόνων του ECDC, δήλωσε πως τα ευρήματα της έκθεσης για τη συνδυασμένη αντοχή είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά. «Ακόμη και χαμηλά ποσοστά σημαίνουν πως πολλές χιλιάδες ασθενών σε όλη την ΕΕ έχουν περιορισμένες επιλογές θεραπείας για σοβαρές λοιμώξεις», επισήμανε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Υπεύθυνη συμπεριφορά και προστασία από τον ήλιο

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

«Η χρήση αντηλιακών είναι απαραίτητη για την προστασία από τον ήλιο και σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να σταματήσουμε να τα χρησιμοποιούμε» απαντά με κατηγορηματικό τρόπο ο Δημήτρης Ρηγόπουλος, Δερματολόγος Αφροδισιολόγος, Καθηγητής ΕΚΠΑ, με αφορμή δημοσιεύματα για πρόσφατη αμερικανική έρευνα που αφορούσε έξι άτομα, τα οποία χρησιμοποίησαν κάποιο αντηλιακό και βρέθηκε ότι τα συστατικά του εισχώρησαν στο αίμα.

Ο κ. Ρηγόπουλος με δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ κάνει λόγο για «παραπληροφόρηση» υπογραμμίζοντας ότι «στην έρευνα πουθενά δεν αναφέρεται ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται αντηλιακά, αντίθετα αναφέρεται ότι θα πρέπει να γίνουν μελέτες για να αξιολογηθεί το εύρημα, σημειώνοντας ότι αντηλιακά χρησιμοποιούνται από την δεκαετία του 1970 και δεν έχουμε δει ποτέ βλάβες από αυτά».

Κινδυνεύουμε από τον ήλιο τονίζουν οι επιστήμονες, όταν δεν τον αντιμετωπίζουμε με προσοχή και θα πρέπει να έχουμε υπεύθυνη συμπεριφορά απέναντι του.

Τα κρούσματα μελανώματος έχουν αυξηθεί τα τελευταία 50 χρόνια σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και ο καρκίνος του δέρματος αποτελεί πλέον ένα από τα 10 είδη καρκίνων που εμφανίζονται συχνότερα. Περίπου 130.000 μελανώματα εμφανίζονται παγκοσμίως και περίπου 37.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από μελάνωμα.

Ο κ. Ρηγόπουλος εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάσουν μελάνωμα έχουν οι άνθρωποι με μεγάλη έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ όσοι εκτίθενται χρονίως κινδυνεύουν από καρκίνο του δέρματος και προκαρκινικές καταστάσεις».

Ο ήλιος μπορεί να προκαλέσει επίσης φωτογήρανση, ηλιακά εγκαύματα και διάφορα δερματικά προβλήματα. Οι καρκίνοι του δέρματος και γενικότερα οι επιπτώσεις από την έκθεσή στον ήλιο, είναι βλάβες που χρειάζονται χρόνια για να εμφανιστούν γι’ αυτό οι επιστήμονες εστιάζουν στην πρωτογενή πρόληψη από νεαρή ηλικία.

Σωστή χρήση του αντηλιακού

Ασπίδα προστασίας από τον ήλιο αποτελεί το αντηλιακό, για όλες τις ηλικίες και ο κ. Ρηγόπουλος αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «η σωστή χρήση του δεν είναι απλό πράγμα. Εμπεριέχει την επιλογή του σωστού αντηλιακού, το δείκτη προστασίας, αλλά και την συχνότητα με την οποία το χρησιμοποιούμε».

Τα παιδιά πάνω από 6 μηνών (παιδιά μέχρι 6 μηνών δεν πρέπει να βγαίνουν στον ήλιο), καλό είναι να χρησιμοποιούν «ενισχυμένα» αντηλιακά με συστατικά όπως (υαλουρονικό, βιταμίνη Ε & προβιταμίνη Β5), με ανακλαστικά και 100% φυσικά φίλτρα, να φοράνε καπέλο και να αποφεύγουν την έκθεση στον ήλιο τις «κακές» ώρες 12:00 με 17:00, ακόμα και με την χρήση αντηλιακού.

Οι ενήλικες μπορούν να χρησιμοποιούν αντηλιακά που περιέχουν ανακλαστικά και απορροφητικά φίλτρα, αλλά έχουν και αντιγηραντική δράση. Κάθε δυο ώρες ακόμα και όταν αναγράφεται ότι είναι αδιάβροχο, θα πρέπει να το ανανεώνουν – όσο χαμηλότερο δείκτη προστασίας έχει ένα αντηλιακό τόσο συχνότερα χρειάζεται ανανέωση – και για να έχει δράση θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε ιδανική ποσότητα, 2 mg ανά τετραγωνικό εκατοστό. Το βασικό είναι να μάθουν οι άνθρωποι να «σέβονται την επικινδυνότητα του ήλιου», δηλαδή να αποφεύγουν να εκτεθούν τις ώρες 12:00 με 17:00 και να βγαίνουν χωρίς προστασία.

Ευαισθητοποίηση και προστασία

Ευαισθητοποίηση και προστασία από την ηλιακή ακτινοβολία είναι οι στόχοι των εκστρατειών ενημέρωσης επιστημονικών φορέων που πραγματοποιούνται εδώ και αρκετά χρόνια με ενθαρρυντικά αποτελέσματα ανταπόκρισης.

«Από την καμπάνια που κάνουμε εδώ και 20 χρόνια έχουμε διαπιστώσει ότι πράγματι διαγιγνώσκονται πολύ πιο συχνά μελανώματα, διότι ο κόσμος έχει ευαισθητοποιηθεί και έρχεται στο γιατρό, ξέρει πλέον τι είναι το μελάνωμα, ξέρει τι είναι ο καρκίνος του δέρματος ξέρει τι είναι οι προκαρκινικές καταστάσεις, άρα η όποια αλλαγή στο δέρμα του τον κινητοποιεί και αυτή είναι η ουσιαστική μας προσπάθεια, να φέρουμε τον ασθενή έγκαιρα στο γιατρό, για σωστή διάγνωση», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ρηγόπουλος.

Προσθέτει ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν αξιολογούν τις όποιες αλλαγές «και εκεί στοχεύουμε, αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να ενημερωθεί». Αναφέρει ως παράδειγμα πρόσφατο περιστατικό, όπου πριν ένα μήνα 58χρονος επισκέφτηκε το δερματολογικό τμήμα του νοσοκομείου και εντελώς συμπωματικά έδειξε στον δερματολόγο ένα τεράστιο μελάνωμα που είχε στην κοιλιά και το οποίο δεν είχε αξιολογήσει ποτέ στη ζωή του.

Οι καμπάνιες ενημέρωσης οδηγούν περισσότερο κόσμο κοντά στον δερματολόγο, άρα, σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα για διάγνωση και αυτή είναι η θετική ανάγνωση. «Η αρνητική έγκειται στο γεγονός ότι η βλάβη από τον ήλιο είναι μακροπρόθεσμη. Ένας νεαρός 20 χρόνων εκτίθεται στον ήλιο απροστάτευτος, ακατάλληλες και πολλές ώρες χωρίς να αναλογίζεται ότι μπορεί να κάνει ένα μελάνωμα μετά την τέταρτη δεκαετία της ζωής του».

Όπως επισημαίνει ο κ. Ρηγόπουλος «η προστασία από τον ήλιο δεν είναι μονομερής. Το αντηλιακό από μόνο του δεν λύνει το πρόβλημα. Δεν σημαίνει ότι μπορούμε να βάλουμε αντηλιακό και στις 2:00 το μεσημέρι να καθίσουμε στον ήλιο τρεις ώρες. Η προστασία είναι συνολική, και μιλάμε για αλλαγή συμπεριφοράς και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να εκπαιδευτούμε».

Αντηλιακά και βιταμίνη D

«Χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση αναφέρεται ότι η χρήση αντηλιακών εμποδίζει την σύνθεση της βιταμίνης D. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αντηλιακά είναι ανεπαρκείς στην βιταμίνη D», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ρηγόπουλος.

Μάλιστα αναφέρεται σε μια μελέτη σε 16χρονα παιδιά στην Ιταλία, στην περιοχή του Μιλάνο, όπου όπως λέει, «βρέθηκαν ανεπαρκείς στην βιταμίνη D, ενώ δεν είχαν καμία σχέση με την χρήση του ήλιου. Ήταν παχύσαρκα και καθόντουσαν ώρες μέσα στο σπίτι. Επομένως αν θέλουμε να κοιτάξουμε τα πράγματα στα μάτια θα πρέπει να δούμε την συνολική συμπεριφορά των ανθρώπων.

Εξάλλου κανένας δεν ξέρει ποιος είναι ο χρόνος που χρειάζεται ένας άνθρωπος να μείνει στον ήλιο για να συνθέσει απαραίτητη βιταμίνη D και ακόμα δεν ξέρουμε και την έκταση του ανθρώπινου σώματος. Τα αντηλιακά χρησιμοποιούνται κατεξοχήν στο πρόσωπο, υπάρχουν επομένως τα χέρια, ο λαιμός, τα πόδια που εκτίθενται στην ακτινοβολία χωρίς να βάζουμε αντηλιακό, επομένως πώς μπορεί να αιτιολογηθεί αυτό το πράγμα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Συνέχεια

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Κίνδυνος για την υγεία το έντονο ροχαλητό, σύμφωνα με μελέτη

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Σημαντικό κίνδυνο για την υγεία του ανθρώπου μπορεί να προκαλέσει το διαρκές έντονο ροχαλητό, σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Journal of Respiratory Research.

Όπως αναφέρουν στα συμπέρασματά τους οι ερευνητές, οι άνθρωποι που ροχαλίζουν βαριά διατρέχουν κίνδυνο τραυματισμών στους ανώτερους αεραγωγούς που προκαλούνται από τις επαναλαμβανόμενες δονήσεις. «Αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία στην κατάποση και να καταστήσει τα άτομα πιο ευάλωτα στην εμφάνιση άπνοιας κατά τον ύπνο», αναφέρει ο χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος Μηνάς Αρτόπουλος.

Στόχος των ερευνητών στη συγκεκριμένη μελέτη ήταν να εντοπιστούν οι βλάβες που προκαλούνται λόγω της δόνησης, αλλά και ο μηχανισμός επούλωσης της ανώτερης οδού των αεραγωγών.

«Σύμφωνα με εκτιμήσεις των ερευνητών, υπάρχουν ενδείξεις ότι η έρευνα θα οδηγήσει σε έγκαιρα προληπτικά μέτρα και μακροπρόθεσμα θα ενισχύσει την επούλωση των ιστών που έχουν υποστεί βλάβη και προκαλούνται από ροχαλητό» προσθέτει ο κ. Αρτόπουλος και συνεχίζει: «οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα άτομο με έντονο ροχαλητό και υπνική άπνοια έχουν νευρομυικές βλάβες στην ανώτερη αναπνευστική οδό. Οι τραυματισμοί μπορούν να παρατηρηθούν τόσο σε δομικό όσο και σε μοριακό επίπεδο. Επίσης, παρατήρησαν μια συσχέτιση μεταξύ της δυσλειτουργίας της κατάποσης και του ροχαλητού, καθώς και μιας σχέσης μεταξύ της βλάβης των νεύρων και της αποφρακτικής άπνοιας του ύπνου».

Η άπνοια ύπνου, όπως αναφέρουν οι Ω.Ρ.Λ, χαρακτηρίζεται από επανειλημμένη κατάρρευση της ανώτερης αναπνευστικής οδού που οδηγεί σε αναπνευστική ανακοπή κατά τη διάρκεια του ύπνου, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.

Οι μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που ροχαλίζουν συνεχώς βαριά και έχουν άπνοια εμφάνισαν απώλεια νεύρων και μυϊκής μάζας στο μαλακό ουρανίσκο. Επιπλέον, οι προσπάθειες του σώματος να θεραπεύσει τον κατεστραμμένο ιστό διαταράχθηκαν με αποτέλεσμα μια ανώμαλη δομή των μυών.

Ένα άλλο ενδιαφέρον συμπέρασμα είναι ότι οι μυικές ίνες στη μαλακή υπερώα είχαν διαταραχθεί σε ότι αφορά στην οργάνωση ορισμένων δομικών πρωτεϊνών. Αυτές οι πρωτεΐνες σταθεροποιούν τα οργανίδια του μυϊκού κυττάρου και υποστηρίζουν τις κυτταρικές δομές που σχετίζονται με την παραγωγή ενέργειας και τη συστολή των μυϊκών ινών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι ένας νευροδιαβιβαστής που φυσιολογικά συνδέεται με την επούλωση και την αναγέννηση των νευρώνων ήταν παρόν στα μυϊκά κύτταρα.

«Αυτό το εύρημα δείχνει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός προσπαθεί να θεραπεύσει τους τραυματισμούς, αλλά οι επαναλαμβανόμενες δονήσεις του ροχαλητού εμποδίζουν την κατάλληλη επούλωση. Γίνεται ένας φαύλος κύκλος, όπου το ροχαλητό προκαλεί βλάβη και ταυτόχρονα διαταράσσει την επούλωση των τραυματισμών, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε δυσχέρεια κατάποσης και άπνοια ύπνου.

Τα παραπάνω ευρήματα δίνουν μια σαφέστερη εικόνα των επιδράσεων των κραδασμών, οι οποίοι με τη σειρά τους αυξάνουν τις δυνατότητες εξεύρεσης τρόπων πρόληψης βλαβών και ενίσχυσης των διαδικασιών επούλωσης του σώματος» καταλήγει ο κ. Αρτόπουλος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συνέχεια

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Για δεύτερη φορά, ασθενής φαίνεται να θεραπεύθηκε από το AIDS

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Άνδρας με AIDS στο Λονδίνο έγινε ο δεύτερος γνωστός ασθενής που φαίνεται να θεραπεύθηκε τελείως από τον ιό, έπειτα από μεταμόσχευση προ τριετίας βλαστικών κυττάρων μυελού των οστών από δωρητή με ανθεκτικότητα στον HIV.

Ο δωρητής είχε μια σπάνια γενετική μετάλλαξη που προσδίδει αντίσταση στον ιό HIV. Οι εξετάσεις που έγιναν στον ασθενή, ενάμισι έτος αφότου σταμάτησε την αντιρετροϊκή φαρμακευτική θεραπεία κατά του HIV, δεν δείχνουν πλέον το παραμικρό ίχνος λοίμωξης στον οργανισμό του.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ραβίντρα Γκούπτα του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς, τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και το “Science”.

«Δεν υπάρχει καθόλου ιός που να μπορούμε να μετρήσουμε. Δεν μπορούμε να ανιχνεύσουμε τίποτε», διαβεβαίωσε ο Γκούπτα. Επισήμανε ότι ο ασθενής θεωρείται «λειτουργικά θεραπευμένος» και «σε ύφεση», αν και πρόσθεσε ότι «είναι πολύ νωρίς για να μιλήσει κανείς για θεραπεία». Όπως ανέφερε, «μετά από δύο χρόνια θα μιλάμε περισσότερο για θεραπεία».

Ο ανώνυμος και άγνωστης ηλικίας άνδρας αποκαλείται πλέον «ο ασθενής του Λονδίνου», κατ’ αναλογία με τον «ασθενή του Βερολίνου», τον Αμερικανό Τίμοθι Μπράουν, την πρώτη και μοναδική έως τώρα περίπτωση ασθενούς που έγινε γνωστό το 2007 ότι, ύστερα από μια παρόμοια θεραπεία μεταμόσχευσης βλαστοκυττάρων μυελού των οστών στη Γερμανία, απαλλάχθηκε από τον ιό HIV και παραμένει μέχρι σήμερα θεραπευμένος.

Το AIDS έχει σκοτώσει περίπου 35 εκατομμύρια ανθρώπους από τότε που εμφανίσθηκε στη δεκαετία του 1980, ενώ περίπου 37 εκατομμύρια άνθρωποι είναι σήμερα μολυσμένοι με τον ιό.

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Συνέχεια

ΥΓΕΙΑ

Κοινωνική φοβία: Ένα αφανές πρόβλημα που δεν είναι τόσο μακριά

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Το να νιώθει κανείς άβολα σε ορισμένες περιστάσεις, όπως για παράδειγμα σε μία συνέντευξη για δουλειά ή σε ένα πρώτο ραντεβού, είναι κάτι συνηθισμένο και δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάποιος έχει κοινωνική φοβία. Όταν όμως το άγχος αυτό κλιμακώνεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να προκαλεί στο άτομο υπερβολική δυσφορία, ανησυχία ή φόβο, ακόμα και στις συνήθεις καθημερινές αλληλεπιδράσεις, τότε ενδέχεται η διάγνωση να είναι η διαταραχή κοινωνικού άγχους, γνωστή επίσης και ως κοινωνική φοβία.

Τι είναι;

Η διαταραχή κοινωνικού άγχους είναι η υπερβολική ανησυχία ενός ατόμου ότι θα γελοιοποιηθεί ή θα κατακριθεί σε καταστάσεις στις οποίες θεωρεί ότι το βλέπουν ή ότι είναι εκτεθειμένο, σύμφωνα με την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία.

«Τα άτομα που διαγιγνώσκονται με διαταραχή κοινωνικού άγχους, δυσκολεύονται ιδιαιτέρως να εκπληρώσουν καθημερινές δραστηριότητες, όπως το να πάνε στη δουλειά τους ή να παρευρεθούν σε κοινωνικές εκδηλώσεις», αναφέρει η Αμερικανική Εταιρεία ‘Αγχους και Κατάθλιψης.

Αν και συχνά η διαταραχή αυτή συγχέεται με τη συστολή, μια έρευνα που διεξήγαγε το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ έδειξε ότι μόνο το 12% των ατόμων που είχαν χαρακτηριστεί ως «ντροπαλοί», πληρούσαν τα κριτήρια της διαταραχής κοινωνικού άγχους.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα ποικίλουν, αλλά στα βασικότερα συγκαταλέγονται τα παρακάτω:

* Τα άτομα είναι ιδιαίτερα ευερέθιστα και ανήσυχα σε κοινωνικές καταστάσεις, σε μεγαλύτερο βαθμό από κάποια περιστασιακή νευρικότητα που μπορεί να νιώσει ο καθένας μας.

* Έχουν υπερβολικό άγχος ότι θα γίνουν ο περίγελος ή ότι θα κριθούν από τους άλλους ανθρώπους, ακόμα και όταν δεν έχουν καμία ένδειξη γι’ αυτό. Είναι πιθανό, για παράδειγμα, να πιστεύουν ότι, μπαίνοντας σε ένα δωμάτιο, όλοι τους κοιτούν.

* Υπάρχουν, πέρα από τα κοινωνικά, και τα φυσικά συμπτώματα, τα οποία μπορεί να εκδηλωθούν ακόμα και πριν την αγχογόνο περίσταση, μόνο λόγω της σκέψης της. Σε αυτά συγκαταλέγονται: ιδρώτας, τρέμουλο, σύγχυση, μυϊκή τάση, ταχυκαρδία, κοκκίνισμα, ενοχλήσεις στο στομάχι κ.α.

* Τέλος, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διατηρηθούν φιλίες, καθώς οι πάσχοντες προσπαθούν να περιορίσουν κατά το δυνατό τις κοινωνικές καταστάσεις και συναναστροφές και, όταν είναι υποχρεωμένοι να παρευρεθούν, μένουν σιωπηλοί ή φέρνουν μαζί τους κάποιο οικείο πρόσωπο για να νιώθουν ασφάλεια.

Αιτιολογικοί παράγοντες

Πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τους παράγοντες που συντείνουν στην εμφάνιση της συγκεκριμένης διαταραχής. Ωστόσο η Τσέριλ Καρμεν, ψυχίατρος και διευθύντρια κλινικής ψυχολογίας του Ιατρικού Κέντρου Wexner του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, σύμφωνα με το Live Science, υπογραμμίζει ότι «τόσο βιολογικοί όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην εμφάνιση της διαταραχής».

Έχει βρεθεί ότι στα άτομα με κοινωνική φοβία, η δυσλειτουργία ορισμένων νευροδιαβιβαστών, κυρίως της σεροτονίνης, σχετίζεται με τη διαταραχή, παρότι το εύρημα αυτό είναι το ίδιο και για άλλες αγχώδεις διαταραχές. Η βιολογική βάση στηρίζεται επίσης από το γεγονός ότι η διαταραχή εμφανίζεται ήδη από την αρχή της εφηβείας. Παρόλα αυτά οι πάσχοντες διστάζουν σε μεγάλο βαθμό να ζητήσουν βοήθεια, μπορεί να τους πάρει έως και δέκα χρόνια…

Τα στοιχεία για το ρόλο των περιβαλλοντικών παραγόντων είναι πολλαπλά. Η κ. Τσέριλ Κάρμεν υποστηρίζει ότι το άγχος είναι θέμα μάθησης. Έτσι, όταν μια μαμά ρωτά με αθωότητα το παιδί της αν έχει άγχος πριν από μια παράσταση, του μαθαίνει εμμέσως ότι αυτή είναι μια κατάλληλη περίσταση για να έχει κανείς άγχος.

Επιπρόσθετα, τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως σε περιστάσεις όπου το άτομο θα μπορούσε δυνητικά να γίνει αντικείμενο κριτικής, γι’ αυτό και όσοι πάσχουν, αποφεύγουν να είναι το επίκεντρο της προσοχής, ακόμα και σε θεωρητικά «ευχάριστες» καταστάσεις, π.χ. σε γενέθλια. Παράλληλα, ένα άτομο μπορεί να φαίνεται λειτουργικό στις περισσότερες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, αλλά να έχει ιδιαίτερη δυσκολία σε κάποια συγκεκριμένη περίσταση, όπως να βγάλει λόγο ενώπιον κοινού.

Μια από τις ευκολότερες λύσεις για την κοινωνική φοβία – στην οποία πολλοί καταφεύγουν – είναι το αλκοόλ. Γύρω στο 20% των ατόμων που έχουν διαγνωσθεί με διαταραχή κοινωνικού άγχους, κάνουν κατάχρηση αλκοόλ ή και ναρκωτικών, σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρεία ‘Αγχους και Κατάθλιψης και το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ.

Θεραπευτικές παρεμβάσεις

Η φαρμακευτική αγωγή και η ψυχοθεραπεία συνιστούν τις δύο βασικές οδούς καταπολέμησης της κοινωνικής φοβίας. Αυτές χρησιμοποιούνται είτε ξεχωριστά είτε συνδυαζόμενες.

Σε ό,τι αφορά τη φαρμακευτική αγωγή, σε περιπτώσεις διαταραχής κοινωνικού άγχους, συνήθως συνταγογραφούνται αντικαταθλιπτικά ή αγχολυτικά και συγκεκριμένα SSRIs, δηλαδή εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης. Οι αναστολείς μονοαμινοξειδάσης έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί, αν και υπάρχουν σημαντικοί περιορισμοί στη διατροφή κατά την πρόσληψή τους. Ταυτόχρονα και οι βήτα-αποκλειστές φαίνεται να είναι ορισμένες φορές αποτελεσματικοί.

Από τα μοντέλα ψυχοθεραπείας το πιο ευρέως διαδεδομένο για τη συγκεκριμένη διαταραχή είναι η γνωσιακή – συμπεριφορική θεραπεία (CBT), η οποία επικεντρώνεται στο να αλλάξει ο τρόπος που ένας άνθρωπος σκέφτεται, συμπεριφέρεται και αντιδρά, όταν αυτό τον δυσκολεύει. Η μέθοδος αυτή βοηθά τους πάσχοντες να καταλάβουν πώς οι σκέψεις τους συντηρούν τους φόβους τους. Σταδιακά οδηγεί τους ανθρώπους να κατανοήσουν πως αν o τρόπος που σκέφτονται, συντελεί στη διατήρηση του άγχους, τότε μπορούν να ωφεληθούν, αν διορθώσουν τις δυσλειτουργικές αντιλήψεις τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Συνέχεια

ΥΓΕΙΑ

Τα παυσίπονα μετά μουσικής είναι πιο αποτελεσματικά!

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Είναι γνωστό ότι η μουσική έχει θεραπευτικές ιδιότητες, όπως π.χ. έχουν δείξει μελέτες με επιληπτικούς ασθενείς που άκουγαν Μότσαρτ. Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα δείχνει για πρώτη φορά ότι τα αναλγητικά φάρμακα, όταν συνδυάζονται με μουσική, έχουν καλύτερο αποτέλεσμα στην καταπολέμηση του πόνου.

Οι ερευνητές της Σχολής Υγείας του Πανεπιστημίου της Γιούτα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή ιατρικής χημείας Γκρέγκορτζ Μπούλατζ, που πειραματίστηκαν με ποντίκια, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευρολογίας «Frontiers in Neurology».

Οι επιστήμονες έδειξαν ότι ο συνδυασμός της μουσικής (Μότσαρτ) με ιβουπροφαίνη (ibuprofen), ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ), μείωσε κατά 93% τον πόνο λόγω φλεγμονής, σε σχέση με μόνη τη δράση του φαρμάκου χωρίς μουσική. Ο συνδυασμός μουσικής και κανναβιδιόλης επέφερε μείωση του πόνου κατά 70%, ενώ πέτυχε και μείωση του πρηξίματος κατά 21%, σε σχέση με μόνο το φάρμακο.

«Γνωρίζουμε ότι αυτά τα φάρμακα φέρνουν αποτέλεσμα χωρίς μουσική, όμως μπορούν να έχουν τοξικά αποτελέσματα και παρενέργειες. Το “ιερό δισκοπότηρο” είναι να συνδυάσουμε το σωστό φάρμακο με την μουσική, ώστε να μη χρειαζόμαστε πια την ίδια δόση φαρμάκου για να πετύχουμε την αναλγητική δράση», δήλωσε ο Μπούλατζ.

Προς το παρόν, δεν είναι γνωστό κατά πόσο ο συνδυασμός φαρμάκων-μουσικής θα είναι εξίσου αποτελεσματικός και στους ανθρώπους, κάτι που θα μελετηθεί στο μέλλον.

«Αν μπορούσαμε να “πακετάρουμε” τη μουσική και άλλες μη φαρμακολογικές θεραπείες σε εφαρμογές κινητών τηλεφώνων και να τις δίνουμε μαζί με τα φάρμακα, αυτό θα ήταν πιθανώς καλύτερο από τα σκέτα φάρμακα, όσον αφορά τη θεραπεία του πόνου», εκτίμησε ο Μπούλατζ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συνέχεια

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Επιστήμονες στη Γερμανία δημιούργησαν διαφανή ανθρώπινα όργανα

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Ερευνητές στη Γερμανία δημιούργησαν διαφανή όργανα πειραματόζωων και ανθρώπων, στα οποία φαίνονται οι ιστοί στο εσωτερικό. Η νέα τεχνολογία μπορεί να επιτρέψει μελλοντικά τη βιοεκτύπωση οργάνων του σώματος (π.χ. νεφρών) για μεταμόσχευση.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον δρα Αλί Ερτούρκ του Πανεπιστημίου Λούντβιχ Μαξιμίλιαν του Μονάχου, ανέπτυξαν μια καινοτόμο τεχνική που χρησιμοποιεί ένα οργανικό διαλύτη για να κάνει διαφανή τα όργανα. Στη συνέχεια το όργανο σαρώνεται από λέιζερ σε μικροσκόπιο, ώστε να αποτυπωθεί λεπτομερειακά η εσωτερική δομή του (αιμοφόρα κύτταρα, θέσεις κυττάρων κ.α.). Με αυτό το «χάρτη» ως οδηγό, οι ερευνητές εκτύπωσαν τρισδιάστατα αρχικά το σκελετό του οργάνου και μετά πρόσθεσαν στο όργανο τα βλαστικά κύτταρα στις κατάλληλες θέσεις, ώστε αυτό να είναι λειτουργικό.

Η τρισδιάστατη εκτύπωση χρησιμοποιείται πλέον ευρέως στη βιοϊατρική, αλλά η νέα τεχνική θεωρείται ένα ακόμη βήμα προόδου. Μέχρι σήμερα τα όργανα που έβγαιναν από τρισδιάστατο εκτυπωτή, δεν διέθεταν λεπτομερείς κυτταρικές δομές, επειδή -λόγω της έλλειψης διαφάνειας του οργάνου- η εισαγωγή των κυττάρων στο σκελετό γινόταν κατά προσέγγιση, με βάση εικόνες από υπολογιστικές ή μαγνητικές τομογραφίες.

«Τώρα πια μπορούμε να δούμε πού ακριβώς βρίσκεται το κάθε κύτταρο μέσα στα διαφανή ανθρώπινα όργανα. Και μετά είμαστε σε θέση να αναπαράγουμε επακριβώς το ίδιο όργανο, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία της τρισδιάστατης βιοεκτύπωσης, έτσι ώστε να παράγουμε ένα πραγματικό λειτουργικό όργανο. Συνεπώς, για πρώτη φορά, είμαστε πολύ πιο κοντά σε ένα πραγματικό ανθρώπινο όργανο», δήλωσε ο Ερτούρκ, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς.

Η ερευνητική ομάδα του Τουρκο-γερμανού επιστήμονα σχεδιάζει να αρχίσει τη δημιουργία ενός βιοεκτυπωμένου παγκρέατος σε δύο έως τρία χρόνια και ενός νεφρού σε πέντε έως έξι. Σε πρώτη φάση τα διαφανή εκτυπωμένα όργανα θα δοκιμασθούν σε ζώα και θα ακολουθήσουν οι κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους σε πέντε έως δέκα χρόνια.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συνέχεια

Like us on Facebook

Advertisement Europolitis 24

Für mehr

Abonnieren Sie kostenlos unsere Mailingliste und erhalten Sie interessante Informationen zu Ihrem E-Mail-Posteingang.

Danke fürs Abonnieren.

Something went wrong.

Advertisement
Advertisement Europolitis
Advertisement