Connect with us

ΕΛΛΑΔΑ

Ένα παραμυθένιο χωριό, εκεί που ανταμώνουν η Οίτη, η Γκιώνα και τα Βαρδούσια

Published

on

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Για χρόνια ολόκληρα ήταν το μεγάλο “μυστικό” για τις αποδράσεις του Σαββατοκύριακου, προορισμός μόνον για τους “μυημένους”. Πλέον όμως το “μυστικό” διέρρευσε και το ορεινό χωριό Παύλιανη- εκεί που ανταμώνουν η Οίτη, η Γκιώνα και τα Βαρδούσια – σφύζει από επισκέπτες χειμώνα και καλοκαίρι.

Ένας επίγειος παράδεισος σχεδόν μια ώρα από τη Λαμία και κάτι λιγότερο από τρεις ώρες απόσταση από την Αθήνα.

«Την δεκαετία του ’60 γνώρισε τον ξεριζωμό. Έφυγαν οι άνθρωποί της για Λαμία και Αθήνα. Όμως κράτησαν τους δεσμούς τους με το χωριό» σημειώνει ο Γιάννης Ζωγράφος, δημοτικός σύμβουλος που εκλέγεται στην Παύλιανη και όπως θα πει το “θαύμα” δημιουργήθηκε την τελευταία 20ετία: «Είτε αυτοί που έφυγαν, είτε τα παιδιά τους, επιστρέφουν περισσότερο δημιουργικοί. Προσπαθούν να αξιοποιήσουν καθετί που έχει ενδιαφέρον, από μία μικρή γωνία μέχρι ακόμα και μία παλιά πόρτα που θα βρουν μπροστά τους. Άνθρωποι ανήσυχοι όπως είμαστε προσπαθούμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο στην επόμενη ημέρα».

Δεν χρειάζεται πολύ προσπάθεια να εντοπίσεις τα… καλλιτεχνικά μονοπάτια μέσα στο χωριό.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μέσα στα στενά εύκολα θα εντοπίσεις πολλές ζωγραφιές, πρωτότυπες πινακίδες πληροφόρησης, έξυπνα σκίτσα όπου παλιά ντουβάρια που αντέχουν ακόμη στον χρόνο συνεχίζουν να δίνουν νόημα και περιεχόμενο σε αυτούς που περνούν δίπλα τους.

Οι παρεμβάσεις όμως δεν σταματούν εκεί, συνεχίζουν στους κάδους των απορριμμάτων, στα εγκαταλειμμένα σπίτια, στις μάντρες και τα σκαλοπάτια, αλλά και σε καθετί πάνω στο οποίο θα μπορούσες να προσθέσεις κάτι που δίνει περισσότερο νόημα στην ζωή, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο ένα πρωτότυπο διαδραστικό καλλιτεχνικό μονοπάτι από αυτά που ενθουσιάζουν επισκέπτες και κατοίκους.

Αν στο παρελθόν είχε τη φήμη για τους νερόμυλους, τις νεροτριβές και τα νεροπρίονα, σήμερα στο χωριό το παρκάκι είναι αυτό που κερδίζει τον επισκέπτη.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένα θεματικό πάρκο φιλόξενο, πρότυπο, πολύχρωμο και ψυχαγωγικό. Πολυδιαφημισμένο το τελευταίο διάστημα αφού από την είσοδό του στο μονοπάτι που οδηγεί σε αυτό οι εκπλήξεις είναι πολλές.

Χρωματιστές, ενημερωτικές πινακίδες, ζωγραφιές με φαντασία, σε πολλές από αυτές εκτός από πληροφορίες περισσεύει το χιούμορ, καλούν τα μικρά παιδιά να ζήσουν μία μοναδική εμπειρία αλλά και τους μεγάλους μέσα από τα μυστικά μονοπάτια να ξανανιώσουν λίγο παιδιά.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ευρηματικές μουσικές γέφυρες, αιώρες, τελεφερίκ πάνω από το ποτάμι, ξυλοκρέβατα, είναι λίγα από αυτά που μπορείς να θαυμάσεις στη διαδρομή για το «Πάρκο» και συνάμα να βρεθείς μέσα στα αιωνόβια δέντρα που σε οδηγούν στον εθνικό δρυμό της Οίτης αλλά και στο μονοπάτι που φτάνει στις πλαγιές του μυθικού Ηρακλή.

Ένας ξεχωριστός τόπος για εναλλακτικό τουρισμό αλλά και για μικρές και σύντομες αποδράσεις όπου η παραμονή μέσα στις αποχρώσεις του πράσινου συνδυάζεται με παραδοσιακές γευστικές απολαύσεις τόσο μέσα στο χωριό όσο και στους γύρω οικισμούς.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ξεχωρίζει η ανάβαση στον «Θρόνο του Δία», ένας σιδερένιος θρόνος, μία κατασκευή 550 κιλών σιδήρων και ειδικών ελασμάτων και συνάμα περισσότερες από 800 ώρες εθελοντικής εργασίας για τους εμπνευστές που τον τοποθέτησαν σε ένα σημείο με μία μοναδική και συνάμα πανοραμική θέα προς τον Μαλιακό Κόλπο.

«Το μεγαλύτερο κεφάλαιο για την Παύλιανη είναι οι άνθρωποί της, η αγάπη για τον τόπο τους και η απεριόριστη αγάπη για το χωριό τους. Άνθρωποι με θετική ενέργεια και μεράκι, με φαντασία, με χιούμορ, έχουν κατορθώσει να διαμορφώσουν ένα χωριό ελκυστικό για τους επισκέπτες» σημειώνει ο δήμαρχος Λαμιέων Θύμιος Καραΐσκος συμπληρώνοντας πως «ακόμα και για εμάς οι εκπλήξεις κάθε φορά είναι ξεχωριστές. Όλο κάτι προσθέτουν, όλο και κάτι καινούργιο μας αιφνιδιάζει».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.

ΕΛΛΑΔΑ

Η Κάρπαθος στους καλύτερους προορισμούς του κόσμου

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: pixabay

Στην ετήσια καθιερωμένη λίστα του National Geographic με τους 25 πιο συγκλονιστικούς προορισμούς του κόσμου για το 2023, συγκαταλέγεται η Κάρπαθος (η μόνη περιοχή από την Ελλάδα), στην υποκατηγορία της διατήρησης των τοπικών κοινοτήτων.

Το δημοφιλές μέσο αναφέρεται στο νησί των Δωδεκανήσων ως ένα καταπληκτικό και πανέμορφο μέρος, όπου οι γυναικείες επιχειρήσεις πρωτοστατούν στον τουρισμό αειφορίας.

Ο εκτενής κατάλογος περιλαμβάνει στην ίδια κατηγορία το Μιλγουόκι, την Αμπέρτα του Καναδά, το Λάος και τη Γκάνα, ενώ ακολουθούν 20 ακόμη προορισμοί από Ευρώπη, Αφρική, Αμερική και Ασία στις επιμέρους κατηγορίες φύση, περιπέτεια, οικογένεια και πολιτισμό.

Προηγήθηκε μία ακόμη σημαντική διεθνής διάκριση για το μαγευτικό νησί της παράδοσης από τον Guardian που κατέταξε την Κάρπαθο στην πρώτη θέση ανάμεσα στα 5 καλύτερα μη δημοφιλή νησιά της Ευρώπης μαζί με νησιά της Ιρλανδίας, των Αζόρων, της Εσθονίας, της Σικελίας και της Κροατίας.

Εντυπωσιασμένη η αρθρογράφος παρομοιάζει τις κορυφές των βουνών της με «μαρέγκα» οι οποίες δημιουργούν ένα εντυπωσιακό σκηνικό πίσω από τις ειδυλλιακές παραλίες του νησιού!

«Η Κάρπαθος διαθέτει έναν ανεκτίμητο φυσικό πλούτο που μαζί με την παραδοσιακή κληρονομιά των κατοίκων της συνθέτουν έναν προορισμό ο οποίος ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των ταξιδιωτών και εκτός της υψηλής περιόδου Ιουλίου-Αυγούστου. Προς αυτή την κατεύθυνση άλλωστε θέτουμε νέους στόχους προβολής και ανάπτυξης με έμφαση στις εναλλακτικές μορφές τουρισμού», εξηγεί ο αντιδήμαρχος Τουρισμού του Δήμου Καρπάθου, Μανώλης Παραγυιός.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Από το πρώτο Χριστουγεννιάτικο Χωριό στο πρώτο Μουσείο Χριστουγέννων στην Ελλάδα

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα έλατα είναι έτοιμα να στολιστούν, τα ξύλινα σπιτάκια καθαρίζονται για να υποδεχτούν τους επισκέπτες, τα χρωματιστά λαμπιόνια βγαίνουν από τα κουτιά τους, τα ξωτικά ετοιμάζονται για σκανδαλιές και ο Άγιος Βασίλης κάνει πρόβα τη φωνή του ώστε να φωνάξει το γνωστό σε όλους το γνωστό κι αγαπημένο «Χο, χο, χο».

Τα τελευταία χρόνια, τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα έχουν αλλάξει άρδην, χάρη στην εμφάνιση των Χριστουγεννιάτικων Χωριών, που αποτελούν σημείο αναφοράς.

Φέτος, όμως, γίνεται ένα ακόμη βήμα στη συμπλήρωση του εορταστικού παζλ και δημιουργείται το πρώτο Μουσείο Χριστουγέννων!

Το συγκεκριμένο Μουσείο, που θα έχει για ξεναγό τον Άγιο Βασίλη, ετοιμάζεται να πάρει «σάρκα και οστά» στο αρχοντικό Δημητρίου Τσαλόπουλου στην Κατερίνη, με πρωτοβουλία του δήμου Κατερίνης.

Εκεί, από τις 17 Δεκεμβρίου, ο αγαπημένος άγιος μικρών και μεγάλων θα περιμένει όλη την οικογένεια και τους μεμονωμένους επισκέπτες για ένα διαφορετικό «ταξίδι», που θα ξεκινά με μία σχεδόν «υποχρεωτική» ανάγκη: μια αναμνηστική φωτογράφιση στην είσοδο του διακοσμημένου χώρου.

Το εορταστικό αυτό Μουσείο θα περιλαμβάνει πληροφορίες για την ιστορία των Χριστουγέννων στον κόσμο, για την ιστορία του Αη Βασίλη, τη γενειάδα και τη στολή του, για τα χριστουγεννιάτικα έθιμα στην Ελλάδα και τη λαογραφία της χώρας μας, για τα παραμύθια, τις μελωδίες, τα κάλαντα, τις γεύσεις και τα γλυκά αρώματα των γιορτών.

Επιδίωξη των δημιουργών, του Γρηγόρη Αβανίδη, της Βίκυς Βουρνιά και του Δημήτρη Συμεωνίδη, είναι από την επόμενη χρονιά να υπάρχουν στο Μουσείο Χριστουγέννων και εκθέματα, όπως για παράδειγμα παλιά στολίδια αλλά και διάφορα αντικείμενα που θα συνδέονται με το εορταστικό πνεύμα των ημερών.

Σύμφωνα με την αρχική ιδέα, το Μουσείο κάθε χρόνο θα «μετακομίζει» σε άλλη περιοχή της χώρας για να μπορέσουν να ξεναγηθούν όλοι στα «μυστικά» της πιο αγαπημένης γιορτής.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η «γέννηση» του πρώτου Χριστουγεννιάτικου Χωριού

Ήταν καλοκαίρι του 2004, όταν έπεσε στο τραπέζι η ιδέα για τη «γέννηση» του πρώτου Χριστουγεννιάτικου Χωριού στην Ελλάδα. Ως τόπος επιλέχτηκε η Δράμα για να φτιαχτεί μία «Ονειρούπολη».

Στο μυαλό των εμπνευστών και δημιουργών θεματικών πάρκων, του Γρηγόρη Αβανίδη και της Βίκυς Βουρνιά, υπήρχε ένα σκηνικό γεμάτο λάμψη και χρυσόσκονη, που θα μοίραζε χαμόγελα σε όλη την οικογένεια.

«Μέχρι τη στιγμή της αρχικής συζήτησης για τη δημιουργία του πρώτου Χριστουγεννιάτικου Χωριού με τον τότε δήμαρχο Δράμας, Θωμά Μαργαρίτη, οι γιορτές στην Ελλάδα ήταν τελείως διαφορετικές. Οι δήμαρχοι ζητούσαν από το κοντινό δασαρχείο ένα μεγάλο δέντρο, το τοποθετούσαν στην κεντρική πλατεία, έβαζαν φωτάκια και αστεράκια και δίπλα μια πλαστική φάτνη. Το έλατο μπορεί να έγερνε και λίγο, όμως αυτός ήταν ο στολισμός. Δεν το είχαμε πολύ μέσα στην κουλτούρα μας, είχαμε άλλα ήθη και έθιμα», εξιστόρησε, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ «Πρακτορείο 104,9 FM» ο κ. Αβανίδης.

Ο δήμαρχος, ακούγοντας την «τρελή» για εκείνη την εποχή ιδέα για σχεδιασμό ενός τόπου γεμάτου με δραστηριότητες και παιχνίδια που θα προσέλκυε όλη την οικογένεια, άναψε αμέσως το «πράσινο φως», αρκεί βέβαια να έδινε το «ok» και η διοίκηση της «Δημοξυλουργικής», της δημοτικής επιχείρησης στη Δράμα που έφτιαχνε ξύλινες κατασκευές.

«Δεν χάσαμε λεπτό και από το γραφείο του δημάρχου βρεθήκαμε απευθείας στα γραφεία της δημοτικής επιχείρισης. Για καλή μας τύχη, εκεί εργαζόταν άνθρωποι που είχαν εικόνες από τη Γερμανία και ήξεραν τις χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Έτσι, σχεδιάσαμε την πρώτη “Ονειρούπολη” που άνοιξε τις πύλες της στις 17 Δεκεμβρίου 2004, πολύ αργότερα χρονικά απ’ ό,τι ξεκινούν σήμερα τα Χριστουγεννιάτικα Χωριά», συμπλήρωσε ο κ. Αβανίδης.

Η πρώτη «Ονειρούπολη» στήθηκε στην κεντρική πλατεία της Δράμας και αγκαλιάστηκε τόσο θερμά από την πρώτη κιόλας στιγμή, που ανάγκασε τη διοίκηση του δήμου σε μόλις δύο χρόνια να τη μεταφέρει στον Δημοτικό Κήπο. Εκεί όπου «μεγάλωσε» και «ενηλικιώθηκε» καθώς φέτος κλείνει αισίως τα 19 χρόνια ζωής.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Και μετά ήρθε … ο «Μύλος των Ξωτικών»

Μετά τη μεγάλη προσέλευση, στη Δράμα, τουριστών που ήθελαν να ζήσουν από κοντά τη μαγεία των Χριστουγέννων, άνοιξε η «όρεξη» και σε άλλες περιοχές της χώρας να δημιουργήσουν κάτι ανάλογο.

Δεύτερη προσπάθεια του κ. Αβανίδη και της κ. Βουρνιά ήταν στον δήμο Τρικκαίων το 2011. «Σε αυτή την περίπτωση ήμασταν πιο έμπειροι και το περιβάλλον πιο ώριμο. Βρήκαμε μία πολύ καλά οργανωμένη ομάδα στελεχών του δήμου και τον Μύλο Ματσόπουλου κι εκεί σχεδιάσαμε τον «Μύλο των Ξωτικών», τον οποίο σήμερα επισκέπτονται πάνω από ένα εκατ. επισκέπτες», σημείωσε ο κ. Αβανίδης.

Ανάλογες προσπάθειες για δημιουργία Χριστουγεννιάτικων Χωριών, ώστε να σκορπιστεί η μαγεία των γιορτών, έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια σε πολλές περιοχές της χώρας.

Μόνο στη Βόρεια Ελλάδα, κατά καιρούς, «γεννήθηκαν» προσπάθειες που έλαβαν ονόματα «μαγικά» όπως «Παραμυθοχώρα», «Παραμυθούπολη», «Ξύλινο Χωριό», «Σαν …Παραμύθι», «Δάσος των Χριστουγέννων», «Χωριό του Κόσμου».

Στη Θεσσαλονίκη, από την άλλη, λειτουργεί εντός της ΔΕΘ ο «Αστερόκοσμος», ο οποίος φέτος, θα ανοίξει αυλαία και πάλι από τις 10 Δεκεμβρίου έως τις 8 Ιανουαρίου 2023.

Επίσης, η «Παραμυθούπολη» υλοποιείται για 11η χρονιά στον δήμο Πέλλας, στο πάρκο του Αγίου Γεωργίου στα Γιαννιτσά. Φέτος, ξεκινά από τις 9 Δεκεμβρίου έως και τις 8 Ιανουαρίου 2023.

Στην Κατερίνη, επιπλέον, θα λειτουργήσει το «Χριστουγεννιάτικο Χωριό του Κόσμου», σε μία αυλή στρωμένη με άχυρα και όλα τα στολίδια από ανακυκλώσιμα υλικά. Φωτίζεται από τρεις μεγάλες φωτιές και σε 12 ξύλινα σπιτάκια τα μικρά παιδιά μπορούν να συμμετέχουν σε διάφορα ατομικά ή ομαδικά παραδοσιακά παιχνίδια. Είναι ένα χωριό, με στόχο την προσφορά και την αλληλεγγύη.

Στην Κομοτηνή ετοιμάζονται από τον δήμο οι «Χριστουγεννιάτικες Περιπέτειες του Πινόκιο» στο Πάρκο Αγίας Παρασκευής, από τις 12 Δεκεμβρίου και μέχρι τις 2 Ιανουαρίου του 2023.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Χαρτογράφηση των υπεραιωνόβιων δέντρων στα νησιά της Δωδεκανήσου

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ολοκληρώθηκε η έρευνα που διεξήγαγε η διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου για την καταγραφή των υπεραιωνόβιων ελαιόδεντρων στα νησιά με σκοπό την προστασία και την ανάδειξή τους ως στοιχείο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Από την έρευνα προέκυψαν σημαντικά συμπεράσματα όπως το γεγονός ότι εντοπίστηκε ελαιόδεντρο ηλικίας πάνω από 2.000 χρόνια που θεωρείται το παλαιότερο στα νησιά της Δωδεκανήσου.

Το συγκεκριμένο ελαιόδεντρο, όπως δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιπεριφερειάρχης Φιλήμονας Ζαννετίδης βρίσκεται στην περιοχή «Λαμπρά» στο χωριό Ασκληπειό στη νότια Ρόδο ενώ στην ίδια περιοχή βρίσκονται και άλλα ελαιόδεντρα ηλικίας εκατοντάδων ετών. «Είναι πιθανό ότι έχουμε να κάνουμε με ελαιώνα υπεραιωνόβιων δένδρων» επισημαίνει ο αντιπεριφερειάρχης.

Όπως σημειώνει ο κ. Ζαννετίδης, έχει δοθεί εντολή στις αρμόδιες υπηρεσίες να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο που είναι η διευθέτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος ώστε «να ξέρουμε πού ανήκουν αυτά τα ελαιόδεντρα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συναίνεση για να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο που θα είναι η προστασία τους με την αναγκαία περίφραξη και η αποτύπωση πληροφοριών που θα υπάρχουν σε ειδικές πινακίδες, καθώς και η σήμανση στους τουριστικούς χάρτες της περιοχής μας».

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά ο αριθμός των ελαιοδέντρων που δηλώθηκε στα Δωδεκάνησα ήταν πάνω από 500 ενώ έγινε εκτίμηση σε 166 από τα οποία τα 71 ελαιόδεντρα φαίνεται να έχουν σημασία, με ηλικία πάνω από 400 έτη.

Από τα 71 τα 9 είναι ιδιαίτερα σημαντικά με ηλικία που ξεπερνάει τα 800 έτη, ενώ μια περίπτωση από τις 9, ενδεχομένως να αφορά ελαιόδεντρο άνω των 2.000 ετών.

Ο κ. Ζαννετίδης αναφερόμενος στις δυσκολίες δήλωσε ότι κάποια δέντρα είχαν πολύ πυκνές και πολυάριθμες παραφυάδες. Κάποια δέντρα ήταν σε δασωμένες πλέον περιοχές με πυκνή βλάστηση που η προσέγγισή τους ήταν δύσκολη, ενώ ορισμένα δέντρα είχαν κοπεί μερικώς άρα έπρεπε να γίνουν υποθέσεις για την περίμετρο.

Σύμφωνα με την έρευνα παρατηρήθηκε ότι τα μεγαλύτερα σε ηλικία ελαιόδεντρα βρέθηκαν κοντά σε θρησκευτικούς χώρους λατρείας, εκκλησίες, μονές (Καλυθιές, Σιάννα, Ασκληπειό, Θεολόγος), σε κάποιους παλιούς, αρχαίους οικισμούς (Σιάννα, Ασκληπειό) και σε όχθες ποταμών (Βάτι, Ασκληπειό).

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μάλιστα, στο χωριό Βάτι εντοπίστηκαν αρκετά σημαντικά ελαιόδεντρα που η ηλικία τους εκτιμάται ότι είναι άνω των 700 ετών ενώ για τις 9 περιπτώσεις που ξεχωρίζουν, η υπηρεσία θα προχωρήσει σε πιο εμπεριστατωμένη μελέτη προκειμένου να δει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια την ηλικία των δέντρων και να δώσει τα τελικά αποτελέσματα.

Παρόμοια προσπάθεια καταγραφής βρίσκεται σε εξέλιξη και για τα νησιά των Κυκλάδων και σύντομα αναμένεται να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Η Σκόπελος στους 12 καλύτερους νησιωτικούς προορισμούς του κόσμου για τους Βρετανούς

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: pixabay

Σημαντική διεθνή διάκριση απέσπασε η Σκόπελος στην πρώτη λίστα που ανακοινώθηκε μετά την ολοκλήρωση της πρόσφατης διεθνούς έκθεσης τουρισμού WTM και που προτείνει τους καλύτερους νησιωτικούς προορισμούς του κόσμου για το 2023.

Τα αποτελέσματα προέκυψαν μετά από εκτενή επιτόπια έρευνα της βραβευμένης ως «the most influential talent on the web» blogger Μάρτα Οστόγια που συνδύασε τις νέες ταξιδιωτικές τάσεις της μετά Covid εποχής με τους προορισμούς που παρουσιάστηκαν στη μεγάλη έκθεση τουρισμού στο Λονδίνο.

Σύμφωνα με το δημοφιλές ταξιδιωτικό blog «Where Life is Great», την πρώτη θέση καταλαμβάνει η Σκόπελος και ακολουθούν η Τενερίφη, η Σαρδηνία, η Προτσίντα, η Ισλανδία, το Μπαλί, η Ιαπωνία, η Σρι–Λάνκα, οι Μαλδίβες, οι Σεϋχέλλες, τα νησιά Μπαρμπάντος και η Μαγιόρκα.

Η αρθρογράφος που είχε επισκεφτεί τη Σκόπελο μετά από πρόσκληση του δήμου αναφέρει πως με «τη φήμη του πιο πράσινου νησιού της Ελλάδας, η Σκόπελος προκαλεί δέος με την αρμονική φυσική χρωματική παλέτα της αλλά και την πληθώρα ποιοτικών επιλογών από πεζοπορία και ποδηλασία μέχρι καταδύσεις, Mamma Mia tours, θαλάσσιες εκδρομές στα λημέρια των πειρατών και μαγείρεμα παραδοσιακής τυρόπιτας».

Σημειώνεται επίσης πως πρόσφατα ολοκληρώθηκε πρωτότυπη συνεργασία του Δήμου Σκοπέλου με τη γαστρονομική μουσικοχορευτική παράσταση Mamma Mia The Party στο Λονδίνο.

«Ενθαρρυντικά είναι τα μηνύματα που εισπράξαμε στην έκθεση WTM. Παρά τη διεθνή κρίση, το ενδιαφέρον για Σκόπελο παραμένει σε υψηλά επίπεδα από tour operators και μικρότερα γραφεία. Όλο αυτόν τον καιρό ʺεπενδύσαμεʺ σε θεματικά τουριστικά ʺπροϊόνταʺ που γοητεύουν το ταξιδιωτικό κοινό και τα διεθνή ΜΜΕ», δήλωσε η πρόεδρος της Επιτροπής Τουρισμού του δήμου, Ιωάννα Ευσταθίου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Εγγλεζονήσι, μια χαμένη πατρίδα ζωντανή στη μνήμη

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εγγλεζονήσι: Μία άγνωστη λέξη και ένας άγνωστος τόπος για τους πολλούς. Είναι όμως μία χαμένη πατρίδα, με όνειρα και αναμνήσεις για τους ανθρώπους που έζησαν εκεί και αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τους Τούρκους και να αναζητήσουν καινούριους τόπους για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Κράτησαν στα βάθη της ψυχής τους ό,τι καλύτερο και ομορφότερο είχε το νησάκι τους και το μετέφεραν στις καινούριες πατρίδες, τον Πειραιά και τον Βόλο. Και έφτιαξαν συλλόγους που μέσα τους έκρυψαν κάθε τι πολύτιμο που κατάφεραν να φέρουν από τον τόπο καταγωγή τους.

Ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Εγγλεζονησίων Νέας Ιωνίας Βόλου» είναι η ψυχή των προσπαθειών για να συντηρηθεί όλο αυτό το «σκηνικό». Ακόμα και σήμερα, 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή, τα μέλη του ζουν και αναπνέουν για τον υπέροχο, όπως λένε, τόπο τους που αναγκάστηκαν να αποχωριστούν.

Ο σύλλογος αυτός που συμμετέχει ανελλιπώς σε όλες τις παρελάσεις και τις εκδηλώσεις στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας, έχει μεγάλη ιστορία αφού ιδρύθηκε το 1925 ως «Σύλλογος Εγγλεζονησιωτών και Βουρλών-Άγιος Νικόλαος» και εξελίχθηκε το 1932 ως ο πρώτος σύλλογος Λιμενεργατών Βόλου, καθώς οι περισσότεροι εργαζόμενοι προέρχονταν από το ιστορικό νησάκι που είχαν αναγκαστικά εγκαταλείψει.

Δύσκολοι καιροί, τραγικές εποχές, χαμένες πατρίδες και άνθρωποι που έμειναν πίσω στη Μικρά Ασία και δεν γύρισαν ποτέ.

Ο σύλλογος όμως είχε ένα σκοπό: Να κρατήσει ενωμένο τον κόσμο που ζούσε την προσφυγιά, να εμψυχώσει ανθρώπους, να ενώσει οικογένειες, να στηρίξει όσο μπορούσε τους ανήμπορους, αλλά και να διατηρήσει ζωντανές τις μνήμες από την χαμένη πατρίδα. Και φαίνεται πως τα κατάφεραν.

Η πρόεδρος του Συλλόγου Εγγλεζονησίων Ουρανία Σταματιάδου, πασχίζει για το καλύτερο και αφού άνοιξε την πόρτα του συλλόγου, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Είμαι μάλλον μεταξύ της 4ης και της 5ης γενιάς από τους ανθρώπους εκείνους. Αν και έχουν περάσει 100 και πλέον χρόνια από τον ξεριζωμό, νομίζουμε ότι ζούμε και αναπνέουμε στον τόπο καταγωγής μας. Ήταν ένα καταπράσινο νησάκι στον κόλπο της Σμύρνης, το οποίο τα αρχαία χρόνια ονομαζόταν Δρυμούσα.

Το νησί μας ήταν πάντα φημισμένο για την ναυτοσύνη των ανθρώπων του, αφού οι περισσότεροι από τους 2.500 αποκλειστικά Έλληνες κατοίκους του, προέρχονταν ή συνδιαλέγονταν με τις Οινούσσες και τη Χίο και όργωναν με τα καΐκια τους όλες τις θάλασσες της εποχής. Δυστυχώς δεν έχει υπάρξει ή διασωθεί καμία φωτογραφία από εκείνο τον ευλογημένο τόπο».
Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Και συνεχίζοντας η πρόεδρος, που η κάθε λέξη της έσταζε και μέλι, για τον τόπο καταγωγής της και ας μη τον γνώρισε ποτέ, συμπλήρωσε: «Όλοι σχεδόν ήταν καϊκτσίδες, δηλαδή καραβοκύρηδες, είχαν γνώση και άποψη για τον “έξω κόσμο” και έφερναν πλούτο και καλούδια στο νησί μας. Πολλοί ταξίδευαν στον Βόλο και τον Πειραιά, τα δύο μεγάλα λιμάνια της εποχής, με τα εμπορεύματά τους και γνώριζαν τις προοπτικές. Κάποιοι από το 1914, τότε που άρχισε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, μετοίκησαν στον Βόλο και όταν το 1922 αναγκάστηκαν όλοι οι Έλληνες να εγκαταλείψουν την πατρώα γη, ο Βόλος ήταν η πρώτη και καλύτερη επιλογή τους, αφού ήδη υπήρχε πυρήνας συμπατριωτών για την στήριξή τους. Οι Εγγλεζονησιώτες ήταν αυτοί που έβαλαν πλάτη και αναμόρφωσαν το λιμάνι του Βόλου και εκτόξευσαν την εμπορική του δραστηριότητα. Είχαν ανοιχτά μυαλά, ήταν προοδευτικοί και πάντα αισιόδοξοι.

Οι Εγγλεζονησιωτες, μαζί με τους Σμυρνιούς, έφεραν στον Βόλο τις συνήθειές τους. Αυτοί έστησαν τα περίφημα τσιπουράδικα που καθιερώθηκαν πια σαν τα καλύτερα μεζεδοπωλεία της Ελλάδας. Εγγλεζονησιώτες, Αγνουσιώτες και Χιώτες, ως εξαιρετικοί ναυτικοί έστησαν και δημιούργησαν την αξεπέραστη ελληνική ναυτιλία που μεγαλουργεί σε όλο τον κόσμο».

Όλος ο χώρος αποπνέει, ακόμα και σήμερα το μεγαλείο του παρελθόντος. Ο σύλλογος πρωτοστατεί, ψάχνει και συλλέγει το κάθε τι που μπορεί να αφορά το νησί τους. Ακόμη και σήμερα δεν έχει λυθεί οριστικά η προέλευση του ονόματος.

Η πλέον πιθανή εκδοχή για την ονομασία του νησιού είναι πως προέρχεται από παραφθορά της λέξης «Αικλαζομενήσια», ονομασία που σχετίζεται με τις αρχαίες Κλαζομενές που βρίσκονταν στην απέναντι κοντινή ακτή, στη χερσόνησο της Ερυθραίας.

Σύμφωνα δε με τον ιστορικό Πολύβιο, το νησί δόθηκε στους Κλαζομενίους το 188 π.Χ. και με το πέρασμα των αιώνων τα Αικλαζομενήσια παραφράσθηκαν σε Εγγλεζονήσια, αφού υπάρχουν ακόμα τρεις μικρές νησίδες στην περιοχή.

Ο γραμματέας του συλλόγου Μανώλης Καραβανάκης, τρίτης γενιάς Εγγλεζονησιώτης, είναι ο άνθρωπος που μαζεύει στοιχεία και φωτογραφίες και συσπειρώνει τους απογόνους του νησιού και μεταξύ άλλων είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «κρατάμε όσο περισσότερο μπορούμε τις παραδόσεις. Είμαστε εύθυμοι άνθρωποι. Από τη φύση μας αισιόδοξοι. Έχουν καταπιαστεί με τον πολιτισμό μας και την ιστορία μας σπουδαίοι ερευνητές και συγγραφείς και έχουν κυκλοφορήσει πολλά βιβλία με πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Στο Εγγλεζονήσι ζούσαν ως το 1922 πάνω από 2.500 Έλληνες. Τότε τα γράμματα και οι σπουδές ήταν για τους προύχοντες.

Ο δάσκαλος του νησιού ήταν ο Θεμιστοκλής Παπαδημητρίου, που είχε νυμφευθεί τη Σοφία Φατσή, κόρη μεγάλου καραβοκύρη με μεγάλη περιουσία, οι οποίοι όμως χάθηκαν στην καταστροφή. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, που βρήκαμε και φωτογραφία του, ήρθε στην Ελλάδα, έζησε στον Πειραιά και στον Βόλο και έμαθε “γράμματα” σε όλους τους Εγγλεζονησιώτες ως το 1965 που έφυγε από τη ζωή».

Όλοι οι Εγγλεζωνησιώτες εγκαταστάθηκαν γύρω από τον Άγιο Διονύση στον Πειραιά και ακόμη περισσότεροι γύρω από την Ευαγγελίστρια στη Νέα Ιωνία του Βόλου, μαζί με 17.000 Σμυρνιούς που ήρθαν πρόσφυγες στην περιοχή.

Μαζί ίδρυσαν και την αγαπημένη τους ποδοσφαιρική ομάδα της «Νίκης Βόλου» που υφίσταται μέχρι σήμερα και που σε δύο χρόνια συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυσή της.

Κανείς δεν μπορεί να επισκεφθεί σήμερα το Εγγλεζονήσι, αφού αποτελεί ναυτική βάση του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και υπάρχει μόνο στις μνήμες των ανθρώπων που μεταδίδουν την αγάπη τους από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά…

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Ταμπαχανιώτικα: Τα ξεχωριστά αστικά τραγούδια της Δυτικής Κρήτης

Published

on

Από

Στέλιος Λαϊνάκης και Τζιμάκης. Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένα είδος μουσικής στη Δυτική Κρήτη συντρόφευε για δεκάδες χρόνια γενιές και γενιές του νησιού, οι οποίες στις νότες και τους στίχους των συγκεκριμένων τραγουδιών έβρισκαν αποκούμπι για τα βάσανα αλλά και τις χαρές της καθημερινότητας.

Ο λόγος για τα Ταμπαχανιώτικα ή όπως αλλιώς τα έλεγαν οι παλιοί, αμανέδες, τουρκοκρητικά, σταφιδιανά, μερακλήδικα, της παρέας ή και παθητικά.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τον σύγχρονο εκφραστή και δάσκαλο του συγκεκριμένου είδους Λεωνίδα Λαϊνάκη, ο οποίος είναι, ως συνεχιστής του πατέρα του Στέλιου Λαϊνάκη, ένας απόλυτα μαχόμενος μουσικός για τη διάσωση των Ταμπαχανιώτικων.

«Με τον όρο Ταμπαχανιώτικα πλέον στις μέρες μας, εννοούμε τα αστικά τραγούδια της Δυτικής Κρήτης, δηλαδή των Χανίων και του Ρεθύμνου. Τραγούδια που παιζόταν στα λιμάνια. Η ονομασία Ταμπαχανιώτικα έχει καθιερωθεί τα τελευταία 70 με 80 χρόνια μιας κι οι παλαιοί τα έλεγαν με άλλες ονομασίες. Εκδοχές υπάρχουν πολλές, σχετικά με την ονομασία Ταμπαχανιώτικα.

Λέγεται πως προέρχεται από το ταμπάκ χανές, χοροί καπνιζόντων από τα Ταμπακαριά, τα βυρσοδεψία, όπου έκαναν παρέες οι εργαζόμενοι και τα τραγούδια αυτά, τους σκοπούς αυτούς, έπαιζαν οι ταμπακίδες με τους μουσικούς. Επίσης υπάρχουν τα Ταμπαχανά της Σμύρνης. Υπάρχουν ηχογραφήσεις με Ταμπαχανιώτικο μανέ με Σμυρναίικο ύφος. Υπάρχουν και Πατρινά Ταμπαχανιώτικα που είναι ζεϊμπέκικα απτάλικα. ‘Αλλος βέβαια ρυθμός από τα κρητικά, άλλο πράμα», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Λαϊνάκης και εξηγεί πως «…αυτά τα τραγούδια δεν χορεύονται, είναι ακουστικά και έχουν τη μουσική δυνατότητα να αναδείξουν μεγάλους τραγουδιστές ερμηνευτικά. Αυτό που θέλω να καταγραφεί είναι ότι υπάρχουν πέρα των γνωστών τραγουδιών και πολλά άγνωστα, που εκδώσαμε με τον πατέρα μου και την αδερφή μου. Τραγούδια ενός γνήσιου Μεσογειακού Σταυροδρομιού Πολιτισμών με λιμάνια του τα Χανιά και το Ρέθυμνο».

Ο Λεωνίδας Λαϊνάκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1984.

Στη μουσική του παιδεία συνέβαλαν φίλοι, δάσκαλοι και συνεργάτες του πατέρα του Στέλιου, “θρύλοι” της κρητικής και λαϊκής μουσικής, όπως ο Κώστας Παπαδάκης ή Ναύτης, ο Γιώργος Τσαγκαράκης (ή Τζιμάκης), ο Ιορδάνης Τσομίδης, ο Μιχάλης Πολυχρονάκης, ο Γιώργος Γομπάκης, ο Πέτρος Καρμπαθάκης και πολλοί άλλοι αξιόλογοι μουσικοί όπως ο Λευτέρης Σαρτζετάκης. Διδάχτηκε και μελέτησε ποικίλα μουσικά ιδιώματα και κυρίως εκείνα της κρητικής μουσικής παράδοσης, την οποία και υπηρετεί πιστά.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ασχολείται ιδιαίτερα με την έρευνα, διάσωση και ανάδειξη της αστικής λαϊκής μουσικής της δυτικής Κρήτης, τα λεγόμενα ταμπαχανιώτικα. Είναι δεξιοτέχνης στο λαγούτο, στο μπουλγαρί και στο τρίχορδο μπουζούκι.

Το 2004 δημιούργησε το δικό του μουσικό σχήμα, το οποίο ερμηνεύει ταμπαχανιώτικα, κισσαμίτικα συρτά, παραδοσιακή μουσική από την υπόλοιπη Κρήτη και την Ελλάδα και παλιά ρεμπέτικα και Σμυρναίικα.

Συμμετέχει σε συναυλίες και παρουσιάσεις της κρητικής παραδοσιακής μουσικής, φεστιβάλ μουσικής και χορού και είναι διοργανωτής του μουσικού φεστιβάλ “Ροτόντα”. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με την οργανοποιία, ιδιαίτερα με τη διάσωση και αναβίωση της οργανοποιίας του αυθεντικού μπουλγαριού, αλλά και την κατασκευή λαγούτων και άλλων παραδοσιακών οργάνων με μέλημα την υψηλή ποιότητά τους τόσο μουσικά όσο και κατασκευαστικά.

Παράλληλα, δραστηριοποιείται στη διδασκαλία της παραδοσιακής μουσικής παραδίδοντας μαθήματα μπουλγαριού, λαγούτου και άλλων παραδοσιακών μουσικών οργάνων στο εργαστήρι του. Επίσης, ασχολείται με τη σύνθεση μουσικής έχοντας επενδύσει μουσικά ντοκιμαντέρ και ταινίες, ενώ το 2012 κυκλοφόρησε μαζί με τον πατέρα του και την αδερφή του το βιβλίο «Ταμπαχανιώτικα, Αστικά τραγούδια της Δυτικής Κρήτης», μαζί με ένα δίσκο ακτίνας με 16 γνωστά και ανέκδοτα ταμπαχανιώτικα τραγούδια.

Ο πατέρας του Στέλιος Λαϊνάκης είναι βασικό στέλεχος, και εδώ και χρόνια, πρόεδρος του μουσικού Συλλόγου “Ο Χάρχαλης”.
Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Έχει συμμετάσχει τόσο ως διοργανωτής όσο και ως μουσικός σε Μουσικολογικά Συνέδρια για την Παραδοσιακή Μουσική, φεστιβάλ κρητικής μουσικής και χορού και εκδηλώσεις με το σύλλογο «Χάρχαλη» στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έχει εμφανιστεί σε πολλά ελληνικά και ξένα ΜΜΕ. Το 2006 τιμήθηκε ως Πρωτεργάτης για τη διαμόρφωση των διαδικασιών της Επιστημονικής Προσέγγισης της Κρητικής Μουσικής από το Δήμο Πετρούπολης και τον Σύλλογο Κρητών και το 2011 τιμήθηκε από τον Δήμο Ιεράπετρας για την προσφορά του στην Κρητική Παράδοση.

Όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ υπάρχει τραγούδι στα Ταμπαχανιώτικα «…που αναφέρεται στην πληθυσμιακή ομάδα των Χαλιχούτηδων που είχαν έρθει από το Βόρειο Σουδάν από το 1600. Έγχρωμοι Αφρικανοί που τους είχαν για δούλους οι Τούρκοι. Επίσης, κάποια άλλα τραγούδια, έχουν διαφορετική δομή από τα μεταγενέστερα που έχουν εισαγωγή ρεφραίν, είναι ένα μακρόσυρτο αργό θέμα που φαίνεται μουσικά αρχαίο. Τα Ταμπαχανιώτικα κυριαρχούσαν στα Χανιά και το Ρέθυμνο, μόνο στις πόλεις και τα λιμάνια, ενώ στην υπόλοιπη Κρήτη ταξίδεψαν τα τελευταία 50-60 χρόνια. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας στην Κρήτη και να σκεφτείτε πως τραγούδια όπως “Όσο βαρούν τα σίδερα”, του Φουσταλιέρη, το τραγουδάει όλη η Ελλάδα. Το “Φιλεντέμ” που είναι παλαιού άγνωστου συνθέτη το ίδιο και το έχουν τραγουδήσει θρύλοι, μεγάλοι τραγουδιστές όπως ο Νίκος Ξυλούρης, ο Νταλάρας και εγώ (γελάει)».

Τα τελευταία χρόνια είναι διακριτή η προσπάθεια να διασωθεί το συγκεκριμένο είδος μουσικής και τα Ταμπαχανιώτικα να λάβουν μια θέση στο μουσικό στερέωμα, όχι μόνο της Κρήτης αλλά ολόκληρης της Ελλάδας.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κύριοι πρωταγωνιστές της προσπάθειας ο πατέρας Στέλιος και γιος Λεωνίδας Λαϊνάκης, οι οποίοι αρνούνται πεισματικά να εξαφανιστούν τα Ταμπαχανιώτικα: «Ο πατέρας μου στην εποχή του και εγώ με τη σειρά μου, σήμερα, αγωνιζόμαστε με κάθε τρόπο για τη διάσωση και τη διάδοσή τους. Προσωπικά, κατασκευάζω το όργανο που ήταν προς εξαφάνιση το μπουλγαρί ή Κρητικός ταμπουράς, ενώ τα τραγούδια τα έχουμε παρουσιάσει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που θέλουν να τα μάθουν, όπως και το όργανο ερμηνείας τους το μπουλγαρί. Βέβαια, υπάρχουν και πολλοί μουσικοί που ασχολήθηκαν με τα συγκεκριμένα τραγούδια. Υπάρχουν μαθητές που μάλιστα δείχνουν έντονο ενθουσιασμό για το είδος αυτό. Τούς αρέσουν πολύ κι αυτό όπως συζητάμε με τον πατέρα μου, είναι η ελπίδα μας ότι το έργο μας βρίσκει ανταπόκριση».

Ψάχνοντας διαπιστώσαμε ότι στο διαδίκτυο υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για τα Ταμπαχανιώτικα και όπως μας εξηγεί ο Λεωνίδας Λαϊνάκης, ίσως αυτό είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι υπάρχει διασύνδεση του Ταμπαχανιώτικου τραγουδιού τόσο με τη Σμύρνη όσο και με το Ρεμπέτικο.

«Η τουρκοκρατία διαδραμάτισε ρόλο για τη γέννηση του μουσικού αυτού είδους, σαφώς, όπως και όλοι που πέρασαν από το νησί, αλλά υπάρχει το τοπογονικό μεσογειακό χρώμα. Αυτό τα συνδέει και με το ρεμπέτικο που είναι κράμα δημοτικού τραγουδιού και με το σμυρναίικο.

Οι μεγαλύτερες επιρροές που δέχτηκε το Ταμπαχανιώτικο τραγούδι ήταν από την Μεσόγειο, αλλά κυρίως από την Κρήτη, που ήταν σταυροδρόμι και είχε το τοπογονικό μουσικό ηχόχρωμα.

Σύμφωνα με τις γνώσεις μου και την έρευνα μου, το πρώτο Ταμπαχανιώτικο τραγούδι που έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα ήταν το “Όσο βαρούν τα σίδερα” και μιλάμε για εκατό χρόνια πίσω», σημειώνει ο κ. Λαϊνάκης.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Ο στίχος ήταν κυρίως ερωτικός, αλλά συναντάμε στίχους αγάπης, λύπης, χαράς… Και φυσικά η μουσική που συνόδευε, έντυνε τον στίχο, προερχόταν από το μπουλγαρί. Σχεδόν πάντα μόνο του ή με πολλά μπουλγαριά. Αυτό ήταν το γνήσιο, το ατόφιο. Μετά μπήκαν τα υπόλοιπα όπως κιθάρα, βιολί, λύρα», συμπληρώνει και προσθέτει: «Το μπουλγαρί είναι ένα όργανο που προέρχεται από την αρχαία ελληνική πανδούρα, της οικογένειας του ταμπουρά, που στην Κρήτη πήρε αυτή τη μορφή και διακρίνεται από την ιδιαιτερότητα του ήχου, της κατασκευής και του παιξίματος.

Σύμφωνα με μαρτυρίες παλιών μπουλγαριτζήδων, το όνομα ίσως να οφείλεται στις μπουργκάνες τις οποίες μερικοί αποκαλούν μπουλγάρες (τυλιχτές χορδές). Παρόλα αυτά, κανείς δεν ξέρει από πού προέρχεται το όνομα του οργάνου».

Σχετικά με το πόσο μπορεί να αντέξει ο αγώνας για τη διάσωση του συγκεκριμένου μουσικού είδους, ο κ. Λαϊνάκης απαντάει λέγοντας: «Όσο υπάρχουν μερακλήδες και άνθρωποι με ευαισθησίες και όσο ενδιαφέρουν οι μουσικοί και πολιτισμικοί γρίφοι θα έλεγα ότι υπάρχει σοβαρή ελπίδα δεδομένου επίσης ότι μέσα από την μουσική καταλαβαίνεις καλύτερα την ιστορία. Πρέπει να διευκρινίσω ότι τα Ταμπαχανιώτικα τα ακούνε μόνο μερακλήδες. Πολλοί δεν μπορούν να τα καταλάβουν, γιατί δεν έχουν μάθει να ακούνε ή θέλουν μόνο να χορεύουν και να είναι σε μια διασκεδαστική διάθεση. Είναι βαριά και σοβαρή μουσική, με πολλά μουσικά και όχι μόνο ερεθίσματα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis

ΕΝΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ – GEDRUCKTE VERSIONEN

Like us on Facebook

Advertisement Europolitis 24
Advertisement
ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ1 ώρα ago

Γ. Χρυσουλάκης: Οργανώνουμε ένα παγκόσμιο δίκτυο νέων της ελληνικής ομογένειας

ΕΙΔΗΣΕΙΣ2 ώρες ago

Στα μεγάλα έργα ψηφιοποίησης εντάσσεται το Ιστορικό Αρχείο και οι θησαυροί του Ελληνικού Ινστιτούτου Βενετίας

ΕΙΔΗΣΕΙΣ4 ώρες ago

Μαθήματα ελληνικής γλώσσας στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη με πρωτοβουλία της ελληνικής πρεσβείας

ΓΕΡΜΑΝΙΑ19 ώρες ago

Δέκα λόγοι για να επισκεφθείτε την Φρανκφούρτη

ΓΕΡΜΑΝΙΑ22 ώρες ago

Γερμανία: Η Πολιτική Προστασία δοκιμάζει το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης

ΓΕΡΜΑΝΙΑ1 ημέρα ago

Γερμανία: Περισσότερες συλλήψεις μελών των “Πολιτών του Ράιχ” αναμένουν οι αρχές

ΕΙΔΗΣΕΙΣ1 ημέρα ago

Η ΕΕ προτείνει νέους κανόνες για την αναγνώριση της ιδιότητας του γονέα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ1 ημέρα ago

Στο μικροσκόπιο διεθνούς επιστημονικής ομάδας το ηφαίστειο Κολούμπου

ΕΙΔΗΣΕΙΣ2 ημέρες ago

Google: Η “ψηφιακή ταυτότητα” της Ελλάδας το 2022

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ2 ημέρες ago

Άνθηση της ηλεκτροκίνησης σε χώρες με δυνατές οικονομίες

Advertisement Europolitis
Advertisement