Connect with us

ΕΛΛΑΔΑ

Το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας και τα μυστικά του

Published

on

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αναμφίβολα αποτελεί το πιο επιβλητικό μνημείο της πόλης, ορατό ακόμη από τα παράλια της Ηγουμενίτσας και πόλος έλξης για τους τουρίστες. Ο λόγος φυσικά για το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας με την μακραίωνη ιστορία του και τα υπέροχα μυστικά του!

Η αρχή γίνεται τον 6ο αιώνα μ.Χ., όταν οι διασωθέντες από τους Γότθους, κάτοικοι της Παλαιόπολης της αρχαίας πόλης της Κέρκυρας, μετοίκησαν στο ανατολικό άκρο της πόλης, πάνω σε μια βραχώδη χερσόνησο με δύο λόφους – δύο κορυφές «προστάτες» του νησιού. Εξ’ ού και το όνομα Corfu ή Κοριφώ, όπως πιστεύουν πολλοί ιστορικοί.

Το 10ο αιώνα έγινε οικιστικός «πυρήνας» και απέκτησε τον τίτλο της «Μητρόπολης», ενώ μορφή ως οχυρωμένο φρούριο λαμβάνει στους βυζαντινούς χρόνους από αυτοκράτορες της εποχής. Παρεμβάσεις κάνουν οι Δεσπότες της Ηπείρου και οι Ανδηγαυοί, πρίγκιπες της Νότιας Ιταλίας.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με τη δεύτερη άφιξη των Ενετών στην Κέρκυρα το 1386, καθορίστηκε και η σημερινή μορφή του Παλιού Φρουρίου, που οχυρώθηκε και αποτέλεσε πλέον ένα στρατηγικό σημείο προστασίας του νησιού από τους κατακτητές της Δύσης και της Ανατολής.

Το Φρούριο μετρατράπηκε από χερσόνησο σε νησίδα που την κύκλωνε μία υγρή τάφρος.

Η επικοινωνία με τη στεριά γινόταν αρχικά μέσω μίας ξύλινης γέφυρας. Οι ψηλοί τετράγωνοι βυζαντινοί πύργοι των τοιχίων, έγιναν κυκλικοί, πιο χαμηλοί και λείοι προκειμένου να εμποδίσουν οποιαδήποτε αναρρίχηση.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Απέναντι στην προκλητικότητα και τις επιδρομές των Οθωμανών, η Κέρκυρα οχυρώθηκε, ενώ το φρούριο δέχθηκε τις παρεμβάσεις μίας στρατιωτικής αρχιτεκτονικής των καλύτερων αρχιτεκτόνων της εποχής. Οι τρεις κυκλικοί του πύργοι αντικαταστάθηκαν από δύο πενταγωνικούς προμαχώνες, ενώ η υγρή τάφρος διαπλατύνθηκε.

Η ξύλινη γέφυρα έγινε πέτρινη και στιβαρή. Πάνω στο φρούριο χτίστηκαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις με αποθήκες στρατιωτικού υλικού, νοσοκομείο, φυλακές, κωδωνοστάσια, αλλά και εκκλησίες. Το φρούριο έγινε απόρθητο και άντεξε σε όλες τις πολιορκίες των Οθωμανών.

Μετά τους Ενετούς το Παλιό Φρούριο χρησιμοποιήθηκε στρατιωτικά από τους Γάλλους και μετέπειτα τους Άγγλους κατακτητές του νησιού, ενώ «ελευθερώθηκε» και αποδόθηκε στο λαό του με την ενσωμάτωση των Ιονίων νήσων με την Ελλάδα το 1864.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην είσοδο του Παλιού Φρουρίου βρίσκεται το επιβλητικό άγαλμα του Στρατάρχη Σούλενμπουργκ, που έγινε από τους Ενετούς στη μνήμη της απώθησης των Τούρκων από το νησί. Διασχίζοντας την πέτρινη πανύψηλη γέφυρα, η εικόνα του Παλιού Φρουρίου, που είναι ορατό από την πλατεία Σπιανάδα, τη μεγαλύτερη των Βαλκανίων, μοιάζει σαν να έχει βγει από παραμύθι.

Η πέτρινη γέφυρα που ενώνει τη χερσόνησο με το φρούριο προκαλεί δέος. Τα καραβάκια στην υγρή τάφρο προδίδουν την εξέλιξη της εποχής, ενώ οι διάπλατες τετράμετρες ξύλινες πόρτες του στην κύρια είσοδό του προκαλούν ρίγη.

Πόσα μυστικά έκλειναν μέσα τους αυτές οι βαριές πόρτες!

Μπαίνοντας στη Βυζαντινή Συλλογή της Κέρκυρας, αποκαλύπτεται η κουλτούρα των Κερκυραίων που ασπάστηκαν από το Βυζάντιο αποτυπωμένη σε μοναδικά ψηφιδωτά.

Το Λατινικό Παρεκκλήσι της Παναγιάς των Καρμελιτών, που χτίστηκε αρχές του 17ου αιώνα, προδίδει τη θερμή πίστη των Ενετών, ενώ το 1994 χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. που έγινε στο νησί.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Βυζαντινοί, Ενετοί, Άγγλοι και σημερινοί Ευρωπαίοι, σε ένα Φρούριο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «μωσαϊκό» πολιτισμών αποτυπωμένο στα διασωθέντα κτίριά του, στην παλιά ενετική φυλακή, στο στρατιωτικό παρεκκλήσι, στο αγγλικό στρατιωτικό νοσοκομείο όπου σήμερα λειτουργεί το Τμήμα Μουσικής του Ιονίου Πανεπιστημίου, στον ναό του Αγίου Γεωργίου (έργο των Άγγλων από το 1840), στον Πύργο του ρολογιού που φτιάχτηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, στο βενετσιάνικο πηγάδι στους πρόποδές του -που σήμερα οι επισκέπτες του Φρουρίου το έχουν μετατρέψει σε πηγάδι των ευχών- καθώς είναι εμφανή τα εκατοντάδες νομίσματα, ακόμη και χαρτονομίσματα που ρίχνουν οι επισκέπτες κάνοντας τη δική τους ευχή στο απόρθητο φρούριο, λέγοντας τα δικά τους μυστικά.

Ανεβαίνοντας τα πέτρινα σκαλοπάτια για να φτάσεις στην κορυφή του, στο Μεγάλο Φάρο, ακούς τον απόηχο των ψιθύρων από τις κλειστές αίθουσες, τα αμπάρια… Μόνον τα χοντρά σιδερένια κάγκελα μπορούν να ομολογήσουν τι γινόταν.

Οι «μπομπάρδες» ενετικές λίβρες του 1684 που κοιτούν το Ιόνιο πέλαγος και κάποτε είχαν βροντερή φωνή, είναι αξιοθέατα μιας άλλης τρομερής εποχής, εκείνης των κουρσάρων και των πειρατών.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Για να φτάσεις στους πρόποδες του Παλιού φρουρίου, στο Μαντράκι, ακολουθείς τον ήχο από το πιάνο ή το βιολί, όλοι οι ήχοι από το Τμήμα Μουσικής του Ιονίου Πανεπιστημίου, που έχει βρει το δικό του καταφύγιο μέσα στο παλιό ενετικό νοσοκομείο.

Κατεβαίνοντας βορειονατολικά από τις λίθινες σκάλες, βρίσκεσαι στο Μαντράκι, που από στρατιωτικό λιμάνι με φρεγάτες, σήμερα είναι γεμάτο ιστιοφόρα και ιστιοπλοϊκά σκάφη που «δένουν» στα πόδια του φρουρίου έχοντας κάθε ασφάλεια από τα καιρικά φαινόμενα. Εκεί λειτουργεί σήμερα και μία από τις παλιότερες ιστιοπλοϊκές σχολές της Κέρκυρας.

Το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας είναι προσβάσιμο όλο τον χρόνο. Όπως ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κέρκυρας, Τένια Ρηγάκου, «είναι περισσότεροι από 200.000 οι φετινοί επισκέπτες του Παλιού Φρουρίου, ενώ μεγάλο ενδιαφέρον υπάρχει πλέον και για το νέο φρούριο του νησιού, γνωστό και ως φρούριο του Αγίου Μάρκου που κατασκευάστηκε από τους Ενετούς για την υπεράσπιση της πόλης και των προαστίων της».

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όπως και να’ χει το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας γράφει αιώνες τώρα τις δικές του ιστορίες. Τις ιστορίες της Κέρκυρας, των κατακτητών της, των ανθρώπων που την αγάπησαν, που τη ζήλεψαν, που προσπάθησαν να την κατακτήσουν και όλων όσων την επισκέπτονται προκειμένου να αφήσουν το δικό τους χνάρι.

Να πάρουν μαζί τους τη δική τους «selfie» και να κρατήσουν ζωντανές τις μνήμες όσων είδαν, όσων άκουσαν κι όσων “αισθάνθηκαν” με το διάβα τους στο Παλιό Φρούριο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.

ΕΛΛΑΔΑ

Σαντορίνη: Το εκκλησάκι του Αγίου Στυλιανού και η πορεία του στο χρόνο

Published

on

Από

Ο Ιερός Καθολικός Ναός Αγίου Στυλιανού, Φηρά Σαντορίνης. Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πρώτο Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου, με την κακοκαιρία «Μπάρμπαρα» να επηρεάζει τη χώρα μας, μια ομάδα τουριστών, βρίσκεται μπροστά την εκκλησάκι του Αγίου Στυλιανού στα Φηρά της Σαντορίνης, και απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα.

Την στιγμή που όλα σχεδόν τα νησιά της χώρα μας, διανύουν την πιο «νεκρή» χρονικά τουριστικά περίοδο και ξεκινούν την προετοιμασία για την νέα σεζόν, που ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή ξεκινά από τον Απρίλιο, η Σαντορίνη, «απλά ξεκουράζεται αλλά δεν κοιμάται», μάς αναφέρει χαρακτηριστικά ένας από τους μόνιμους κάτοικους του νησιού, που συναντήσαμε καθώς φωτογραφίζαμε το εκκλησάκι.

«Ακόμη και στην καρδιά του χειμώνα, αρχές Φεβρουαρίου που είμαστε σήμερα, το νησί παραμένει ζωντανό. Μπορεί τα σοκάκια να είναι σχεδόν άδεια, τα περισσότερα καταλύματα να έχουν κλείσει μόλις δύο μήνες πριν, αλλά τουρίστες από κάθε γωνία του κόσμου δεν σταματάνε ποτέ να έρχονται στο νησί. Στη διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς χρειαζόταν κράτηση σε εστιατόριο, καθώς οι αφίξεις ήταν πολλές για την εποχή και ο αριθμός των εστιατορίων δεν κάλυπτε τις ανάγκες», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Οι τελευταίες ήρεμες στιγμές της Σαντορίνης, καθώς σταδιακά από τις επόμενες εβδομάδες το κυκλαδίτικο νησί θα υποδέχεται ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό τουριστών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελευταία τουριστική σεζόν για τα κρουαζιερόπλοια στην Σαντορίνη έκλεισε μόλις πριν μερικές εβδομάδες, στις 29 Δεκεμβρίου 2022, πιο αργά από ποτέ, ενώ οι πρώτες αναμένονται σε λίγες μόλις εβδομάδες!

Ο ναός του Αγίου Στυλιανού

Ποια όμως είναι η πορεία στο χρόνο του ‘Αγιου Στυλιανού που είναι θεμελιωμένο στο χείλος του γκρεμού και αποτελεί ένα από τα πιο φωτογραφημένα εκκλησάκια της χώρα μας, καθώς χιλιάδες τουρίστες από κάθε μεριά του κόσμου, το φωτογραφίζουν.

Αναφέρεται για πρώτη φορά σε κατάλογο της Σαντορίνης που συνέταξε το έτος 1757 ο καθολικός αρχιεπίσκοπος Νάξου, Πέτρος Ντε Στέφανι.

Η αρχιτεκτονική μορφή του ναού είναι σταυροειδής με τρούλο, θηραϊκού τύπου. Ο ναός, όπως αναφέρεται στην πινακίδα που είναι τοποθετημένη μπροστά στην εξωτερική του είσοδο, ήταν η ιδιοκτησία της οικογενείας Αντωνίου Δελένδα ή Κρίνου, του οποίου η απόγονος Φλώρα, σύζυγος Νικολάου Γ. Δελένδα, τον δώρισε το 1919 στον ιερέα Νικόλαο Φ. Δελένδα.

Αυτός, με τη διαθήκη του, τον κληροδότησε το 1929 στην Καθολική Επισκοπή Θήρας.

Το εκκλησάκι άντεξε στον σεισμό του 1956 και δεν καταστράφηκε. Επισκευάστηκε το 1988 και εορτάζεται στις 26 Νοεμβρίου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Το εντυπωσιακό φαράγγι του Βούλγαρη στη Λέσβο: Προστατευόμενη περιοχή, ιδανική για ορνιθοπαρατήρηση

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Η Λέσβος φημίζεται για τα μοναδικά τοπία που διαθέτει», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Στρατής Ζγουρνιός, επιστημονικός συνεργάτης του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Σιγρίου Λέσβου, κατά τη διαδρομή στο φαράγγι του Βούλγαρη.

Και συνεχίζει: «Μια άγνωστη τέτοια ομορφιά, όχι καλά προσβάσιμη, αλλά μοναδική, είναι τα φαράγγια της. Ένα από αυτά βρίσκεται στη δυτική Λέσβο, ανάμεσα στους οικισμούς της Βατούσας και της Άντισσας. Εκεί δημιουργείται η κοιλάδα του ρέματος Μάρμαντος που καταλήγει στον ποταμό Βούλγαρη. Σε ένα τμήμα αυτής της κοιλάδας εμφανίζεται ένα εντυπωσιακό φαράγγι».

Η περιοχή της κοιλάδας του Βούλγαρη έχει διανοιχθεί στους ηφαιστειακούς σχηματισμούς του ηφαιστείου της Βατούσας, το οποίο ήταν ενεργό πριν από περίπου 18 εκατομμύρια χρόνια.

Μεγάλα ρήγματα που επηρεάζουν και σπάνε τα ηφαιστειακά πετρώματα, δημιούργησαν τις συνθήκες για τη σε βάθος διάβρωση των ηφαιστειακών σχηματισμών. «Η δημιουργία του φαραγγιού οφείλεται, σε μεγάλα γεωλογικά ρήγματα που διασχίζουν τα ηφαιστειακά κροκαλοπαγή πετρώματα που εμφανίζονται στην περιοχή» λέει ο κ. Ζγουρνιός.

Το νερό του ποταμού Βούλγαρη ακολουθεί την κατακερματισμένη ζώνη των ρηγμάτων και διαβρώνει σε βάθος με μεγάλη ταχύτητα δημιουργώντας μια εντυπωσιακή χαράδρα και απόκρημνες βραχώδεις πλευρές.

Η δράση του νερού διαβρώνει τους ηφαιστειακούς σχηματισμούς και δημιουργεί εντυπωσιακές γεωμορφές, σχηματίζοντας ακόμα και μικρούς καταρράκτες.

Η περιοχή του φαραγγιού αποτελεί προστατευόμενη περιοχή και ιδανικό τόπο για ορνιθοπαρατήρηση.

Ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000, με πλήθος σπάνιων πουλιών να βρίσκουν καταφύγιο εκεί. Αετογερακίνες, μαυροπελαργοί, μεσοτσικλιτάρες, σμιρνοτσίχλονα, χρυσογέρακα, κιρκινέζια και άλλα.

Τους χειμωνιάτικους μήνες και ιδιαίτερα μετά από έντονες βροχοπτώσεις όπως αυτές των τελευταίων ημερών του φετινού Ιανουαρίου, τα νερά που διασχίζουν την κοιλάδα του φαραγγιού δημιουργούν ένα μαγευτικό θέαμα.

Η διαδρομή γίνεται ανάμεσα σε βαλανιδιές, πουρνάρια, φτέρες, πικροδάφνες και φυσικά ελιές.

Σύμφωνα με το διευθυντή του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Σιγρίου Λέσβου καθηγητή Νίκο Ζούρο, «εντυπωσιακοί γεώτοποι όπως αυτός του φαραγγιού του Βούλγαρη ποταμού κυριαρχούν σε κάθε γωνιά του Γεωπάρκου Λέσβου. Αινιγματικά οικοδομήματα που στέκουν αγέρωχα, διαμορφώνοντας ένα ανεπανάληπτο ονειρικό σκηνικό, εκεί όπου ακόμη και ο κάθε ταπεινός βράχος, στη γη του Θεόφραστου, του πρώτου επιστήμονα που δίδαξε τη διάκριση και ταξινόμηση των λίθων, έχει μια ιστορία».

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Το νησί της Λέσβου διαθέτει μοναδικό πλούτο γεωλογικών μνημείων και τοπίων φυσικού κάλλους, οικοτόπων και πολιτιστικών μνημείων τα οποία συνέβαλαν στην αναγνώριση και στην ένταξή της στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO από το 2012.

Το Γεωπάρκο Λέσβου αποτελεί ένα ξεχωριστό τόπο καθώς εδώ αποκαλύπτονται σημαντικά τεκμήρια της γεωλογικής ιστορίας της λεκάνης του Αιγαίου των τελευταίων περίπου 300 εκατομμυρίων ετών.

Ιδιαίτερης ομορφιάς τοπία και γεωμορφές διαμορφώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και αποτελούν μάρτυρες της πολύπλοκης γεωϊστορικής εξέλιξής του. Μας δίνει πληροφορίες για τα πρώτα στάδια εξέλιξης του Αιγαίου, την περίοδο μετά την καταστροφή του ωκεανού της Τηθύως, ο οποίος έκλεισε και καταστράφηκε οριστικά πριν από περίπου 45 εκατομμύρια χρόνια.

Σύμφωνα με στοιχεία που αφορούν την παλαιογεωγραφική και τεκτονική εξέλιξη του ελλαδικού χώρου κατά το Κάτω-Μέσο Μειόκαινο (23-14 εκατ. χρόνια πριν), ο ελλαδικός χώρος με τη Μικρά Ασία αποτελούσαν μία ενιαία ξηρά, ενώ η θάλασσα είχε αποσυρθεί νότια της Κρήτης και των Δωδεκανήσων και δυτικά της Πελοποννήσου και της Δυτικής Ελλάδας. Η ενιαία αυτή ξηρά ονομαζόταν Αιγιήδα.

Η Λέσβος αποτελούσε τμήμα αυτής της ενιαίας χερσαίας περιοχής, την οποία κάλυπταν πυκνά τροπικά – υποτροπικά δάση.

Πριν από 21,5 με 16,5 εκατομμύρια χρόνια στο χώρο του βορειοανατολικού Αιγαίου εκδηλώθηκε έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα. Την περίοδο αυτή δημιουργήθηκαν τα σημαντικά ηφαιστειακά κέντρα αλλά και οι εντυπωσιακές ηφαιστειακές δομές του Γεωπάρκου Λέσβου που οδήγησαν στη δημιουργία του Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Σιδηροδρομικός σταθμός Βόλου: Ένα αρχιτεκτονικό στολίδι στις ράγες της ιστορίας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ως ένα σπουδαίο κτίριο με μία απαράμιλλη αρχιτεκτονική έχει χαρακτηρισθεί ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πρωτεύουσας της Μαγνησίας.

Κάθε χρόνο το επισκέπτονται χιλιάδες κόσμου, όχι απλά ταξιδιώτες που μετακινούνται με τα τρένα, αλλά και τουρίστες που βρίσκονται στην περιοχή.

Το μοναδικής αρχιτεκτονικής και ομορφιάς κτίριο σχεδίασε ο Ιταλός μηχανικός Εβαρίστο Ντε Κίρικο, πατέρας του σπουδαίου υπερρεαλιστή ζωγράφου Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο και η ιδέα ξεκίνησε όταν μπήκαν στα σκαριά οι εργασίες για την κατασκευή του περίφημου Θεσσαλικού Σιδηροδρόμου που θα συνέδεε σιδηροδρομικά το λιμάνι του Βόλου με τη Λάρισα, τον θεσσαλικό κάμπο και όλη τη Δυτική Θεσσαλία.

Τα έργα ξεκίνησαν αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1881 και το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού του Βόλου ολοκληρώθηκε και εγκαινιάσθηκε το 1884 από τον Βασιλιά Γεώργιο Α’, ενώ η λειτουργία αυτού του σιδηροδρομικού δικτύου ήταν η βασική αιτία για την εκρηκτική ανάπτυξη της πόλης του Βόλου.

Ο Κώστας Αδαμάκης, καθηγητής της Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας είχε πει παλαιότερα ότι «το εκπληκτικά όμορφο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού του Βόλου, σχεδιαστικά εμφανίζει τη νεοκλασική τυπολογία και έναν πειθαρχημένο στις κλασικές μορφές σχεδιασμό, εκφράζοντας τη μνημειακότητα μιας συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής που ακολουθείτο τότε σε συγκεκριμένα κτίρια. Χαρακτηριστικά αναδεικνύονται στο κτίριο οι όγκοι του με τα κατακόρυφα ανοίγματα και την εξέχουσα δίρριχτη στέγη, που διαθέτει πλούσιο ξύλινο διάκοσμο στο περίγραμμά της και με τον σχεδιασμό αυτό δημιουργείται μια μοναδική πλαστική ομοιογένεια και ισορροπία στο κτίριο. Στο κτίριο διακρίνονται εφαρμογές σπουδαίων διακοσμητικών στοιχείων στις δύο βασικές ζώνες που το περιβάλλουν, αλλά και την γαλήνια επιβλητικότητα της πρόσοψης που τόνιζε έντονα τον τότε ανερχόμενο αστικό χαρακτήρα του Βόλου».

Με τον σιδηροδρομικό σταθμό του Βόλου ο Εβάριστο Ντε Κίρικο ανέδειξε το εξαιρετικό ταλέντο του, πέρα από τις άλλες εξαίρετες δημιουργίες του, όπως και το τρένο του Πηλίου που θα ακολουθούσε λίγα χρόνια αργότερα με την μοναδικότητά του.

Ακόμη και εκείνα τα πρώτα χρώματα που διακόσμησαν το υπέροχο κτίριο το 1884, εξακολουθούν να παραμένουν τα ίδια και σήμερα, δηλαδή 140 χρόνια αργότερα, αποτελώντας ένα ξεχωριστό μνημείο και σημείο αναφοράς για την πρωτεύουσα της Μαγνησίας.

Το 1884 που εγκαινιάσθηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου, μαζί με την λειτουργία της μετρικού εύρους τότε γραμμής Βόλου – Λάρισας, ένα ακόμη σπουδαίο στοιχείο είδαν οι παρόντες επίσημοι και ανεπίσημοι στον χώρο. Ήταν το μεγάλων διαστάσεων μνημειακό άγαλμα της θεάς Αθηνάς, έργο του Ιταλού γλύπτη G.Previsan, που εξακολουθεί να στέκει μέχρι και σήμερα στο ίδιο σημείο και δένει αρμονικά με το πανέμορφο και επιβλητικό κτίριο.

Με την πάροδο των χρόνων και παρά την παρακμή και στη συνέχεια κατάργηση του θεσσαλικού σιδηρόδρομου, το επιβλητικό κτίριο περιήλθε στην ιδιοκτησία του ΟΣΕ και σήμερα αποτελώντας τον τερματικό σταθμό της γραμμής Βόλου – Λάρισας εξακολουθεί να στέκει και να εντυπωσιάζει τους επισκέπτες του.

Την τελευταία 20ετία στον πρώτο όροφο του κτιρίου, λειτουργεί το Σιδηροδρομικό Μουσείο Θεσσαλίας όπου εκτίθενται πλούσια και σπάνια κειμήλια σχετικά με την ιστορία των σιδηροδρόμων.

Στους χώρους ο επισκέπτης μπορεί να δει παλιές φωτογραφίες, τηλεγράφους, ρολόγια σταθμού, στολές εποχής, εκδοτήρια εισιτηρίων, εξαρτήματα μηχανών, σιδηροδρομικά αρχεία, βιβλία για την αρχιτεκτονική των σιδηροδρόμων και σχέδια του Εβάριστο Ντε Κίρικο που αποτελούν σημαντικά ιστορικά ντοκουμέντα για την πορεία του σιδηροδρόμου της περιοχής μέσα από μία πορεία 140 χρόνων.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Γιώργος Αποστολέρης, η «ψυχή» του συγκεκριμένου μουσείου, που διετέλεσε επί πολλά χρόνια κεντρικός σταθμάρχης του σιδηροδρομικού σταθμού του Βόλου και συνταξιοδοτήθηκε πριν από λίγους μήνες, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ σημειώνει ότι «η προσπάθεια βρίσκεται ακόμη στα αρχικά της βήματα, εμπλουτίζεται διαρκώς με νέο υλικό και το μουσείο στοχεύει να γίνει ένας διεθνούς φήμης σταθμός για τους φίλους του σιδηροδρόμου.

Όλα αυτά τα χρόνια κατορθώσαμε να συλλέξουμε ό,τι έπεφτε στην αντίληψή μας που άξιζε να διατηρηθεί και όλη η προσπάθεια φαίνεται ότι δεν πήγε χαμένη. Έχουμε στον Βόλο τροχαίο υλικό που μπορεί να αναδειχθεί μέσα από συντήρηση γιατί όλα αυτά έχουν μία παγκόσμια μοναδικότητα».

Το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Βόλου είναι ένα από τα λιγοστά σπουδαία κτίρια που σώθηκαν μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς που ισοπέδωσαν τον Βόλο το 1955 – 56, και έχει διατηρήσει αναλλοίωτα τα βασικά του χαρακτηριστικά.

Όποιος επιθυμεί, μπορεί να επισκεφθεί το Σιδηροδρομικό Μουσείο στο Βόλο έπειτα από τηλεφωνικό ραντεβού.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Ιωάννινα: Η ιστορική Μονή στο Μιτσικέλι – Από την καταστροφή στην αναγέννηση

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Σήμερα ο προσκυνητής της Μονής αισθάνεται, μέσα στο εντυπωσιακό καθολικό, όπου δεσπόζει στο παλαιότατο τέμπλο η επιβλητική μορφή της Παναγίας, τις προσευχές και τα δάκρυα των μοναχών και προσκυνητών που για τόσους αιώνες, με ευλάβεια προστρέχουν στο Μοναστήρι Της».

Είναι τα λόγια του αρχιμανδρίτη, πρωτοσυγκέλου της Μητρόπολης Ιωαννίνων π. Θωμά Ανδρέου, για την Ιερά Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας, κατά την διαδρομή που έκανε το ΑΠΕ-ΜΠΕ προς το Μοναστήρι που «ξαναγεννήθηκε».

Ο δρόμος φιδίσιος, ανηφορικός, με εξαιρετική θέα στο λεκανοπέδιο Ιωαννίνων. Η Μονή είναι ριζωμένη πάνω σε βράχο στις πλαγιές του βουνού Μιτσικέλι, σε υψόμετρο 1000 μέτρων.

Έχει τουλάχιστον 300 χρόνια ιστορίας, όπως μαρτυρά επιγραφή πάνω σε λιθάρι στο καθολικό της.

Η «ζωή» της, είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις τοπικές παραδόσεις και την ιστορία.

Στο πέρασμα του χρόνου, το Μοναστήρι γνώρισε μέρες ακμής, καταστράφηκε, λεηλατήθηκε, βεβηλώθηκε και σήμερα μετά από δεκαετίες, η φλόγα από τα κεράκια των πιστών τρεμοπαίζει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.

Η Μητρόπολη Ιωαννίνων, συμπαραστάθηκε στην θέληση του Πρωτοσύγκελου και μια ομάδας εθελοντών, για την ανακαίνιση της Μόνης.

Πέρασαν 72 χρόνια από τότε, που ιταλικά κατοχικά στρατεύματα διέπραξαν το μεγάλο έγκλημα στο Μοναστήρι.

Με συγκίνηση ο π. Θωμάς Ανδρέου, εξιστορεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τα τραγικά γεγονότα του 1941. «Ήταν Απρίλιος, όταν Ιταλοί στρατιώτες εισέβαλαν στο Μοναστήρι της Παναγίας της Περιβλέπτου… Αφού το κατέστρεψαν, δολοφόνησαν τους πατέρες της Μονής καθώς και κάποιους λαϊκούς, μεταξύ των οποίων 3 παιδιά».

Στον πρόναο, ο προσκυνητής, βλέπει ακόμη χαραγμένα πάνω στις αγιογραφίες – τοιχογραφίες, ημερομηνίες και ονόματα ιταλών στρατιωτών, «ως υπογραφή», του μαρτυρίου. Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου της Μονής, φυλάσσονται τα λείψανα των μοναχών. Συγκλονίζει η εικόνα των κρανίων τους, που φέρουν έντονο το σημάδι της χαριστικής βολής.

Η Ιερά Μονή Περιβλέπτου Παντάνασσας είναι γνωστή στην περιοχή, ως Μονή Στούπαινας, καθώς σύμφωνα με την παράδοση μία γυναίκα, με επίθετο Στούπη, την υποστήριξε σημαντικά με μεγάλες δωρεές.

Οι σωζόμενες επιγραφές, δίνουν σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του Μοναστηριού.

Επιγραφή σε λίθο, στη νότια πλευρά του καθολικού, αναφέρει πως χτίστηκε «εκ βαράθρων» το 1724, με δαπάνη του ιερομονάχου Γρηγορίου, ο οποίος είχε διατελέσει ήδη, ηγούμενος σε κάποια Μονή, αφού αναφέρεται ως «προηγούμενος».

Ο Αρχιμανδρίτης, αναφέρεται σε ιστορική έρευνα του ιερέα που είναι και αρχαιολόγος π. Γρηγόριου Μανόπουλου. Όπως λέει, πιθανόν μετά την ανέγερση του Ναού, φιλοτεχνήθηκε το τέμπλο, καθώς ο τρόπος κατασκευής του, παραπέμπει στις αρχές του 18ου αιώνα.

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το 1730, ξεκίνησε η αγιογράφηση του καθολικού από το νάρθηκα, όπου με έξοδα του ίδιου του ζωγράφου Νικολάου, φιλοτεχνήθηκε η παράσταση της Θεοτόκου, σε κόγχη επάνω από τη θύρα του κυρίως ναού.

Η τοιχογραφίες του καθολικού ολοκληρώθηκαν το 1734 και η σχετική επιγραφή επάνω από τη θύρα στο εσωτερικό του κυρίως ναού, μας πληροφορεί ότι τελικά τα έξοδα της ανέγερσης καταβλήθηκαν όχι μόνο από τον ιερομόναχο Γρηγόριο, αλλά και από τους μοναχούς και αδελφούς της Μονής Δανιήλ και Διονύσιο.

Επίσης, η επιγραφή μάς πληροφορεί ότι το 1734, ο Διονύσιος ήταν πλέον ηγούμενος και ότι πάλι μαζί με τους ίδιους αδελφούς Δανιήλ και Γρηγόριο, κατέβαλαν τα έξοδα για την τοιχογράφηση. Άλλοι γνωστοί αδελφοί της μονής υπήρξαν, ο ηγούμενος Αρσένιος, που φρόντισε για την ανέγερση του περιβόλου της μονής το 1780.

Ηγούμενος με το επώνυμο Ζάγκος, από το Μακρίνο Ζαγορίου, παρέλαβε μεγάλο χρηματικό ποσό για φύλαξη από συνεργάτη του Αλή Πασά το 1820, το οποίο όμως βρέθηκε ελαττωμένο, με αποτέλεσμα να εκδιωχτεί.

Ο ηγούμενος Στέφανος, το 1866 κατέγραψε τα κτήματα της Μονής που έφταναν τότε περίπου 907 στρέμματα, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποιες άλλες, μη καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Ο τελευταίος ηγούμενος της Μονής ήταν ο Παΐσιος, μετά τον θάνατο του το 1922 η μονή περιέπεσε σε παρακμή και λεηλασίες, με αποκορύφωμα την καταστροφή της τον Απρίλιο του 1941, από τις κατοχικές δυνάμεις.

Ολοκληρώνοντας την φιλοξενία στην Μονή ο π. Θωμάς Ανδρέου συμπληρώνει: «Σήμερα, 300 χρόνια μετά την ανέγερση του, συνεχίζει να αποτελεί έναν πνευματικό φάρο για τις ψυχές των ανθρώπων που το επισκέπτονται. Εδώ θα συναντήσουν και την μοναχή Μαριάμ.

Η Ιερά Μονή είναι καθημερινά ανοικτή για τους προσκυνητές και τελείται Θεία λειτουργία, κάθε Τετάρτη απόγευμα ώρα 6 με 8 και κάθε Σάββατο πρωί, ώρα 8 με 10. Μέχρι και την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης του Καθολικού, οι ακολουθίες τελούνται στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου που βρίσκεται εντός της Μονής».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Καβάλα: Τον Άγιο Γρηγόριο τιμάει ο προσφυγικός πληθυσμός της Καππαδοκίας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, τιμάται φέτος με κάθε λαμπρότητα στον προσφυγικό οικισμό της Νέας Καρβάλης, ανατολικά της Καβάλας.

Δυο χρόνια μετά την εφαρμογή των αυστηρών υγειονομικών μέτρων λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, εκατοντάδες πιστοί συρρέουν στον Ιερό Ναό όπου φυλάσσονται μέρος του σκηνώματός του αλλά και οστά της μητέρας του, για να προσκυνήσουν και να κάνουν τη βόλτα τους στην μεγάλη εμποροπανήγυρη που στήνεται στην κεντρική πλατεία του οικισμού.

Ο ομώνυμος προσκυνηματικός Ιερός Ναός αφιερωμένος στη χάρη του Αγίου που βρίσκεται στο κέντρο της Δημοτικής Κοινότητας της Νέας Καρβάλης είναι γεμάτος από τα κειμήλια που έφεραν μαζί τους πριν από εκατό χρόνια οι πρόσφυγες από το Γκέλβερι της Μικράς Ασίας.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο προσφυγικός ελληνισμός της Καβάλας και της ανατολικής Μακεδονίας γιορτάζει και θυμάται, μέσα από τις μαρτυρίες των παλαιότερων, την ημέρα που οι προγονοί τους εγκατέλειψαν με δάκρυα στα μάτια τις πατρογονικές τους εστίες.

Οι μνήμες αυτές, μαζί με το μουσείο Καπαδοκικού Ελληνισμού που λειτουργεί σήμερα στη Νέα Καρβάλη, αποτελούν σημεία αναφοράς της ζωής που άφησαν πίσω τους οι πρόσφυγες από το Γκέρλβερι της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Καρβάλη της Καβάλας.

Τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου αποτελούν το σημαντικότερο ιερό κειμήλιο που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες, φεύγοντας κατατρεγμένοι από την Καππαδοκία.

Βέβαια οι μαρτυρίες αναφέρουν πως μέσα στην ασημένια λάρνακα φυλάσσονται και λείψανα της μητέρας του Αγίου, της Αγίας Νόνας της Ναζιανζηνής (εξάλλου κάποια λείψανα φυλάσσονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και κάποια άλλα σε μονές του Αγίου Όρους). Ωστόσο, η μακρά ιστορική παράδοση και η βαθιά πίστη των απογόνων των προσφύγων θέλουν στη Νέα Καρβάλη να βρίσκεται ολόκληρο το σκήνωμα του Αγίου.

Ο ναός όπου σήμερα φυλάσσεται το λείψανο του Αγίου είναι πιστό αντίγραφο του Ιερού Ναού του Αγίου Γρηγορίου που βρίσκεται στο Γκέλβερι της Μικράς Ασίας.

Η τελευταία Θεία Λειτουργία στο Γκέλβερι της Μικράς Ασίας

Μια από τις σημαντικότερες μαρτυρίες που διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας είναι και αυτή της αείμνηστης Πολυξένης Κατραντζή, που υπάρχει στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και έχει καταχωρηθεί στο έντυπο «Η Έξοδος», τόμος β΄, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1982 και αναφέρει μεταξύ άλλων: «Κάναμε την τελευταία λειτουργία. Βάλαμε σε κάσες το λείψανο του Γρηγορίου Θεολόγου, τις εικόνες, τους πολυέλαιους και τα καντήλια των εκκλησιών. Όσα εικονίσματα ήταν παλιά, τα θάψαμε στο νεκροταφείο. Τα πράγματά μας τα φορτώσαμε σε καμήλες και τα στείλαμε στη Μερσίνα. Αύγουστος μήνας ήταν όταν βγήκαμε από το χωριό. Μπήκαμε σε αραμπάδες και τραβήξαμε κατά το ‘Ακσεραϊ. Οι Τούρκοι του Γκέλβερι έκλαιγαν και μας παρακαλούσαν να μη φύγουμε.

Στο δρόμο βγήκαν μπροστά στον αραμπά μας Τούρκοι από τα χωριά Περίστρεμμα, Κοτιούκ και Κιζίλκαγια και μας σταμάτησαν. Ο άντρας μου τους πουλούσε μανιφατούρα βερεσέ και μας χρωστούσαν λεφτά. Ύστερα από τον αλωνισμό ξεπλέρωναν τα χρέη τους δίνοντας καρπό. Τι να το κάνουμε όμως το στάρι, αφού φεύγαμε! Έβαλαν οι Τούρκοι στα στόματα των τριών παιδιών μου μπουκιές από πίτες με τυρί και μέλι και τα παρακαλούσαν: – Φάτε και πέστε χελάλ ! Να χαρείτε, πέστε χελάλ. Δε θέλανε να έχουν βάρος στη συνείδησή τους πως έφαγαν το δίκιο των ορφανών παιδιών μου. Ορμήνεψα τα παιδιά μου να φαν τις μπουκιές και να πουν: – «Χελάλ ολσούν» (ας γίνει χάρισμα). Σαν τ’ άκουσαν αυτό οι Τούρκοι, μας αγκάλιαζαν και μας φιλούσαν από τη χαρά τους. […].

Ταξιδεύαμε τέσσερις μέρες στη θάλασσα. Μια μέρα βλέπουμε ξαφνικά να βγαίνει καπνός από το αμπάρι. Είχε σκάσει το καζάνι, όπως έλεγαν. Οι γυναίκες τσίριζαν και τα παιδιά έκλαιγαν. ‘Αλλοι έκαναν την προσευχή τους. Λέγω τότε του πατέρα μου: – Πατέρα, θα πετάξω τα παιδιά στη θάλασσα και ύστερα θα πέσω κι εγώ. Καλύτερα να πνιγούμε, να γίνουμε μάρτυρες, παρά να καούμε ζωντανοί. Ευτυχώς κάποιος βούλωσε την τρύπα του καζανιού. Είπαμε τότε πως έκανε το θαύμα του ο Γρηγόριος Θεολόγος, γιατί είχαμε μαζί μας το λείψανό του.

Όταν φτάσαμε στο Καραμπουρνού της Θεσσαλονίκης, μας έκαναν καραντίνα. Μείναμε κάπου δυο βδομάδες στα σύρματα […] Απ’ εκεί μας πήγαν στην Καβάλα.[…]».

Η άφιξη στη νέα πατρίδα

Τα πρώρα χρόνια της έλευσης τους στην Καβάλα οι πρόσφυγες κατασκεύασαν ένα παράπηγμα για εκκλησία προκειμένου να βάλουν εκεί μέσα τα λείψανα του Αγίου και τα κειμήλια που έφεραν μαζί τους.

«Εν ξύλινο παράπηγμα, αρκετά ευρύχωρον, χρησιμεύει ως εκκλησία της κοινότητος … ιεραί εικόνες θεομητορικαί και αρχαιολογικής αξίας είναι σχεδόν τελείως κατεστραμμέναι υπό της υγρασίας, των υδάτων και των χιόνων.[…] Επί πλείστων των εικόνων έχει επικαθίσει τοιούτον στρώμα μούχλας ώστε αδυνατεί τις ν’ αναγνωρίση τον άγιον όστις είναι εξεικονισμένος επ’ αυτών…». Αυτά γράφει στα 1928 ένας επιφανής Καρβαλιώτης και μεταφέρει μέχρι σήμερα ο ιστορικός και συγγραφέας Κυριάκος Λυκουρίνος.

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1929 θεμελιώνεται η σημερινή εκκλησία και στην προσφώνησή του ο πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συνδέσμου της Κοινότητας Ιωάννης Δοπρίδης, σημειώνει μεταξύ πολλών άλλων: «[…] Σήμερον, ακριβώς πέντε έτη από την ημέραν που εγκαταλείψαμεν ακουσίως την Μικρασιατικήν μας Καρβάλλην, με τους ιερούς βωμούς και τους τάφους των πατέρων μας, κατατίθεται ο θεμέλιος λίθος του ανεγερθησομένου νέου ιερού Ναού του Γρηγορίου του Θεολόγου. Η σημερινή τελετή αποτελεί […] και εν ευλαβές μνημόσυνον του ήδη σκλάβου ιερού ναού μας που ευρίσκεται εκεί πέραν του Αιγαίου εις τα υψίπεδα της Κεντρώας Μικρασίας. Ο νέος ανεγερθησόμενος ναός […] θα περιλάβη τα διασωθέντα ιερά κειμήλια μετά του ιερού λειψάνου του πολιούχου μας και του σεπτού Τιμίου Σταυρού του δωρηθέντος υπό του αειμνήστου Αυτοκράτορος Θεοδοσίου του Μεγάλου και θα αποτελέση ούτος ιερόν προσκύνημα και εν τη ελευθέρα πατρίδι […]».

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γρηγορίου εγκαινιάστηκε μια εικοσαετία αργότερα, τον Ιούλιο του 1950.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Οι δρόμοι στις νότιες πλαγιές του Γράμμου: Τα χωριά των ζωγράφων, των ξυλογλυπτών και των μαστόρων της πέτρας

Published

on

Από

Πηγή φωτογραφίας: pixabay

Αφήνοντας την Κόνιτσα, στην παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων – Κοζάνης, ο δρόμος βγάζει σε έναν τόπο που γνώρισε μέρες ακμής, που γέννησε σπουδαίους ξυλογλύπτες, ζωγράφους, αγιογράφους και μαστόρους της πέτρας.

Πυρσόγιαννη, Βούρμπιανη, Οξυά, Ασημοχώρι, Χιονιάδες, Γοργοπόταμος, Πληκάτι.

Χωριά που αποκαλύπτουν το παρελθόν τους, μέσα από τα έργα των δικών τους ανθρώπων. Μπορεί ο τόπος να είναι ορεινός, άγονος, όμως γνώρισε επί αιώνες μέρες ακμής, γιατί οι τέχνες «άνοιξαν» τον δρόμο. Η διαδρομή, μας αποκαλύπτει, τα υλικά, την τοπική αρχιτεκτονική και τα αισθητικά ρεύματα των τριών τελευταίων αιώνων στην περιοχή και ευρύτερα στα Βαλκάνια.

Κτισμένη αμφιθεατρικά μέσα σε ένα πυκνό δάσος η Πυρσόγιαννη, είναι το πρώτο και μεγαλύτερο χωριό που συναντάμε στην διαδρομή βόρεια της Κόνιτσας.

Χαρακτηριστικό χωριό των μαστόρων της πέτρας. Έχει περίφημα λιθόκτιστα μεγάλα σπίτια, καλντερίμια, ιερούς ναούς –μνημεία. Σε αλλοτινές εποχές στο χωριό ζούσαν 360 οικογένειες. Οι περισσότερες ήταν οικογένειες πετράδων, που από γενιά σε γενιά «ταξίδεψαν» την τέχνη τους και τα μυστικά της από την Ήπειρο, στα Βαλκάνια και σε όλο τον κόσμο.

Στο τέλος του 19ου αιώνα, τα μπουλούκια των μαστόρων έφτασαν στην Αίγυπτο, στην Αιθιοπία, στο Σουδάν, στο Κονγκό, στην Μικρά Ασία συγκεκριμένα την Σμύρνη και την Προύσα, στην Γαλλία, στην Αμερική ακόμη και στα μακρινά Βλαδιβοστόκ και Ιρκούτσκ της Ρωσίας.

Φιλοδοξία του Δήμου Κόνιτσας, είναι το πετρόχτιστο κτήριο του παλιού σχολείου, το οποίο έχει ανακαινιστεί να στεγάσει την ιστορία και τις διαδρομές των μαστόρων της πέτρας. Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Κόνιτσας αναφέρει πως έχει εξασφαλιστεί χρηματοδότηση μέσω του προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης και ότι πλέον, βρίσκεται στο τελικό στάδιο υλοποίησης το Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων, για να παραδοθεί το συντομότερο δυνατό στους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής.

Με 15 εκκλησίες γύρω και μέσα στον οικισμό το επόμενο χωριό η Βούρμπιανη, αποτελεί ακόμη ένα μνημείο αρχιτεκτονικής των μαστόρων της πέτρας.

Τα παλιά αρχοντικά, οι βρύσες, το γεφύρι, το διώροφο σχολείο, όλα αποτελούν αξιοθαύμαστα δημιουργήματα των ανθρώπων που έζησαν στην περιοχή.

Οι ιεροί ναοί ξεχωρίζουν για τα περίτεχνα ξυλόγλυπτα τέμπλα και τις εικόνες τους, έργα των σπουδαίων ζωγράφων και ξυλογλυπτών από τα γειτονικά χωριά Χιονιάδες και Γοργοπόταμο.

Στο τέμπλο του ναού του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται η παλαιότερα χρονολογημένη εικόνα, από το 1747, έργο του ζωγράφου Κώνστα από τους Χιονιάδες.

Λίγα μόλις χιλιόμετρα μετά την Βούρμπιανη συναντάμε απλωμένα σε κατάφυτες πλαγιές και πετρόχτιστα σπίτια, τα χωριά Οξυά και Ασημοχώρι.

Πατρίδα πετράδων η Οξυά και εξειδικευμένων μαραγκών το Ασημοχώρι.

Οι άνδρες όπως και στα άλλα χωριά, ξενιτεύτηκαν, εργάστηκαν σε τόπους μακρινούς. Όσοι έμειναν στο εξωτερικό δεν ξέχασαν ποτέ τον τόπο τους, τον οποίον ωφέλησαν με ευεργεσίες.

Από τα υψώματα της περιοχής είναι υπέροχη η θέα στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου αλλά και τα δάση από οξιές, μαυρόπευκα και έλατα.

Ιδιαίτερη πατρίδα τουλάχιστον 65 αγιογράφων και λαϊκών ζωγράφων, είναι το επόμενο χωριό οι Χιονιάδες.

Βρίσκεται στην συνοριακή γραμμή με την Αλβανία. Τα έργα των Χιονιαδιτών ζωγράφων και αγιογράφων κοσμούν ιερούς ναούς και αρχοντικά ακόμη και σε μέρη μακρινά, στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Η τέχνη τους ήκμασε τον 18ο και 19ο αιώνα, ενώ η παρακμή αρχίζει από τα μέσα του 20ου αιώνα.

Όπως πληροφορούμαστε από ιστορικές έρευνες, η ζωγραφική ήταν υπόθεση οικογενειακή. Οι νεότεροι μαθήτευαν κοντά στους γονείς ή άλλους συγγενείς και ανάλογα με την εξέλιξη και την δεξιότητα τους, συνέχιζαν.

Το παλιό Δημοτικό Σχολείο του χωριού λειτουργεί ως Μουσείο των Χιοναδιτών Ζωγράφων-Αγιογράφων.

Στις συλλογές του περιλαμβάνονται σπουδαία έργα τους, όπως εικόνες σε ξύλο και πανί, ζωγραφιστές σκαλιστές κασέλες, διάκοσμοι οροφής, διάφορα σύνεργα και σημειώσεις ή σχέδια των καλλιτεχνών. Το Μουσείο λειτουργεί κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες.

«Στόχος του είναι να καταστεί σημείο αναφοράς και έρευνας του πλούσιου έργου των Χιοναδιτών ζωγράφων» επισημαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Άρης Λαζογιάννης.

Το επόμενο χωριό ο Γοργοπόταμος, παλαιότερα Τούρνοβο, βρίσκεται δίπλα στον ομώνυμο ποτάμι. Είναι γνωστό για τους Τουρνοβίτες μαραγκούς και ξυλογλύπτες. Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες, που διακοσμούσαν με περίτεχνα τέμπλα ιερούς ναούς, οροφές σπιτιών και αρχοντικών. Σήμερα, υπάρχουν ακόμη παλιά αρχοντικά που διασώζουν τα περίφημα έργα τους. Εξαιρετικό δείγμα της δουλειάς τους είναι το τέμπλο του Ναού της Παναγίας, έργο του Βασίλη Σκαλιστή το 1914, καθώς και εκείνο, της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στην είσοδο του χωριού, από τον 19ο αιώνα.

Το τελευταίο χωριό της διαδρομής, είναι το Πληκάτι που βρίσκεται στα 1.240 μ. υψόμετρο.

Το χωριό υπήρξε πατρίδα μαστόρων της πέτρας, γι’ αυτό το αποτύπωμα τους στην αρχιτεκτονική του, είναι έντονο. Εντυπωσιακοί είναι οι ναοί του Αγίου Αθανασίου και της Παναγίας της Πληκαδίτισσας.

Στις πλαγιές γύρω από τον οικισμό υπάρχουν απέραντα δάση, πηγές και ρέματα. Εκεί, συναντάμε ένα από τα ελάχιστα ορεινά αγροτικά τοπία, με καλλιέργειες και οπορωφόρα δέντρα. Από το Πληκάτι ξεκινούν ορειβατικές διαδρομές και μονοπάτια για τα δάση του Γράμμου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis
Advertisement Europolitis

ΕΝΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ – GEDRUCKTE VERSIONEN

Like us on Facebook

Advertisement Europolitis 24
Advertisement
ΕΙΔΗΣΕΙΣ7 ώρες ago

Το James Webb ανακάλυψε μεταξύ Άρη και Δία έναν αστεροειδή όσο το Κολοσσαίο της Ρώμης

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ11 ώρες ago

Έρευνα: Ο γάμος και η συμβίωση κρατούν χαμηλά το σάκχαρο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ14 ώρες ago

Τι πρέπει να προσέχουμε κατά την οδήγηση στον πάγο ή στο χιόνι

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ15 ώρες ago

20 χρόνια εορτασμού Ημέρας Ασφαλούς Διαδικτύου

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ16 ώρες ago

Τα παιδιά εξωσωματικής δεν έχουν χειρότερη καρδιομεταβολική υγεία

ΓΕΡΜΑΝΙΑ1 ημέρα ago

Τέλη Μαρτίου σηκώνει αυλαία το 8ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών στο Βερολίνο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ1 ημέρα ago

Οι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν πολλές χειρονομίες των πιθήκων

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ2 ημέρες ago

Έρευνα: Λιγότερο βίαιοι είναι όσοι παίρνουν φάρμακα β-αποκλειστές

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ2 ημέρες ago

Πώς να απομακρύνουμε χωρίς πρόβλημα τον πάγο από τα τζάμια του αυτοκινήτου μας

ΕΙΔΗΣΕΙΣ2 ημέρες ago

Ο Εθνικός Δρυμός Σουνίου αναγεννάται με πρότυπη αναδάσωση 15.000 φυτών

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Σπουδές στη Γερμανία: Σε ποιες πόλεις δεν θα ξοδέψετε μία περιουσία

ΓΕΡΜΑΝΙΑ4 εβδομάδες ago

Οι πόλεις με το περισσότερο μποτιλιάρισμα στη Γερμανία

ΓΕΡΜΑΝΙΑ4 εβδομάδες ago

Πέντε πράγματα που πρέπει να ξέρετε πριν μετακομίσετε στην Γερμανία

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ2 εβδομάδες ago

Το Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο του Ντύσσελντορφ έκοψε Βασιλόπιτα

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Οι ωραιότερες γερμανικές πόλεις για χειμερινές αποδράσεις

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ2 εβδομάδες ago

Η Ελληνόγλωσσή εκπαίδευση στην Γερμανία εκπέμπει SOS

ΓΕΡΜΑΝΙΑ3 εβδομάδες ago

Γερμανία: Οι δέκα πόλεις με τη χειρότερη ποιότητα αέρα

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ3 εβδομάδες ago

Αυστρία: Απευθείας πτήσεις σε 21 ελληνικούς προορισμούς από τον Μάρτιο

ΓΕΡΜΑΝΙΑ2 εβδομάδες ago

Επιστήμονες στη Γερμανία με επικεφαλής έναν Έλληνα δημιούργησαν το ταχύτερο ηλεκτρονικό σήμα

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ3 εβδομάδες ago

Συνάντηση αντιπροσωπεία της Ο.Ε.Κ με την πρόεδρο της Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου στο Βερολίνο

Advertisement Europolitis
Advertisement